Adhyaya 95
Qualities and Faults of Heaven; Karma-Bhumi vs Phala-Bhumi; Turning to Viṣṇu’s Supreme Abode
Tinanong ni Haring Subāhu si Jaimini tungkol sa likas na kalagayan ng langit. Inilarawan ni Jaimini ang svarga bilang puspos ng mga banal na halamanan, mga punong tumutupad ng nais, mga sasakyang makalangit, at kalayaan sa gutom, karamdaman, at kamatayan; tinitirhan ito ng mga matuwid na mapagpakatotoo, mahabagin, at may disiplina. Ngunit sinabi rin niya ang mga kapintasan ng svarga: nauubos ang puṇya sa pag-enjoy, humihina ang pagsisikap para sa higit na kabutihan, at sumisibol ang inggit sa kasaganaan ng iba—na maaaring magbunga ng pagbagsak. Ipinapaliwanag ang kaibhan ng Daigdig bilang karma-bhūmi (lupain ng paggawa) at ng langit bilang phala-bhūmi (lupain ng pag-ani). Tinatanggihan ni Subāhu ang dāna o yajña na hinahabol ang bunga ng langit, at nagpasyang sumamba kay Viṣṇu sa pamamagitan ng pagninilay. Pinagtitibay ng aral na ang yajña at dāna na matuwid at wastong nakatuon ay umaakay sa kaharian ni Viṣṇu na lampas sa pralaya, at ang pakikinig sa salaysay na ito’y nagpapawi ng kasalanan at tumutupad ng mga layunin.
Shlokas
Verse 1
सुबाहुरुवाच । स्वर्गस्य मे गुणान्ब्रूहि सांप्रतं द्विजसत्तम । एतत्सर्वं द्विजश्रेष्ठ करिष्यामि स्वभाविकम्
Sinabi ni Subāhu: “Ngayon, ipahayag mo sa akin ang mga katangian ng langit, O pinakamainam sa mga dalawang-ulit na isinilang. O pinakadakila sa mga brahmana, isasagawa ko ang lahat ng ito nang wasto, ayon sa likás na nararapat.”
Verse 2
जैमिनिरुवाच । नंदनादीनि रम्याणि दिव्यानि विविधानि च । तत्रोद्यानानि पुण्यानि सर्वकामयुतानि च
Sinabi ni Jaimini: “May mga kaaya-ayang makalangit na gubat tulad ng Nandana at iba pa—marami at banal. Doon ay may mga sagradong hardin din, na puspos ng bawat minimithing ligaya.”
Verse 3
सर्वकामफलैर्वृक्षैः शोभनानि समंततः । विमानानि सुदिव्यानि सेवितान्यप्सरोगणैः
Sa lahat ng dako ay may mariringal na makalangit na vimāna, napaliligiran ng mga punong nagbibigay ng bawat minimithing bunga, at pinaglilingkuran ng mga pangkat ng Apsarā.
Verse 4
सर्वत्रैव विचित्राणि कामगानि वशानि च । तरुणादित्यवर्णानि मुक्ताजालांतराणि च
Sa lahat ng dako ay may mga kahanga-hangang bagay: yaong gumagalaw ayon sa nais, yaong ganap na masunurin, kumikislap sa kulay ng sumisikat na araw, at pinalalamutian ng mga salang perlas.
Verse 5
चंद्रमंडलशुभ्राणि हेमशय्यासनानि च । सर्वकामसमृद्धाश्च सर्वदुःखविवर्जिताः
May mga higaan at upuang ginto, maningning na tila bilog ng buwan; ganap sa bawat hangarin, sila’y malaya sa lahat ng dalamhati.
Verse 6
नराः सुकृतिनस्तेषु विचरंति यथा भुवि । न तत्र नास्तिका यांति न स्तेना नाजितेंद्रियाः
Sa kahariang iyon, ang mga taong may mabuting gawa ay malayang naglalakad, gaya sa lupa. Doon, ang walang paggalang sa banal na kaayusan ay walang puwang; gayundin ang mandaraya at ang di nagsanay ng pagpipigil-sa-sarili.
Verse 7
न नृशंसा न पिशुना न कृतघ्ना न मानिनः । सत्यास्तपःस्थिताः शूरा दयावंतः क्षमापराः
Hindi sila malupit, hindi mapanirang-puri, hindi walang-utang-na-loob, at hindi mapagmataas; sila’y tapat, matatag sa pag-aayuno at disiplina, matatapang, mahabagin, at nakatuon sa pagpapatawad.
Verse 8
यज्वानो दानशीलाश्च तत्र गच्छंति ते नराः । न रोगो न जरामृत्युर्न शोको न हिमातपौ
Yaong mga lalaking nagsasagawa ng mga yajña at may gawi sa pagbibigay-dāna ang nakararating doon. Doon ay walang sakit, walang katandaan o kamatayan, walang lungkot, at wala ring ginaw ni matinding init.
Verse 9
न तत्र क्षुत्पिपासा च कस्य ग्लानिर्न विद्यते । एते चान्ये च बहवो गुणाः स्वर्गस्य भूपते
Doon, walang sinumang nakararanas ng gutom o uhaw, at walang napapailalim sa panghihina. Ito at marami pang ibang katangian ang sa langit, O hari.
Verse 10
दोषास्तत्रैव ये संति ताञ्छृणुष्व च सांप्रतम् । शुभस्य कर्मणः कृत्स्नं फलं तत्रैव भुज्यते
Ngayon, pakinggan mo rin ang mga kapintasan na naroroon mismo. Ang buong bunga ng mabuting gawa ay tinatamasa roon din.
Verse 11
न चात्र क्रियते भूयः सोऽत्र दोषो महान्स्मृतः । असंतोषश्च भवति दृष्ट्वा दीप्तां परां श्रियम्
At dito, wala nang muling pagsisikap na ginagawa; ito ang itinuturing na malaking kapintasan. At sumisibol ang di-kasiyahan kapag nakita ang nagliliwanag na sukdulang kasaganaan ng iba.
Verse 12
सुखव्याप्तमनस्कानां सहसा पतनं तथा । इह यत्क्रियते कर्म फलं तत्रैव भुज्यते
Yaong ang isip ay nababalot ng mga kaligayahang makamundo ay maaaring biglang bumagsak; at anumang gawa ang gawin dito, ang bunga nito’y tunay na dinaranas dito rin, sa buhay na ito.
Verse 13
कर्मभूमिरियं राजन्फलभूमिरसौ स्मृता । सुबाहुरुवाच । महांतस्तु इमे दोषास्त्वया स्वर्गस्य कीर्तिताः
O Hari, ito ang tinatawag na lupain ng pagkilos (karma-bhūmi), samantalang yaon ay inaalala bilang lupain ng pagdanas ng bunga (phala-bhūmi). Sinabi ni Subāhu: “Ito nga ang malalaking kapintasan ng langit na iyong inilarawan.”
Verse 14
निर्दोषाः शाश्वता येन्ये तांस्त्वं लोकान्वद द्विज । जैमिनिरुवाच । आब्रह्मसदनादेव दोषाः संति च वै नृप
“O dalawang-ulit-na-ipinanganak, isalaysay mo sa akin ang iba pang mga daigdig na walang dungis at walang hanggan.” Wika ni Jaimini: “O hari, tunay na may mga kapintasan—maging hanggang sa sariling tahanan ni Brahmā.”
Verse 15
अतएव हि नेच्छंति स्वर्गप्राप्तिं मनीषिणः । आब्रह्मसदनादूर्ध्वं तद्विष्णोः परमं पदम्
Kaya nga ang marurunong ay hindi nagnanais ng pag-abot sa langit; sapagkat lampas pa sa tahanan ni Brahmā ay naroon ang kataas-taasang kalagayan—ang pinakamataas na tahanan ni Viṣṇu.
Verse 16
शुभं सनातनं ज्योतिः परंब्रह्मेति तद्विदुः । न तत्र मूढा गच्छंति पुरुषा विषयात्मकाः
Yaon ang nalalaman ng marurunong bilang mapalad at walang hanggang Liwanag—tunay ngang ang Kataas-taasang Brahman. Doon ay hindi nakararating ang mga nalilinlang na tao, na ang likas ay nakagapos sa mga bagay ng pandama.
Verse 17
दंभमोहभयद्रोह क्रोधलोभैरभिद्रुताः । निर्ममा निरहंकारा निर्द्वंद्वास्संयतेंद्रियाः
Sinusugpo ng pagpapaimbabaw, pagkalito, takot, masamang-loob, poot, at kasakiman, sila’y nagiging malaya sa pag-aangkin at sa pagkamakasarili; lumalampas sa mga magkatunggaling pares, at pinipigil ang kanilang mga pandama.
Verse 18
ध्यानयोगरताश्चैव तत्र गच्छंति साधवः । एतत्ते सर्वमाख्यातं यन्मां त्वं परिपृच्छसि
At ang mga banal na pantas, na nakatuon sa yoga ng pagninilay, ay nagtutungo roon. Kaya’t naipahayag ko sa iyo ang lahat ng iyong itinatanong sa akin.
Verse 19
एवं स्वर्गगुणं श्रुत्वा सुबाहुः पृथिवीपतिः । तमुवाच महात्मानं जैमिनिं वदतांवरम्
Nang marinig niya ang mga katangian ng langit, si Haring Subāhu, panginoon ng lupa, ay nagsalita sa dakilang-loob na si Jaimini, ang pinakadakila sa mga tagapagsalita.
Verse 20
सुबाहुरुवाच । नाहं स्वर्गं गमिष्यामि न चैवेच्छाम्यहं मुने । यस्माच्च पतनं प्रोक्तं तत्कर्म न करोम्यहम्
Sinabi ni Subāhu: “Hindi ako tutungo sa langit, ni hindi ko man ito ninanais, O muni. Yamang ang gawang iyon ay sinabing nagdudulot ng pagbagsak, hindi ko iyon ginagawa.”
Verse 21
दानमेकं महाभाग नाहं दास्येकदाध्रुवम् । दानाच्च फललोभाच्च तस्मात्पतति वै नरः
“O mapalad na ginoo, hindi ako magbibigay ng kawanggawa nang minsan lamang—hinding-hindi. Sapagkat sa pagbibigay na inuudyukan ng pagnanasa sa bunga, ang tao’y tunay na bumabagsak mula sa dharma.”
Verse 22
इत्येवमुक्त्वा धर्मात्मा सुबाहुः पृथिवीपतिः । ध्यानयोगेन देवेशं यजिष्ये कमलाप्रियम्
Pagkasabi nito, ang dharmiko at makatarungang Haring Subāhu, panginoon ng lupa, ay nagpahayag: “Sa disiplina ng pagninilay, sasambahin ko ang Panginoon ng mga diyos—ang minamahal ni Kamalā (Lakṣmī).”
Verse 23
दाहप्रलयसंवर्जं विष्णुलोकं व्रजाम्यहम् । जैमिनिरुवाच । सत्यमुक्तं त्वया भूप सर्वश्रेयः समाकुलम्
“Tutungo ako sa daigdig ni Viṣṇu, na hindi naaabot ng naglalamon na pagkalusaw (pralaya) sa apoy.” Sinabi ni Jaimini: “Tunay ang iyong sinabi, O hari—puspos ng lahat ng pinakamataas na kabutihan.”
Verse 24
राजानो धर्मशीलाश्च महायज्ञैर्यजंति ते । सर्वदानानि दीयंते यज्ञेषु नृपनंदन
O prinsipe, ang mga haring matuwid at may kabanalan ay nagsasagawa ng dakilang mga yajña; at sa mga handog na iyon, ipinagkakaloob ang lahat ng uri ng dāna at kawanggawa.
Verse 25
आदावन्नं तु यज्ञेषु वस्त्रं तांबूलमेव च । कांचनं भूमिदानं च गोदानं प्रददंति च
Sa pasimula ng mga yajña, inihahandog nila ang pagkain, kasuotan, at nganga; nagbibigay rin sila ng ginto, nagkakaloob ng lupain, at namamahagi ng mga baka bilang dāna.
Verse 26
सुयज्ञैर्वैष्णवं लोकं ते प्रयांति नरोत्तमाः । दानेन तृप्तिमायांति संतुष्टाः संति भूमिपाः
Sa pamamagitan ng maayos na naisagawang yajña, ang mga pinakadakilang tao ay nakaaabot sa daigdig ni Viṣṇu. Sa dāna, napupuspos ang mga hari at nananatiling payapa at kontento.
Verse 27
तपस्विनो महात्मानो नित्यमेवं यजंति ते । सुभिक्षां याचयित्वा तु स्वस्थानं तु समागताः
Ang mga dakilang ascetic na may malalaking kaluluwa, matatag sa tapas, ay laging sumasamba sa ganitong paraan. Matapos humingi ng saganang panustos, sila’y nagbalik sa sarili nilang tahanan.
Verse 28
भिक्षार्थं तस्य भागानि प्रकुर्वंति च भूपते । ब्राह्मणाय विभागैकं गोग्रासं तु महामते
O hari, hinahati nila iyon upang maging limos; isang bahagi ang itinalaga para sa isang brāhmaṇa, at isang subo naman ang inilalaan para sa isang baka, O marunong.
Verse 29
सुपार्श्ववर्तिनां चैकं प्रयच्छंति तपोधनाः । तस्यान्नस्य प्रदानेन फलं भुंजंति मानवाः
Ang mga asetikong may yaman ng tapa ay nagbibigay rin ng isang bahagi sa mga nakatayo sa tabi; sa pag-aalay ng pagkaing iyon, ang mga tao’y nakikibahagi sa bunga ng kabutihan.
Verse 30
क्षुधातृषाविहीनास्ते विष्णुलोकं व्रजंति वै । तस्मात्त्वमपि राजेंद्र देहि न्यायार्जितं धनम्
Malaya sa gutom at uhaw, sila’y tunay na nagtutungo sa daigdig ni Viṣṇu. Kaya, O pinakamainam sa mga hari, ikaw man ay magbigay ng yamang natamo sa katarungan.
Verse 31
दानाज्ज्ञानं ततः प्राप्य ज्ञानात्सिद्धिं प्रयास्यति । य इदं शृणुयान्मर्त्यः पुण्याख्यानमनुत्तमम्
Mula sa pag-aalay (dāna) ay nakakamit ang kaalaman; at pagkamit nito, sa pamamagitan ng kaalaman ay nalalapit sa ganap na kaganapan. Sinumang mortal na makinig sa walang kapantay na mapagpala at banal na salaysay na ito, ay nagkakamit din ng gayong biyaya.
Verse 32
तस्य सर्वार्थसिद्धिः स्यात्पापं सर्वं विलीयते । विमुक्तः सर्वपापेभ्यो विष्णुलोकं सगच्छति
Sa kanya, matutupad ang lahat ng layon; matutunaw ang lahat ng kasalanan. Malaya sa bawat sala, siya’y tutungo sa daigdig ni Viṣṇu.
Verse 95
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थे च्यवनचरित्रे पंचनवतितमोऽध्यायः
Sa gayon nagwawakas ang ikasiyamnapu’t limang kabanata sa Bhūmi-khaṇḍa ng Śrī Padma Purāṇa, sa salaysay ni Vena, hinggil sa Guru-tīrtha at sa kasaysayan ni Cyavana.