Adhyaya 2

Verse 1

सूत उवाच । आदिसर्गमहं तावत्कथयामि द्विजोत्तमाः । ज्ञायते येन भगवान्परमात्मा सनातनः

Sinabi ni Sūta: O pinakamainam sa mga dalawang-ulit-na-ipinanganak, isasalaysay ko ngayon ang unang paglikha; sa pagkakabatid nito, nakikilala ang Mapalad na Panginoon, ang walang-hanggang Kataas-taasang Sarili.

Verse 2

इति श्रीपाद्मेमहापुराणेस्वर्गखंडेद्वितीयोऽध्यायः

Sa gayon nagwawakas ang ikalawang kabanata sa Svarga-khaṇḍa ng Śrī Padma Mahāpurāṇa.

Verse 3

नित्यं निरंजनं शांतं निर्मलं नित्यनिर्मलम् । आनंदसागरंस्वच्छं यत्कांक्षंति मुमुक्षवः

Walang-hanggan, walang dungis, mapayapa, dalisay—laging dalisay; isang malinaw na karagatan ng kaligayahan: iyon ang minimithi ng mga naghahangad ng paglaya.

Verse 4

सर्वज्ञं ज्ञानरूपत्वादनंतमजमव्ययम् । अविनाशि सदास्वच्छमच्युतं व्यापकं महत्

Ganap na nakaaalam—sapagkat ang Kanyang likas ay kamalayan—walang-hanggan, hindi ipinanganak, at di-nasisira; di-nabubulok, laging dalisay at malinaw; ang di-nagkakamaling Isa, sumasaklaw sa lahat, ang Kataas-taasang Dakilang Katotohanan.

Verse 5

सर्गकाले तु संप्राप्ते ज्ञात्वा तं ज्ञानरूपकम् । आत्मलीनं विकारं च तत्स्रष्टुमुपचक्रमे

Nang dumating ang panahon ng paglikha, matapos makilala ang prinsipyong iyon bilang likas na kamalayan, at ang pagbabago na nakalubog sa Sarili, saka niya sinimulang likhain iyon.

Verse 6

तस्मात्प्रधानमुद्भूतं ततश्चापि महानभूत् । सात्विको राजसश्चैव तामसश्च त्रिधा महान्

Mula roon ay sumibol ang Pradhāna; at mula roon din lumitaw ang Mahat, ang Dakilang Prinsipyo. Ang Mahat na yaon ay tatluhan: sāttvika, rājasa, at tāmasa.

Verse 7

प्रधानेनावृतो ह्येव त्वचा बीजमिवावृतम् । वैकारिकस्तैजसश्च भूतादिश्चैव तामसः

Tunay ngang ito’y nababalutan ng Pradhāna, gaya ng binhing natatakpan ng sariling balat. Mula roon ay lumilitaw ang tatluhang ahaṅkāra: ang vaikārika (sāttvika), ang taijasa (rājasa), at ang bhūtādi (tāmasa).

Verse 8

त्रिविधोयमहंकारो महत्तत्वादजायत । यथा प्रधानेन महान्महता स तथा वृतः

Mula sa tattva ng Mahat ay isinilang ang tatluhang ego, ang ahaṅkāra. At kung paanong ang Mahat ay nababalutan ng Pradhāna, gayon din ang ahaṅkāra ay natatakpan ng Mahat.

Verse 9

भूतादिस्तु विकुर्वाणः शब्दतन्मात्रकं ततः । ससर्ज शब्दतन्मात्रादाकाशं शब्दलक्षणम्

Pagkaraan, ang Bhūtādi—ang unang pinagmumulan ng mga elemento—sa pag-ikot ng pagbabago ay lumikha ng tanmātra ng tunog. At mula sa tanmātra ng tunog ay nilikha nito ang ākāśa, ang eter, na ang tanda ay tunog.

Verse 10

शब्दमात्रं तथाकाशं भूतादिः सममावृणोत् । शब्दमात्रं तथाकाशं स्पर्शमात्रं ससर्ज ह

Pagkaraan, ganap na binalot ng Bhūtādi ang ākāśa, na ang diwa ay tunog lamang. At mula sa ākāśang yaon—na tunog lamang ang katangian—nilalang nito ang tanmātra ng haplos.

Verse 11

बलवानभवद्वायुस्तस्य स्पर्शो गुणो मतः । आकाशं शब्दमात्रं तु स्पर्शमात्रं समावृणोत्

Pagkaraan, naging makapangyarihan ang Vāyu; ang katangiang itinuturing sa kanya ay ang haplos. At ang Ākāśa—na tanging tunog lamang—ay waring nabalot ng mismong haplos ng hangin.

Verse 12

ततो वायुविकुर्वाणो रूपमात्रं ससर्ज ह । ज्योतिरुत्पद्यते वायोस्तद्रूपगुणमुच्यते

Pagkatapos, nang magbago ang Vāyu, nilikha niya ang anyo lamang (rūpa). Mula sa Vāyu sumisilang ang liwanag (jyotis); iyon ang sinasabing katangiang kaugnay ng anyo.

Verse 13

स्पर्शमात्रस्तु वै वायू रूपमात्रं समावृणोत् । ज्योतिश्चापि विकुर्वाणं रसमात्रं ससर्ज ह

Ang hangin, na tanging haplos lamang ang taglay, ay bumalot sa anyo lamang; at ang Apoy din, habang nagbabago, ay nagluwal ng tanging lasa bilang katangian.

Verse 14

संभवंति ततोंभांसि रसमात्राणि तानि तु । रसमात्राणिचांभांसि रूपमात्रं समावृणोत्

Mula roon sumibol ang mga tubig, na tanging lasa lamang ang kalikasan. At ang mga tubig na yaon, na lasa lamang, ay saka bumalot sa prinsipyo ng anyo.

Verse 15

विकुर्वाणानिचांभांसिगंधमात्रंससर्जिरे । तस्माज्जाता मही चेयं सर्वभूतगुणाधिका

Nang magbago ang mga tubig, nilikha niya ang halimuyak lamang bilang banayad na katangian. Mula roon isinilang ang Daigdig na ito—hitik at higit na pinagpala sa mga katangian ng lahat ng nilalang.

Verse 16

ससंघातो यतस्तस्मात्तस्य गंधो गुणो मतः । तस्मिंस्तस्मिंस्तु तन्मात्रात्तेन तन्मात्रता स्मृता

Sapagkat ito’y binubuo ng mga pinagsama-samang bahagi, ang katangian nito ay itinuturing na amoy. At sa bawat pagkakataon, mula sa sariling banayad na sangkap (tanmātra), naaalala ang kalagayang iyon bilang tanmātra—sapagkat sa pinagmumulang banayad na diwa ito nalalarawan.

Verse 17

तन्मात्राण्यविशेषाणि विशेषाः क्रमशो पराः । भूततन्मात्रसर्गोयमहंकारात्तु तामसात्

Ang mga tanmātra, ang mga banayad na sangkap, ay walang pagkakaiba-iba; pagkaraan nito, ang mga tiyak na pagkakaiba ay lumilitaw nang sunud-sunod. Ang paglikhang ito ng mga magagaspang na elemento at ng mga tanmātra ay nagmumula sa tāmasa na anyo ng ahaṃkāra (pagkamakasarili).

Verse 18

कीर्तितस्तु समासेन मुनिवर्यास्तपोधनाः । तैजसानींद्रियाण्याहुर्देवा वैकारिका दश

Sa ganitong paraan, sa maikling sabi, O pinakadakilang mga muni na may yaman ng tapas, sinasabi na ang sampung diyos na nagmumula sa sāttvika (vaikārika) na prinsipyo ang mga namumunong diyos ng mga pandama (taijasa).

Verse 19

एकादशं मनश्चात्र कीर्तितं तत्त्वचिंतकैः । ज्ञानेंद्रियाणि पंचात्र पंचकर्मेंद्रियाणि च

Dito, ang isip (manas) ay ipinahahayag bilang ikalabing-isa ng mga tattva ng mga nagmumuni sa katotohanan; at naririto rin ang limang pandamang pangkaalaman at ang limang pandamang pangkilos.

Verse 20

तानि वक्ष्यामि तेषां च कर्माणि कुलपावनाः । श्रवणं त्वक्चक्षुर्जिह्वा नासिका चैव पंचमी

Ipahahayag ko ang mga iyon at ang kani-kanilang gawain, O mga nagpapadalisay ng angkan: pandinig, paghipo (balat), paningin (mga mata), panlasa (dila), at pang-amoy (ilong) bilang ikalima.

Verse 21

शब्दादिज्ञानसिद्ध्यर्थं बुद्धियुक्तानि पंच वै । पायूपस्थं हस्तपादौ कीर्तिता वाक्चपंचमी

Upang maganap ang pagkakabatid sa tunog at iba pa, may limang kakayahang kaugnay ng buddhi: ang puwit, ang ari, ang mga kamay, ang mga paa—at ang pananalita ang ipinahahayag na ikalima.

Verse 22

विसर्गानंदनादानगत्युक्तिकर्मतत्स्मृतम् । आकाशवायुतेजांसि सलिलं पृथिवी तथा

Ito ang inaalala bilang limang gawa: pagbuga, kagalakan, pagtanggap, paggalaw, at pagpapahayag. At saka binabanggit ang kalawakan, hangin, apoy, tubig, at gayundin ang lupa.

Verse 23

शब्दादिभिर्गुणैर्विप्राः संयुक्ता उत्तरोत्तरैः । नानावीर्याः पृथग्भूतास्ततस्ते संहतिं विना

O mga brāhmaṇa, ang mga nilalang ay pinagkalooban ng mga katangiang nagsisimula sa tunog, at sa bawat kasunod ay nadaragdag ayon sa ayos. Kaya iba-iba ang kanilang lakas at nananatiling magkakahiwalay; kaya kung walang pagsasanib, hindi sila nagiging isang buo.

Verse 24

नाशक्नुवन्प्रजाः स्रष्टुमसमागत्य कृत्स्नशः । समेत्यान्योन्यसंयोगं परस्परमथाश्रयात्

Hindi nila kayang lumikha ng mga nilalang habang hindi nagkakatipon at lubos na magkakahiwalay. Kaya sila’y nagsama-sama, nag-ugnayan sa isa’t isa at nag-asa sa isa’t isa.

Verse 25

एकसंघास्सलक्ष्याश्च संप्राप्यैक्यमशेषतः । पुरुषाधिष्ठितत्वाच्च प्रधानानुग्रहेण च

Ang lahat ng ito, bilang iisang kalipunan at may iisang tanda, ay ganap na nagkakaisa—sapagkat pinamumunuan ng Puruṣa at dahil sa biyaya at pagpapala ng Pradhāna.

Verse 26

महदादयो विशेषांता अंडमुत्पादयंति ते । तत्क्रमेण विवृद्धं तु जलबुद्बुदवत्सदा

Mula sa Mahat at iba pang mga simulain, hanggang sa mga tiyak na sangkap, nililikha nila ang kosmikong itlog; at sa wastong pagkakasunod, ito’y lumalawak magpakailanman, na gaya ng bula sa ibabaw ng tubig.

Verse 27

भूतेभ्योंडं महाप्राज्ञा वृद्धं तदुदकेशयम् । प्राकृतं ब्रह्मरूपस्य विष्णोः स्थानमनुत्तमम्

O lubhang marunong, mula sa mga elemento ay sumibol ang kosmikong itlog, ganap na lumaki at nakahimlay sa ibabaw ng mga tubig—ang likás na daigdig na ito ang walang kapantay na tahanan ni Viṣṇu sa anyo ni Brahmā.

Verse 28

तत्राव्यक्तस्वरूपोसौ विष्णुर्विश्वेश्वरः प्रभुः । ब्रह्मरूपं समास्थाय स्वयमेव व्यवस्थितः

Doon, ang Panginoong Viṣṇu—na ang tunay na kalikasan ay di-nahahantad, ang Hari ng sansinukob—ay tinanggap ang anyo ni Brahmā at sa sariling kalooban ay nanatiling nakatatag.

Verse 29

स्वेदजांडमभूत्तस्य जरायुश्च महीधराः । गर्भोदकं समुद्राश्च तस्याभून्महदात्मनः

Mula sa dakilang-kaloob na yaon, lumitaw ang mga itlog na isinilang sa pawis; ang mga bundok ay sumibol mula sa lamad ng sinapupunan, at ang mga karagatan ay nagmula sa tubig ng pagdadalantao.

Verse 30

साद्रिद्वीपसमुद्राश्च सज्योतिर्लोकसंग्रहः । तस्मिन्नंडेभवत्सर्वं सदेवासुरमानुषम्

Kasama ang mga bundok, mga pulo at mga karagatan, at ang kalipunan ng maningning na mga daigdig—sa loob ng kosmikong itlog na yaon naganap ang lahat: ang mga kahariang may mga deva, asura, at mga tao.

Verse 31

अनादिनिधनस्यैव विष्णोर्नाभेः समुत्थितम् । यत्पद्मं तद्धैममंडमभूच्छ्रीकेशवेच्छया

Ang lotus na sumibol mula sa pusod ni Viṣṇu—ang Walang pasimula at wakas—ay naging isang gintong bilog, ayon sa kalooban ni Śrī Keśava.

Verse 32

रजोगुणधरो देवः स्वयमेव हरिः परः । ब्रह्मरूपंसमास्थाय जगत्स्रष्टुं प्रवर्तते

Ang Kataas-taasang Hari Mismo, taglay ang guna ng rajas, ay nag-aanyong Brahmā at nagsisimulang likhain ang sansinukob.

Verse 33

सृष्टं च पात्यनुयुगं यावत्कल्पविकल्पना । नारसिंहादिरूपेण रुद्ररुपेण संहरेत्

Matapos likhain, Kanyang inaalalayan ito yugto sa yugto hangga’t umiikot ang mga kalpa; at sa wakas ay Kanyang binabawi—nagpapakita bilang Narasiṃha at iba pa, at gayundin sa anyo ni Rudra.

Verse 34

सब्रह्मरूपं विसृजन्महात्मा जगत्समस्तं परिपातुमिच्छन् । रामादिरूपं स तु गृह्य याति बभूव रुद्रो जगदेतदत्तुम्

Yaong dakilang kaluluwa, matapos iluwal ang anyong Brahmā at nagnanais ingatan ang buong sansinukob, ay kumakapit sa mga anyong nagsisimula kay Rāma; at nagiging Rudra Siya upang lamunin ang mundong ito.