जम्बुमालिवधः
The Slaying of Jambumali
सन्दिष्टो राक्षसेन्द्रेण प्रहस्तस्य सुतो बली।जम्बुमाली महादंष्ट्रो निर्जगाम धनुर्धरः।।।।रक्तमाल्याम्बरधरस्स्रग्वी रुचिरकुण्डलः।महान्विवृत्तनयनश्चण्डस्समरदुर्जयः।।।।धनुश्शक्रधनुः प्रख्यं महद्रुचिरसायकम्।विष्फारयाणो वेगेन वज्राशनिसमस्वनम्।।।।
sandiṣṭo rākṣasendreṇa prahastasya suto balī |
jambumālī mahādaṁṣṭro nirjagāma dhanurdharaḥ ||
raktamālyāmbaradharaḥ sragvī rucirakuṇḍalaḥ |
mahān vivṛttanayanaś caṇḍaḥ samaradurjayaḥ ||
dhanuḥ śakradhanuḥprakhyaṁ mahad rucirasāyakam |
viṣphārayāṇo vegena vajrāśanisamasvanam ||
Sa utos ng hari ng mga rākṣasa, lumabas si Jambumālī—makapangyarihang anak ni Prahasta, may malalaking pangil at may tangan na busog. Nakasuot siya ng pulang bulaklak na kuwintas at pulang kasuotan, may korona ng mga bulaklak at kumikislap na hikaw; dambuhala ang katawan, bilugan ang mga mata, mabagsik at mahirap daigin sa digmaan. Mabilis niyang pinakintab ang busog na tulad ng bahaghari ni Indra; ang ugong nito’y gaya ng kulog ng kidlat at sandata ng kulog, at dala niya ang malalaki at maningning na mga palaso.
Commanded by the demon king, Jambumali the invincible son of Prahasta, who had large teeth in front, big rolling eyes, red flower garland, red robes and a chaplet with beautiful earrings. He went round twanging his producing thunderous sound. His arrows were huge, shining and beautiful.
The verse sets the stage for dharma versus adharma: the tyrant’s command sends warriors to uphold wrongful power, highlighting how might without righteousness becomes mere intimidation.
Rāvaṇa (implied as rākṣasa-king) dispatches Jambumālī, who emerges fully armed and terrifying, ready to confront Hanumān.
From the antagonist’s side, śaurya (martial prowess) is emphasized, but framed as serving an adharmic command structure.