Adhyaya 66
The Slaying of Kāleya
Nang makita ni Kāleya na napatay ang kanyang kapatid, sumugod siya kay Citraratha na may busog at palaso. Hinarap siya ni Jayanta, anak ni Indra, at sa gitna ng labanan ay lumitaw ang aral ng dharma: kahangalan at kapintasan ang saktan ang kaaway na wasak na at pinahihirapan; sa halip, tumindig sa dharma-yuddha, ang matuwid na pakikidigma. Sa galit, nanumpa si Kāleya na papatayin si Jayanta. Sumunod ang mahabang tunggalian na umakyat ang tindi—palaso, pamalo, at saka tabak at kalasag—at ang sagupaan sa pamalo ay inilarawang tumagal na wari’y mga taon. Sa huli, nanaig si Jayanta: sinunggaban niya si Kāleya sa buhok at pinugutan. Nagdiwang ang mga diyos sa sigaw ng tagumpay, at nagkawatak-watak ang hukbo ng mga Daitya sa pagkatalo.
Shlokas
Verse 1
व्यास उवाच । भ्रातरं निहतं दृष्ट्वा कालेयो नाम दानवः । चित्ररथं प्रदुद्राव धृत्वा बाणं सकार्मुकम्
Sinabi ni Vyāsa: Nang makita ang kapatid na napatay, ang dānava na nagngangalang Kāleya ay sumugod kay Citraratha, tangan ang palaso at ang busog.
Verse 2
दृष्ट्वासुरं विधावंतं कालमृत्युसमप्रभम् । अरौत्सीत्तं महावीर्यो जयंतः पाकशासनिः
Nang makita ang asura na sumasalakay, kasingning ng Panahon at Kamatayan, ang makapangyarihang bayani na si Jayanta—anak ni Pākaśāsana (Indra)—ay nagpaalingawngaw ng sigaw-digma laban sa kanya.
Verse 3
अब्रवीच्च महातेजा दैतेयं सुरसत्तमः । तथ्यं धर्माभिसंयुक्तं लोकद्वयहितं ध्रुवम्
Pagkaraan, ang pinakamainam sa mga deva, na nagliliwanag sa dakilang ningning, ay nagsalita sa Daitya ng mga salitang tapat, kaisa ng dharma, at tiyak na para sa kapakanan ng dalawang daigdig.
Verse 4
शस्त्राभिघातदुःखार्तं कश्मलं चान्यसंयुतम् । प्रभग्नं च निरस्तं च यो हंति स च बालिशः
Ang sinumang mananakit sa taong pinahihirapan na ng hapdi ng mga hampas ng sandata—nalilito at dinadapuan pa ng iba pang dalamhati—na wasak at ibinagsak, siya nga ay isang hangal.
Verse 5
सुचिरं रौरवं भुक्त्वा तस्य दासो भवेच्चिरम् । तस्मान्मामुं प्रयुध्यस्व युद्धधर्मस्थितो भव
Matapos magdusa nang matagal sa impiyernong Raurava, mananatili kang alipin niya sa mahabang panahon. Kaya makipaglaban ka sa akin—manindigan ka sa dharma ng digmaan.
Verse 6
जयंतमब्रवीद्वाक्यं कालेयः क्रोधमूर्च्छितः । निहत्य भ्रातृहंतारमथ त्वांहन्मि सांप्रतम्
Si Kāleya, nalulunod sa pagkahimatay ng galit, ay nagsalita ng ganito kay Jayanta: “Napatay ko na ang pumatay sa aking kapatid; ngayon, ikaw naman ang papatayin ko.”
Verse 7
ततस्तं चासुरश्रेष्ठं कालानलसमप्रभम् । जयंतो निशितैर्बाणैर्जघान सुरसत्तमः
Pagkaraan, si Jayanta, ang pinakadakila sa mga deva, ay pinana ng matutulis na palaso ang pinakamahusay sa mga asura—na ang ningning ay tulad ng apoy ng Panahon.
Verse 8
निचकर्त्त शरान्सोपि त्रिभिर्विव्याध चासुरः । यथावृष्टिगणं प्राप्य नदी गैरिकवाहिनी
Pinutol din niya ang mga palaso, at ang asura ay tumusok (sa kanya) ng tatlo. Gaya ng ilog na may dalang pulang okra, na rumaragasa matapos tumanggap ng bugso ng ulan.
Verse 9
तथा तौ च महावीर्यौ न क्षीणौ न च कातरौ । न शर्म परिलेभाते परस्परजयैषिणौ
Kaya yaong dalawa, kapwa dakila ang lakas, hindi nanghina ni natakot; sa pagnanais na madaig ang isa’t isa, hindi sila nakatagpo ng kapayapaan o ginhawa.
Verse 10
अथ तस्य च दैत्यस्य धनुश्चिच्छेद चेषुणा । यंतारं पंचभिर्बाणैः पातयामास भूतले
Pagkaraan, pinutol niya sa isang palaso ang busog ng dambuhalang asura; at sa limang palaso pa, ibinagsak niya sa lupa ang tagapagmaneho ng karwahe.
Verse 11
अष्टाभिर्निशितैर्बाणैश्चतुरोश्वानपातयात् । शक्तिं संगृह्य भूमिष्ठः कुमारं च जघान ह
Sa walong matatalim na palaso, ibinagsak niya ang apat na kabayo. Pagkatapos, nakatayo sa lupa at hinawakan ang kaniyang sibat, pinabagsak din niya si Kumāra.
Verse 12
गदया पीडितं साश्वं सवरूथं सकूबरम् । पातयित्वा धरण्यां च सिंहनादं ननाद ह
Durog sa hampas ng kaniyang gada ang karwaheng may mga kabayo, kasama ang balangkas at pamatok; ibinagsak niya iyon sa lupa, at saka umalingawngaw ang kaniyang sigaw na tila leon.
Verse 13
लाघवात्स धरां गत्वा गदापाणिरुपस्थितः । वज्रपाताद्यथा शब्दो लोकानां दुःसहो भवेत्
Sa bilis, bumaba siya sa lupa at tumindig doon, tangan ang gada; at ang tunog, na wari’y bagsak ng kulog na vajra, ay naging di-matiis para sa mga tao.
Verse 14
तथा तयोर्गदापाते शब्दः स्यात्तु मुहुर्मुहुः । एवं तयोर्गदायुद्धं यावदब्दचतुष्टयम्
At sa tuwing magbanggaan ang kanilang mga gada, paulit-ulit na umuugong ang tunog. Sa gayong paraan nagpatuloy ang kanilang labanan ng gada hanggang apat na taon.
Verse 15
प्रभग्ने ते गदे खस्थौ खड्गचर्मधरावुभौ । तदा पदातिनोर्युद्धमद्भुतं लोमहर्षणं
Nang mabasag ang kanilang mga gada, kapwa sila—nakatindig sa digmaan—ay humawak ng tabak at kalasag. Noon ang kanilang tunggalian bilang mga mandirigmang-lakad ay naging kahanga-hanga at nakapangingilabot.
Verse 16
दृष्ट्वा च विस्मयं जग्मुर्देवासुरमहोरगाः । खड्गपातैर्मुहूर्तांते तयोश्छिन्ने तु वर्मणी
Pagkakita nito, namangha ang mga deva, mga asura, at ang mga dakilang ahas. At sa loob lamang ng isang saglit, sa hagupit ng kanilang mga tabak, naputol ang baluti ng dalawa.
Verse 17
अभवत्खड्गयुद्धं च तयोर्युद्धातिशीलिनोः । दधार चिकुरे तस्य जयंतो भीमविक्रमः
Pagkaraan, sumiklab ang labanan ng tabak sa pagitan ng dalawa, kapwa bihasa sa digmaan; at si Jayanta, na may nakapanghihilakbot na lakas, ay sinunggaban siya sa hibla ng buhok.
Verse 18
शिरश्छित्वास्य खड्गेन पातयामास भूतले । ततस्तु जयशब्देन देवाः सर्वे ननंदिरे
Pagputol niya sa ulo nito sa pamamagitan ng tabak, ibinagsak niya iyon sa lupa. Pagkatapos, sa sigaw na “Tagumpay!”, nagsaya ang lahat ng mga deva.
Verse 19
प्रभग्ना दैत्यसंघाश्च दिशः सर्वाः प्रदुद्रुवुः
Ang mga pulutong ng mga Daitya, wasak sa pagkatalo, ay nagsitakas sa lahat ng dako.
Verse 66
इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे कालेयवधोनाम षट्षष्टितमोऽध्यायः
Sa gayon nagwawakas ang ika-animnapu’t anim na kabanata, “Ang Pagpuksa kay Kāleya,” sa unang aklat (Sṛṣṭikhaṇḍa) ng maluwalhating Padma Purāṇa.