Adhyaya 15

Verse 1

शौनक उवाच । कथयस्व महाभाग माहात्म्यं पापनाशनम् । एकादश्याः फलं किं वा किल्बिषं स्यादकुर्वतः

Sinabi ni Śaunaka: O mapalad na dakila, isalaysay mo ang kaluwalhatiang pumupuksa sa kasalanan. Ano ang bunga ng pagtalima sa Ekādaśī, at anong sala ang dumarating sa hindi tumutupad nito?

Verse 2

सूत उवाच । एकादश्यास्तु माहात्म्यं किमहं वच्मि सांप्रतम् । श्रुत्वा चैकादशीनाम यमदूताश्च शंकिताः

Sinabi ni Sūta: Ano pa ang masasabi ko ngayon tungkol sa kadakilaan ng Ekādaśī? Sapagkat sa pagkarinig pa lamang ng pangalan ng Ekādaśī, ang mga sugo ni Yama ay nanginginig sa takot.

Verse 3

भवंति नात्र संदेहो सर्वप्राणिभयंकराः । व्रतानां चैव सर्वेषां श्रेष्ठां चैकादशीं शुभाम्

Tunay ngang nagiging—walang alinlangan—nakapanghihilakbot sila sa lahat ng nilalang; at sa lahat ng mga panata, ang mapalad na Ekādaśī ang pinakadakila.

Verse 4

उपोष्य जागृयाद्विष्णोः कुर्य्याच्च मंडनं महत् । तुलसीदलैस्तु यो मर्त्यो हरिपूजां करोति वै

Pagkatapos mag-ayuno, dapat magpuyat para kay Viṣṇu at magsagawa ng maringal na pag-aayos sa pagsamba. Tunay, ang mortal na sumasamba kay Hari gamit ang mga dahon ng tulasī ay gumagawa ng papuri at wasto.

Verse 5

दलेनैकेन लभते कोटियज्ञफलं द्विज । अगम्यागमने चैव यत्पापं समुदाहृतम्

O brāhmaṇa, sa iisang dahon lamang ay nakakamtan ang bunga ng sampung milyong yajña; at maging ang kasalanang sinasabing nagmumula sa paglapit sa hindi dapat lapitan ay napapawi rin.

Verse 6

तत्पापं याति विलयं चैकादश्यामुपोषणात् । घृतपूर्णं प्रदीपं यो दद्याद्विष्णुदिने द्विज

Ang kasalanang yaon ay nalulusaw sa pag-aayuno sa Ekādaśī. At, O dalawang-ulit na isinilang, sinumang maghandog ng lamparang punô ng ghee sa banal na araw ni Viṣṇu (Ekādaśī) ay nagkakamit ng dakilang gantimpala.

Verse 7

अंते विष्णुपुरं याति तमो हत्वा स्वतेजसा । धन्या जनपदास्ते वै धन्यः स च महीपतिः

Sa wakas, siya’y tutungo sa lungsod ni Viṣṇu, matapos patayin ang dilim sa sariling liwanag. Tunay na mapalad ang mga lalawigang yaon, at mapalad din ang haring iyon.

Verse 8

हरेर्दिने यस्य राज्ये चैकादश्या महोत्सवः । नारायणस्य शयने पार्श्वस्य परिवर्त्तने

Sa kahariang yaon, sa banal na araw ni Hari, ipinagdiriwang ang dakilang kapistahan ng Ekādaśī—sa panahong si Nārāyaṇa ay nahihimlay sa Kanyang pagtulog at bumabaling sa Kanyang tagiliran.

Verse 9

विशेषेण प्रबोधिन्या निराहारा भवंति ये । मदंति कं नानयध्वंप्राणिनःपुण्यभागिनः

Yaong mga, lalo na sa Prabodhinī (Ekādaśī), ay nananatiling walang pagkain—ano pa ang kailangan upang akayin ang gayong mga nilalang na may bahagi sa kabutihan sa ibang dako? Sila mismo ang nagdudulot ng galak at pagpapala.

Verse 10

अहर्निशं पितृपतिः समादिशति दूतकान् । एकादशी जगन्नाथ वल्लभा पुण्यवर्धिनी

Araw at gabi, ang Panginoon ng mga Pitṛ ay nag-uutos sa Kanyang mga sugo: “Ang Ekādaśī, minamahal ni Jagannātha, ay laging nagpaparami ng kabutihang-loob at gantimpalang banal.”

Verse 11

विष्णुर्देहं दोहत्येव तस्यामन्नस्य भक्षणे । तेषां धिग्जीवनं संपत्धिक्सौंदर्यं च वर्तनम्

Kapag kinain ang gayong pagkain, wari’y si Viṣṇu mismo ang ginagatasan at sinasamantala mula sa Kanyang sariling katawan. Sumpain ang buhay, ang yaman, at maging ang ganda at asal ng mga taong yaon!

Verse 12

येऽन्नमश्नंति पापिष्ठाश्चैकादश्यां हि विड्भुजः । एकादश्यां द्विजश्रेष्ठ भुक्तिमाश्रित्य केवलम्

Yaong kumakain sa Ekādaśī—tunay na pinakamasama sa kasalanan—ay tinatawag na mga kumakain ng dumi. O pinakamainam sa mga dalawang-ulit na isinilang, sa Ekādaśī ay pagkain lamang ang kanilang sinasandigan, sa halip na pagpipigil.

Verse 13

बहूनि विविधान्येव तिष्ठंति दुरितानि च । अमावास्यां यथा स्त्रीणां संगमे कलुषं महत्

Marami at sari-saring kasalanan ang nananatiling umiiral; gaya ng sa araw ng amāvāsyā (bagong buwan), may malaking karumihan sa pakikipagtalik sa babae.

Verse 14

एकादश्यां तथैवान्नभक्षणे वृजिनं भवेत् । रोगिणश्च तथा खंज काससोदरकुष्ठकाः

Gayundin, ang pagkain sa araw ng Ekādaśī ay nagiging pinagmumulan ng kasalanan; at bunga nito’y nagkakasakit ang tao—nagiging pilay, inuubo, may pamamaga ng tiyan, o tinatamaan ng ketong.

Verse 15

इति श्रीपाद्मे महापुराणे सूतशौनकसंवादे ब्रह्मखंडे हरिवासरमाहात्म्यकथनं । नाम पंचदशोऽध्यायः

Sa gayon, sa maluwalhating Padma Mahāpurāṇa, sa pag-uusap nina Sūta at Śaunaka, sa loob ng Brahma-khaṇḍa, nagwawakas ang ikalabinlimang kabanata na pinamagatang “Paglalahad ng kadakilaan ng Harivāsara, ang araw na banal kay Hari.”

Verse 16

राजबद्धा द्विजश्रेष्ठ तस्यामन्नस्य भक्षणे । संसारे यानि पापानि तानि विप्र हरेर्दिने

O pinakadakila sa mga dvija, kapag kinain ang pagkaing sinamsam ng kapangyarihang hari, ang anumang kasalanang nasa sanlibutan—O Brahmin—ay napapasan sa araw ni Hari.

Verse 17

भुक्तिमाश्रित्य तिष्ठंति जलभक्षणमाज्ञया । कुर्वतां सर्वपापानि नरकान्निष्कृतिर्भवेत्

Sa pagkapit sa makamundong ligaya, nananatili sila sa utos na tubig lamang ang ikabubuhay; sa mga gumagawa ng lahat ng kasalanan, walang pagtubos—sa impiyerno ang hantungan.

Verse 18

न निष्कृतिर्भवेन्नॄणां भुंजतां च हरेर्दिने । नरा यावंति चान्नानि भुंजते च हरेर्दिने

Sa mga taong kumakain sa araw ni Hari, walang pagtubos. Anumang pagkaing kainin nila sa araw ni Hari—gayon karami ang ibinubungang bunga sa kanila.

Verse 19

प्रत्यन्नं च ब्रह्महत्याकोटिजं वृजिनं भवेत् । पुनर्वच्मि पुनर्वच्मि श्रूयतां श्रूयतां नराः

Maging ang gayong pagkaing nakuha (sa di-wastong paraan) ay nagiging kasalanang katumbas ng sampung milyong pagpatay sa Brahmin. Inuulit ko, inuulit ko—makinig, makinig, O mga tao!

Verse 20

न भोक्तव्यं न भोक्तव्यं न भोक्तव्यं हरेर्दिने । गंगादिषु च तीर्थेषु स्नात्वा यत्फलमाप्यते

Huwag kakain, huwag kakain, huwag kakain sa araw ni Hari. Sapagkat ang bungang nakakamit sa pagligo sa mga banal na pook-tawiran gaya ng Gaṅgā ay doon din natatamo.

Verse 21

चंद्रसूर्योपरागे च चैकादश्यामुपोषितः । अर्चित्वोत्पलमालाभिस्तस्यां च कमलापतिम्

Sa panahon ng pagtakip ng buwan o araw, matapos mag-ayuno sa araw ng Ekādaśī, sambahin niya si Kamalāpati (Viṣṇu), na nag-aalay ng mga kuwintas na garlandang bughaw na lotus.

Verse 22

विधिवत्पारणं कृत्वा न मातुर्गर्भभाजनम् । एकादश्यां हरेर्गेहे करोति मंडनं द्विज

Matapos isagawa nang wasto ang pāraṇa (pagbasag ng ayuno), huwag siyang kumain ng pagkaing nakalaan sa isang inang nagdadalang-tao. Sa Ekādaśī, O brāhmaṇa, pinalalamutian niya ang tahanan (o dambana) ni Hari.

Verse 23

परमां गतिमासाद्य तिष्ठेद्विष्णुनिकेतने । एकादशीं समासाद्य निराहारा भवंति ये

Nakakamtan nila ang kataas-taasang hantungan at nananahan sa tahanan ni Viṣṇu—yaong sa pagdating ng Ekādaśī ay nananatiling walang pagkain, na tapat sa pag-aayuno.

Verse 24

तेषां विष्णुपुरे शश्वन्निवासोऽपि न संशयः । तुलसीभक्तिसंलीनं मनो येषां विराजते

Walang pag-aalinlangan na yaong ang isip ay nagniningning, nalulubog sa debosyon kay Tulasi, ay nananahan magpakailanman sa lungsod ni Viṣṇu.

Verse 25

ते यांति परमं विष्णोः स्थानमेव न संशयः । परद्रव्येष्वभिरुचिर्येषां चैव न विद्यते

Tunay na walang pag-aalinlangan, nararating nila ang kataas-taasang kinaroroonan ni Viṣṇu—yaong sa kanila’y hindi sumisibol ni bahagya ang pagnanasa sa yaman ng iba.

Verse 26

संतुष्टमनसो येऽपि तेषां विष्णुपुरं ध्रुवम् । दुर्भिक्षकालमासाद्य प्राणिभ्यो ये नरोत्तमाः

Kahit yaong may pusong payapa at nasisiyahan—tiyak para sa kanila ang tahanan ni Viṣṇu; at yaong pinakamabubuti sa tao na, pagdating ng taggutom, nagbibigay ng pagkain at tulong sa mga nilalang, ay umaabot din doon.

Verse 27

ददत्यन्नं हरेः सद्म तेषां चैव न संशयः । गवां द्विजानां त्राणाय स्वामिनो योषितस्तथा

Yaong nag-aalay ng pagkain—tunay ngang nakakamtan nila ang tahanan ni Hari; dito’y walang alinlangan. Gayundin, ang mga asawa ng mga maybahay na nag-iingat at nagtatanggol sa mga baka at sa mga brāhmaṇa ay umaabot din sa gayong kalagayan.

Verse 28

प्राणान्मुंचंति ये मर्त्त्यास्तेषां विष्णुपुरं ध्रुवम् । प्राणिभिर्दशमीविद्धा न चोपोष्या कदाचन

Ang mga mortal na nag-aalay ng kanilang buhay ay tiyak na nakakamtan ang tahanan ni Viṣṇu. Ang Daśamī (ikasampung tithi) ay nadudungisan ng mga nilalang; kaya’t hindi ito dapat gawing araw ng pag-aayuno kailanman.

Verse 29

परिहार्यं द्विजश्रेष्ठ दुर्जनस्यांतिकं यथा । अरुणोदयवेलायां दशमी संगता यदि

O pinakadakila sa mga brāhmaṇa, iwasan ang paglapit sa masamang tao; gaya rin ng pag-iingat kapag ang Daśamī (ikasampung tithi) ay sumabay sa oras ng bukang-liwayway (aruṇodaya).

Verse 30

तत्रोपोष्या द्वादशी स्यात्त्रयोदश्यां तु पारणम् । दशमीशेषसंयुक्तो यदि स्यादरुणोदयः

Sa gayong kalagayan, ang pag-aayuno ay gawin sa Dvādaśī (ika-12 tithi), at ang pagputol ng ayuno (pāraṇa) ay sa Trayodaśī (ika-13). Ito’y kapag ang aruṇodaya (panahong bago magbukang-liwayway) ay nakakabit sa nalalabing bahagi ng Daśamī (ika-10 tithi).

Verse 31

वैष्णवेन न कर्त्तव्यं तद्दिनैकादशीव्रतम् । चतस्रो घटिकाः प्रातररुणोदय उच्यते

Ang isang Vaiṣṇava ay hindi dapat tumupad ng panatang Ekādaśī sa araw na iyon; ang apat na ghaṭikā bago sumikat ang umaga ay tinatawag na “aruṇodaya” (bukang-liwayway).

Verse 32

यतीनां स्नानकालोयं गंगांभः सदृशः स्मृतः । अरुणोदयकाले तु दशमी यदि दृश्यते

Ang panahong ito na itinakda para sa paliligo ng mga yati (mga ascetic) ay inaalala na tulad ng banal na tubig ng Gaṅgā. At kung sa oras ng aruṇodaya ay nakikita pa ang Daśamī (ikasampung tithi)…

Verse 33

न तत्रैकादशी कार्या धर्मकामार्थनाशिनी । स्वल्पां च दशमीविद्धां त्यजेदेकादशीं बुधः

Sa gayong kalagayan, hindi dapat isagawa ang Ekādaśī, sapagkat wawasakin nito ang dharma, ang pagnanasa, at ang mga layuning makamundo. Dapat talikdan ng marunong ang Ekādaśī na kahit bahagya’y natatamaan (na-o-overlap) ng Daśamī.

Verse 34

सुराबिंदोस्तु संपर्कात्घृतकुंभं त्यजेद्यथा । संपूर्णैकादशी यत्र द्वादश्यां पुनरेव सा

Gaya ng pagtatapon sa banga ng ghee kapag nadampian man lamang ng isang patak ng alak, gayon din ang Ekādaśī: kapag nadungisan, itinuturing na nasira; kaya dapat itong isagawa muli sa Dvādaśī.

Verse 35

उत्तरा यतिभिः कार्या पूर्वामुपवसेद्गृही । एकादशीकला यत्र द्वादशीपरतो न चेत्

Ang mga yati (renunciant) ay dapat tumupad ng huling (uttarā) Ekādaśī, samantalang ang maybahay ay mag-ayuno sa nauna (pūrvā). Kung saan ang bahagi ng Ekādaśī (tithi) ay hindi umaabot hanggang Dvādaśī, ito ang tuntunin.

Verse 36

तत्र क्रतुशतं पुण्यं त्रयोदश्यां तु पारणम् । एकादशी विलुप्ता चेत्परतो द्वादशीयुता

Sa pagtalimang ito, ang gantimpala’y katumbas ng sandaang yajña; ang pagwawakas ng ayuno (pāraṇa) ay sa ikalabintatlong tithi. Ngunit kung ang Ekādaśī ay nawala o nalampasan, ito’y isagawa kasama ng kasunod na Dvādaśī.

Verse 37

उपोष्या द्वादशी पूर्णा यदीच्छेत्परमां गतिम् । संपूर्णैऽकादशी यत्र प्रभाते पुनरेव सा

Kung ninanais ang sukdulang hantungan, dapat isagawa ang ganap na pag-aayuno sa Dvādaśī. Sapagkat kapag ang Ekādaśī ay “ganap” (lubos na umiiral), ang pagtalima roon ay muling itinatakda ayon sa umaga.

Verse 38

सर्वैरेवोत्तरा कार्या परतो द्वादशी यदि । एकादशीव्रते येषां मनः संलीयते नृणाम्

Kung ang Dvādaśī ay tumapat sa kasunod na araw, kung gayon ang pagtalima ay tiyak na gawin ng lahat sa huling araw na iyon—lalo na ng mga taong ang isip ay nalulubog sa panata ng Ekādaśī.

Verse 39

तेषां स्वर्गो हि वासोऽथ यांति ते सदनं हरेः । एकादश्याः परं नास्ति परलोकस्य साधनम्

Para sa kanila, ang langit ay nagiging tahanan; tunay ngang sila’y nagtutungo sa tahanan ni Hari. Wala nang higit na paraan kaysa Ekādaśī upang marating ang daigdig na lampas.

Verse 40

बहुपापसमायुक्तः करोति हरिवासरम् । सर्वपापविनिर्मुक्तः स याति हरिमंदिरम्

Kahit ang taong nabibigatan ng maraming kasalanan, kapag tinupad niya ang banal na araw ni Hari, napapalaya siya sa lahat ng kasalanan at nagtutungo sa templo’t tahanan ni Hari.

Verse 41

पतिसहिता या योषित्करोति हरिवासरम् । सुपुत्रा स्वामिसुभगा याति प्रेत्य हरेर्गृहम्

Ang babaeng, kasama ang kanyang asawa, ay tumutupad sa banal na araw ng pag-aayuno para kay Hari; pinagpapala siya ng mabubuting anak at minamahal ng asawa, at pagpanaw ay tutungo sa tahanan ni Hari (Viṣṇu).

Verse 42

यो यच्छति हरेरग्रे प्रदीपं भक्तिभावतः । हरेर्द्दिने र्द्विजश्रेष्ठ पुण्यसंख्या न विद्यते

O pinakadakila sa mga dalawang-ulit na isinilang, ang taong may debosyon na nag-aalay ng ilawan sa harap ni Hari sa araw na banal kay Hari—hindi masukat ang dami ng kanyang natamong kabutihan.

Verse 43

यांगना भर्तृसहिता कुरुते जागरं हरेः । हरेर्निकेतने तिष्ठेच्चिरं पत्या सह द्विज

O dalawang-ulit na isinilang, ang babaeng kasama ang asawa ay nagpupuyat magdamag para kay Hari; mananahan siya nang matagal sa tahanan ni Hari kasama ang kanyang asawa.

Verse 44

यत्किञ्चिद्धरये वस्तु भक्त्या यच्छति यो द्विज । हरेर्दिने तस्य पुण्यमक्षयं चैव सर्वदा

O dalawang-ulit na isinilang, anumang bagay na ihandog ng tao kay Hari nang may debosyon—sa banal na araw ni Hari—ang kabutihang dulot nito ay magiging di-mauubos magpakailanman.

Verse 45

पुरासीद्वल्लभो नाम्ना नगरे कांचनाह्वये । धनेन पुष्कलेनापि राजते स धनेश्वरः

Noong unang panahon, sa lungsod na tinatawag na Kāṃcanāhvaya, may isang lalaking nagngangalang Vallabha. Bagaman sagana sa kayamanan, ang panginoon ng yaman na iyon ay lalong nagningning sa karilagan.

Verse 46

तस्य प्रिया महारूपा नाम्ना हेमप्रभा द्विज । गरीयान्मुखरस्तत्र बाधते च कलेर्गुणः

O brāhmaṇa, ang kaniyang minamahal na asawa ay lubhang marikit, at ang pangalan niya’y Hemaprabhā. Gayunman, doon ay dumadapo rin ang mapangibabaw at maingay na gawi ng Panahong Kali, na nagdudulot ng pighati.

Verse 47

सा सदा कलहं कुर्यात्पत्या सह तपोधन । शश्वद्गुरुजनान्कामं भर्त्सनान्नीचभाषया

O kayamanang asceta, siya’y laging nakikipag-away sa kaniyang asawa; at paulit-ulit niyang nilalait, ayon sa sariling pita, ang mga nakatatanda at kagalang-galang, gamit ang maruming pananalita.

Verse 48

पाकपात्रे सदाश्नीयात्गुप्ता सैकांतिकेमला । उच्छिष्टं गुरुजनेभ्यश्च दद्याद्वै प्रतिवासरम्

Dapat siyang laging kumain mula sa malinis na sisidlang pangluto, nananatiling mahinhin at maingat, tapat na nakatuon lamang sa asawa. At araw-araw ay ibigay niya sa mga nakatatanda at kagalang-galang ang kaniyang mga tira.

Verse 49

जारे सदा स्थितं चित्तमहं साध्वीति सा वदेत् । स्वामिनः कलहैर्ब्रह्मन्मनोद्वेगकरा सदा

Ang kaniyang isip ay laging nakapako sa kaniyang kalaguyo, ngunit sinasabi niya, “Ako’y isang tapat at malinis na babae.” O brāhmaṇa, sa pakikipag-away sa asawa, lagi niyang ginugulo ang kaniyang kalooban.

Verse 50

एकदा चागतां दृष्ट्वा चकार भर्त्सनां च ताम् । भर्त्ता तस्याः प्रहारं च सर्वपापयुतां द्विज

Minsan, nang makita niyang dumarating siya, siya’y pinagalitan niya; at ang kaniyang asawa rin ay sinaktan siya—O brāhmaṇa—sapagkat siya’y nababalutan ng lahat ng kasalanan.

Verse 51

सैव रोषसमायुक्ता गता शून्यगृहे तु वै । सुप्ताऽज्ञाता स्थिता कस्मिन्जलान्नं न चखाद ह

Siya, puspos ng poot, ay tunay na pumasok sa isang bahay na walang tao. Doon, nang hindi napapansin, siya’y nahimlay at nakatulog nang ilang sandali, at hindi man lamang kumain o uminom ng tubig.

Verse 52

दैवात्तत्र दिने विष्णोः पार्श्वस्य परिवर्त्तनम् । एकादशीव्रतं विप्र सर्वपापप्रणाशनम्

Sa bisa ng tadhana, sa araw ding iyon naganap ang pagliko ng tagiliran ni Viṣṇu. O brāhmaṇa, ang panatang Ekādaśī ang pumupuksa sa lahat ng kasalanan.

Verse 53

ततः प्रभाते रजनी द्वादशी श्रवणान्विता । आगता तत्र सा नारी रोषनिर्भरमानसा

Pagkatapos, sa pagsikat ng araw—sa Dvādaśī tithi na kaugnay ng Śravaṇa nakṣatra—dumating doon ang babaeng iyon, ang isip ay umaapaw sa poot.

Verse 54

निराहारौ कृतौ द्वौ च निर्मला सा बभूव ह । रात्रौ च पंचतां याता जयंतीवासरे द्विज

Matapos niyang isagawa ang dalawang araw na pag-aayuno, siya’y tunay na naging dalisay. At sa gabi ng araw ng Jayantī, O dalawang-ulit-na-ipinanganak, siya’y pumanaw at nagbalik sa limang sangkap ng kalikasan.

Verse 55

यमाज्ञया ततो दूता आगतास्तां तथाविधाम् । नेतुं भयंकरास्ते च पाशमुद्गरपाणयः

Pagkaraan, sa utos ni Yama, dumating ang kanyang mga sugo upang kunin siya sa gayong kalagayan—nakapanghihilakbot silang mga nilalang, may hawak na pisi at pamalo, upang siya’y dalhin palayo.

Verse 56

बद्ध्वा नेतुं मनश्चक्रे कृतांतसदनं यदा । तदागता विष्णुदूताः शंखचक्रगदाधराः

Nang magpasiya ang mga alagad ng Kamatayan na siya’y gapusin at dalhin sa tahanan ni Yama, sa sandaling iyon dumating ang mga sugo ni Viṣṇu, tangan ang kabibe, diskos, at pamalo.

Verse 57

छित्त्वा पाशं ततो दिव्ये स्यंदने तां गतैनसम् । ते वै चारोहयामासु निर्मलां भवनं हरेः

Pagkaputol nila sa tali ng silo, saka nila isinakay siya—malaya na sa kasalanan—sa isang banal na karwahe; at tunay ngang dinala nila siya sa dalisay na tahanan ni Hari (Viṣṇu).

Verse 58

गता तैर्वेष्टिता साथ दुर्ल्लभं निर्जरैः शुभम् । विष्णोर्दिवसमाहात्म्यं कथितं ते द्विजर्षभ

Pagkaraan, napalilibutan nila, siya’y nagpatuloy; at sa iyo, O toro sa mga Brahmin, naisalaysay ang mapalad na kaluwalhatian ng banal na araw ni Viṣṇu—na bihira kahit sa mga walang-kamatayan.

Verse 59

अनिच्छयापि यः कुर्यात्स याति हरिमंदिरम् । एकादश्यादिने मर्त्यो दीपं दातुं हरेर्गृहे

Kahit yaong gumawa nito nang di sinasadya ay makararaos sa tahanan ni Hari: sa araw ng Ekādaśī, ang isang mortal ay dapat maghandog ng ilawan sa bahay (templo) ni Hari.

Verse 60

गच्छेत्प्रतिपदं सोऽपि चाश्वमेधफलाधिकम् । शृण्वंति च पुराणानि पठंति च हरेर्दिने । प्रत्यक्षरं लभंते ते कपिलादानजं फलम्

Siya man ay nagkakamit, sa bawat hakbang, ng kabutihang higit pa sa bunga ng paghahandog na Aśvamedha. Yaong nakikinig sa mga Purāṇa at yaong bumibigkas nito sa banal na araw ni Hari ay tumatanggap—titik sa titik—ng gantimpalang mula sa pag-aalay ng kapilā, ang kayumangging baka.