Adhyaya 71
Yayāti and Mātali on the Order of Divine Worlds, the Merit of Śiva’s Name, and the Unity of Śiva and Viṣṇu
Nagsisimula ang kabanata sa pagpapatibay ni Yayāti ng panibagong pananampalataya matapos marinig ang masusing paglalahad tungkol sa dharma at adharma. May nagtanong kay Mātali hinggil sa tanyag na bilang, antas, at mga natatamong kalagayan sa mga daigdig ng mga diyos. Ipinahayag ni Mātali ang kaayusan ng mga kaharian at lokang makalangit—mula sa mga uri gaya ng Rākṣasa, Gandharva, Yakṣa, hanggang kina Indra, Soma, at Brahmā, at sa huli’y sa Śivapura. Iniuugnay niya ang pag-abot sa mga ito sa tapas, disiplina ng yoga, at sa minanang karangalan. Pagkaraan, lumipat ang aral sa bhakti: ang pagpupugay kay Śiva at maging ang di-sinasadyang pagbigkas ng Kanyang Pangalan ay nagbubunga ng makapangyarihang, di-nalalaglag na puṇya, at ng pag-akyat na inilarawang tila pagsakay sa banal na karwahe at pagtanaw sa mga bituin sa sari-saring anyo. Sa wakas, itinatag ang di-pagkakaiba: iisang diwa ang anyong Śaiva at Vaiṣṇava—si Śiva ay nasa Viṣṇu at si Viṣṇu ay nasa Śiva; at ang Brahmā–Viṣṇu–Maheśvara ay binibigkas na iisang katawang katotohanan. Isinara ni Sukarma na matapos turuan si Yayāti, nanahimik si Mātali.
Shlokas
Verse 1
ययातिरुवाच । यत्त्वया सर्वमाख्यातं धर्माधर्ममनुत्तमम् । शृण्वतोऽथ मम श्रद्धा पुनरेव प्रवर्तते
Sinabi ni Yayāti: “Yamang ipinaliwanag mo ang lahat—walang kapantay sa paghiwalay ng dharma at adharma—habang ako’y nakikinig, ang aking pananampalataya ay muling nabubuhay at kumikilos.”
Verse 2
देवानां लोकसंस्थानां वद संख्याः प्रकीर्तिताः । यस्य पुण्यप्रसंगेन येन प्राप्तं च मातले
Ihayag mo ang mga tanyag na bilang at kaayusan ng mga daigdig ng mga deva; sa kaninong mabuting pakikisama, at sa pamamagitan ninong sino, O Mātali, natamo ang (kahariang) ito.
Verse 3
मातलिरुवाच । योगयुक्तं प्रवक्ष्यामि तपसा यदुपार्जितम् । देवानां लोकसंस्थानं सुखभोगप्रदायकम्
Sinabi ni Mātali: “Ipahahayag ko nang may yogic na pagninilay ang kaayusang maka-diyos ng mga daigdig ng mga deva—na natamo sa pamamagitan ng tapas (mahigpit na pag-aayuno at pagninilay)—na nagkakaloob ng kaligayahan at ng tamis ng mga kagalakan.”
Verse 4
धर्मभावं प्रवक्ष्यामि आयासैरर्जितं पृथक् । उपरिष्टाच्च लोकानां स्वरूपं चाप्यनुक्रमात्
Ipapahayag ko ang likás ng dharma—na natatamo nang hiwalay sa pamamagitan ng pagsisikap—at, ayon sa wastong pagkakasunod, ang mga anyo ng mga daigdig na nasa itaas.
Verse 5
तत्राष्टगुणमैश्वर्यं पार्थिवं पिशिताशिनाम् । तस्मात्सद्यो गतानां च नराणां तत्समं स्मृतम्
Doon, sinasabing ang mga kumakain ng laman ay nagtataglay ng walong-uríng makalupang kapangyarihan. Kaya para sa mga taong kagagaling pa lamang sa pagpanaw, ang gayong kalagayan ay itinuturing na katulad nito.
Verse 6
रक्षसां षोडशगुणं पार्थिवानां च तद्विधम् । एवं निरवशेषं च यच्छेषं कुलतेजसाम्
Sa mga Rākṣasa, ito’y labing-anim na ulit; at sa mga haring makalupa, gayon ding uri. Kaya, nang walang natitira, anumang nalalabi ay nauukol sa minanang ningning ng mararangal na angkan.
Verse 7
गंधर्वाणां च वायव्यं याक्षं च सकलं स्मृतम् । पांचभौतिकमिंद्रस्य चत्वारिंशद्गुणं महत्
Sa mga Gandharva, sinasabing ito’y may likás na panghimpapawid; at sa mga Yakṣa, ganap na kabilang sa gayong uri. Kay Indra naman, ipinahahayag na binubuo ng limang elemento, at dakila—apatnapung ulit sa katangian.
Verse 8
सोमस्य मानसं दिव्यं विश्वेशं पांचभौतिकम् । सौम्यं प्रजापतीशानामहंकारगुणाधिकम्
Kay Soma, ang isip-naisinilang na anyo ay dibino—Panginoon ng sansinukob, binubuo ng limang elemento; maamo ang likás, panginoon sa mga Prajāpati, at higit na pinagkalooban ng katangiang ahaṅkāra (prinsipyo ng ‘ako’).
Verse 9
चतुष्षष्टिगुणं ब्राह्मं बौधमैश्वर्यमुत्तमम् । विष्णोः प्राधानिकं तंत्रमैश्वर्यं ब्रह्मणः पदम्
Ang paghahari ni Brahmā ay sinasabing animnapu’t apat na ulit; ang paghahari ng Buddha ay sukdulang dakila. Kay Viṣṇu ang sinauna at pangunahing tantra; at ang mismong kapangyarihan ay ang kalagayan ni Brahmā.
Verse 10
श्रीमच्छिवपुरे दिव्ये ऐश्वर्यं सर्वकामिकम् । अनंतगुणमैश्वर्यं शिवस्यात्मगुणं महत्
Sa banal at maringal na Śivapura ay may maka-Panginoong kasaganaan na tumutupad sa lahat ng ninanais. Yaong paghahari—may walang-hanggang mga katangian—ay dakilang likás na gawi ni Śiva Mismo.
Verse 11
आदिमध्यांतरहितं विशुद्धं तत्त्वलक्षणम् । सर्वावभासकं सूक्ष्ममनौपम्यं परात्परम्
Ang Katotohanang yaon ay walang simula, gitna, at wakas; lubos na dalisay, may tatak ng pinakamataas na Tattva. Nagliliwanag sa lahat, napakapino, walang kapantay, at lampas pa sa lampas.
Verse 12
सुसंपूर्णं जगद्वेषं पशुपाशाविमोक्षणम् । यो यत्स्थानमनुप्राप्तस्तस्य भोगस्तदात्मकः
Ang aral na ito’y ganap na nagpapaliwanag sa mga pag-ayaw ng daigdig at sa paglaya mula sa tali (pāśa) na gumagapos sa mga nilalang na wari’y mga hayop. Anumang kalagayang marating ng tao, ang kasunod na karanasan—ligaya man o dusa—ay kauri ng kalagayang iyon.
Verse 13
विमानं तत्समानं च भवेदीशप्रसादतः । नानारूपाणि ताराणां दृश्यंते कोटयस्त्विमा
Sa biyaya ng Panginoon, matatamo ng isa ang isang makalangit na vimāna na kapantay niyon. At doon ay nakikita ang mga bituin—milyun-milyon—na may sari-saring anyo.
Verse 14
अष्टविंशतिरेवं ते संदीप्ताः सुकृतात्मनाम् । ये कुर्वंति नमस्कारमीश्वराय क्वचित्क्वचित्
Kaya, ang dalawampu’t walo (na bunga) ay nagliliwanag para sa mga banal ang loob—yaong paminsan-minsa’y nag-aalay ng pagpupugay sa Panginoon.
Verse 15
संपर्कात्कौतुकाल्लोभात्तद्विमानं लभंति ते । नामसंकीर्तनाद्वापि प्रसंगेन शिवस्य यः
Sa pakikisama lamang, sa pag-uusisa, o kahit sa kasakiman, natatamo nila ang yaong makalangit na vimāna; gayundin, sinumang—kahit di sinasadya—umaawit ng Pangalan ni Śiva ay nakakamtan din iyon.
Verse 16
कुर्याद्वापि नमस्कारं न तस्य विलयो भवेत् । इत्येता गतयस्तत्र महत्यः शिवकर्मणि
Kahit maghandog lamang ng pagpupugay, hindi siya babagsak kailanman. Ganyan ang dakilang mga hantungan na nalilikha roon ng mga gawang iniaalay kay Śiva.
Verse 17
कर्मणाभ्यंतरेणापि पुंसामीशानभावतः । प्रसंगेनापि ये कुर्युः शंकरस्मरणं नराः
Kahit abala sa sariling gawain, ang mga tao na, dahil sa debosyon kay Īśāna (Śiva), at kahit di sinasadya, ay naaalala si Śaṅkara—ang gayong mga tao’y nagkakamit ng kabutihang-bunga.
Verse 18
तैर्लभ्यं त्वतुलं सौख्यं किं पुनस्तत्परायणैः । विष्णुचिंतां प्रकुर्वंति ध्यानेन गतमानसाः
Sa pamamagitan nila, natatamo ang di-mapapantayang ligaya—lalo na ng mga lubos na nakatalaga sa Kanya. Na may isip na nalulubog sa pagninilay, patuloy nilang pinagninilayan si Viṣṇu.
Verse 19
ते यांति परमं स्थानं तद्विष्णोः परमं पदम् । शैवं च वैष्णवं रूपमेकरूपं नरोत्तम
Narating nila ang kataas-taasang tahanan—ang pinakadakilang kalagayan ni Viṣṇu. Ang anyong Śaiva at ang anyong Vaiṣṇava ay tunay na iisang anyo, O pinakamainam sa mga tao.
Verse 20
द्वयोश्च अंतरं नास्ति एकरूपमहात्मनोः । शिवाय विष्णुरूपाय शिवरूपाय विष्णवे
Walang pagitan sa dalawang dakilang kaluluwa na iisang diwa. Pagpupugay kay Śiva na nasa anyo ni Viṣṇu, at kay Viṣṇu na nasa anyo ni Śiva.
Verse 21
शिवस्य हृदयं विष्णुर्विष्णोश्च हृदयं शिवः । एकमूर्तिस्त्रयो देवा ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः
Si Viṣṇu ang mismong puso ni Śiva, at si Śiva ang mismong puso ni Viṣṇu. Bagaman lumilitaw na tatlo—Brahmā, Viṣṇu, at Maheśvara—iisa ang katawang-katotohanan ng mga diyos.
Verse 22
त्रयाणामंतरं नास्ति गुणभेदाः प्रकीर्तिताः । शिवभक्तोसि राजेंद्र तथा भागवतोसि वै
Walang tunay na pagkakaiba sa tatlo; ang pagkakaiba ng mga guṇa ay binabanggit lamang. O hari ng mga hari, deboto ka ni Śiva, at tunay ding deboto ni Bhagavān (Viṣṇu).
Verse 23
तेन देवाः प्रसन्नास्ते ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । सुप्रीता वरदा राजन्कर्मणस्तव सुव्रत
Dahil sa gawang iyon, nalugod sa iyo ang mga diyos—Brahmā, Viṣṇu, at Maheśvara. Lubos na nasiyahan, sila’y naging tagapagkaloob ng mga biyaya, O hari, dahil sa iyong gawa, O may dakilang panata.
Verse 24
इंद्रादेशात्समायातः सन्निधौ तव मानद । ऐंद्रमेनं पदं याहि पश्चाद्ब्राह्मं महेश्वरम्
Sa utos ni Indra, siya’y dumating sa iyong harapan, O tagapagkaloob ng dangal. Dalhin mo muna siya sa tahanan ni Indra, at pagkaraan sa daigdig ni Brahmā, O Maheśvara.
Verse 25
वैष्णवं च प्रयाहि त्वं दाहप्रलयवर्जितम् । अनेनापि विमानेन दिव्येन सर्वगामिना
At ikaw man ay magtungo sa kaharian ni Viṣṇu—malaya sa paglipol ng apoy at pagkalusaw—sa pamamagitan ng banal na vimāna, ang makalangit na sasakyang nakararating sa lahat ng dako.
Verse 26
दिव्यमूर्तिरतो भुंक्ष्व दिव्यभोगान्मनोरमान् । समारुह्य विमानं त्वं पुष्पकं सुखगामिनम्
Kaya’t magtaglay ka ng banal na anyo at lasapin ang kaibig-ibig na makalangit na kaluguran. Pagkatapos, sumakay ka sa Puṣpaka vimāna, ang sasakyang magaan ang paglalakbay, at lumakad nang may ginhawa.
Verse 27
सुकर्मोवाच । एवमुक्त्वा द्विजश्रेष्ठ मौनवान्मातलिस्तदा । राजानं धर्मतत्त्वज्ञं ययातिं नहुषात्मजम्
Sinabi ni Sukarma: Pagkasabi nito, O pinakadakila sa mga dvija, si Mātali ay tumahimik noon sa harap ni Haring Yayāti, anak ni Nahusha, na nakaaalam ng tunay na diwa ng dharma.
Verse 71
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थवर्णने ययाति । चरित्रे एकसप्ततितमोऽध्यायः
Sa gayon, sa Śrī Padma Purāṇa, sa Bhūmi-khaṇḍa—sa salaysay ni Vena, sa paglalarawan ng banal na tawiran ng Ina at Ama, at sa kasaysayan ni Yayāti—nagtatapos ang ikapitumpu’t isang kabanata.