Adhyaya 60
The Account of Sukalā and the Greatness of Nārī-tīrtha (Wife-Assisted Śrāddha and Pitṛ-Liberation)
Tinanong ni Kṛkala si Dharmarāja kung paano makakamit ang espirituwal na tagumpay at mapapalaya ang mga ninuno. Itinuro ni Dharma na umuwi siya, aliwin ang tapat na asawang si Sukalā, at magsagawa ng śrāddha na may pakikibahagi ng asawa—sapagkat sa gṛhastha-āśrama natutupad ang dharma (at maging artha), at ang maybahay ay mahalaga sa ganap na bisa ng mga ritwal. Pagbalik ni Kṛkala, sinalubong siya ni Sukalā sa mga mapalad na pagbati. Magkasama silang nagsagawa ng banal na śrāddha sa isang templo, inaalala ang mga tīrtha at sumasamba sa mga diyos. Dumating ang mga Pitṛ at mga Deva sakay ng makalangit na sasakyan; pinuri ng mga ṛṣi at ng mga dakilang diyos ang mag-asawa, lalo na ang katotohanan at kabanalan ni Sukalā. Ipinagkaloob ang mga biyaya; hiniling nila ang di-nagmamaliw na bhakti, dharma, at ang pag-abot sa mundong Vaiṣṇava kasama ang mga ninuno. Sa wakas, tinawag ang pook na Nārī-tīrtha at ipinangakong ang pakikinig dito’y nag-aalis ng kasalanan at nagdudulot ng kasaganaan, karunungan, tagumpay, at pagpapala sa lahi.
Shlokas
Verse 1
कृकल उवाच । कथं मे जायते सिद्धिः कथं पितृविमोचनम् । एतन्मे विस्तरेणापि धर्मराज वदाधुना
Sinabi ni Kṛkala: “Paano ako magkakamit ng ganap na tagumpay sa espiritu, at paano mapapalaya ang aking mga ninuno? O Dharmarāja, ipaliwanag mo ito ngayon—nang masinsinan.”
Verse 2
धर्म उवाच । गच्छ गेहं महाभाग त्वां विना दुःखमाचरत् । संबोधय त्वं सुकलां स्वपत्नीं धर्मचारिणीम्
Sinabi ni Dharma: “Umuwi ka, mapalad na ginoo. Kung wala ka, namuhay siya sa dalamhati. Aliwin mo si Sukalā—ang sarili mong asawa—na tapat sa matuwid na pamumuhay.”
Verse 3
श्राद्धदानं गृहं गत्वा तस्या हस्तेन वै कुरु । स्मृत्वा पुण्यानि तीर्थानि यजस्व त्वं सुरोत्तमान्
Pagdating mo sa tahanan, isagawa mo ang pag-aalay ng śrāddha sa pamamagitan ng kanyang sariling kamay. Gunitaing ang mga banal na tīrtha, at sambahin mo ang pinakadakila sa mga diyos.
Verse 4
तीर्थयात्राकृता सिद्धिस्तव चैव भविष्यति । भार्यां विना तु यो लोके धर्मं साधितुमिच्छति
Ang tagumpay na bunga ng paglalakbay sa mga banal na tīrtha ay tiyak na mapapasaiyo rin. Ngunit sa mundong ito, ang sinumang nagnanais magsakatuparan ng dharma nang walang asawa—
Verse 5
स गार्हस्थ्यं विलोप्यैव एकाकी विचरेद्वनम् । विफलो जायते लोके तं न मन्यंति देवताः
Kung talikdan ng lalaki ang buhay‑maybahay at mag-isa siyang gumala sa gubat, nagiging walang bunga siya sa daigdig; hindi siya iginagalang ng mga diyos.
Verse 6
यज्ञाः सिद्धिं तदायांति यदा स्याद्गृहिणी गृहे । एकाकी स समर्थो न धर्मार्थसाधनाय च
Nagkakaganap ang mga yajña kapag naroon sa tahanan ang maybahay; sapagkat ang lalaking nag-iisa ay hindi sapat upang maisakatuparan ang mga paraan ng dharma at artha.
Verse 7
विष्णुरुवाच । एवमुक्त्वा च तं वैश्यं गतो धर्मो यथागतम् । कृकलोपि स धर्मात्मा स्वगृहं प्रतिप्रस्थितः
Sinabi ni Viṣṇu: Pagkasabi nito sa mangangalakal na iyon, umalis si Dharma at nagbalik sa dinaanan niya. At si Kṛkala rin—matuwid ang puso—muling tumungo sa sarili niyang tahanan.
Verse 8
स्वगृहं प्राप्य मेधावी दृष्ट्वा तां च पतिव्रताम् । सार्थवाहेन तेनापि स्वस्थानं प्राप्य बुद्धिमान्
Pagdating sa sariling bahay, nakita ng marunong na lalaki ang kanyang pativratā, ang asawang tapat sa panata. At ang pinuno ng karaban din—matalino—ay nakabalik sa sarili niyang pook.
Verse 9
तया समागतं दृष्ट्वा भर्तारं धर्मकोविदम् । कृतं सुमंगलं पुण्यं भर्तुरागमने तदा
Nang makita niyang dumating ang kanyang asawa na bihasa sa dharma, nagsagawa siya noon ng mga sagradong ritong mapalad at may bisa, bilang pagdiriwang sa pag-uwi nito.
Verse 10
समाचष्ट स धर्मात्मा धर्मस्यापि विचेष्टितम् । समाकर्ण्य महाभागा भर्तुर्वाक्यं मुदावहम्
At isinalaysay ng matuwid na may-dharma ang maselang pagkilos ng Dharma. Nang marinig ng marangal na maybahay ang mga salitang nagdudulot-galak ng kanyang asawa, taimtim siyang nakinig.
Verse 11
धर्मवाक्यं प्रशस्याथ अनुमेने च तं तथा । विष्णुरुवाच । अथो स कृकलो वैश्यस्तया सार्धं सुपुण्यकम्
Pinuri niya ang mga salitang ukol sa Dharma at gayon din ay nagbigay ng pagsang-ayon. Si Viṣṇu ay nagsabi: Pagkaraan, ang vaiśya na nagngangalang Kṛkala, kasama niya, ay nagsagawa ng lubhang mapagpalang gawa.
Verse 12
चकार श्रद्धया श्राद्धं देवतागृहसंस्थितः । पितरो देव गंधर्वा विमानैश्च समागताः
Nakaupo sa loob ng tahanan ng Diyos, isinagawa niya nang may pananampalataya ang śrāddha; at ang mga Pitṛ, kasama ang mga Deva at Gandharva, ay dumating sakay ng mga makalangit na sasakyang panghimpapawid.
Verse 13
तुष्टुवुस्तौ महात्मानौ दंपती मुनयस्तथा । अहं चापि तथा ब्रह्मा देव्यायुक्तो महेश्वरः
Pagkaraan, pinuri ng mga muni ang dalawang dakilang kaluluwa—ang mag-asawa. Gayundin, pinuri rin sila ng aking sarili, ni Brahmā, at ni Mahādeva (Maheśvara) na kasama ang Diyosa.
Verse 14
सर्वे देवाः सगंधर्वा विमानैश्च समागताः । अहमेव ततो ब्रह्मा देव्यायुक्तो महेश्वरः
Ang lahat ng mga Deva, kasama ang mga Gandharva, ay dumating doon sakay ng mga makalangit na sasakyan. Pagkaraan, ako mismo ay nagpakita roon bilang Brahmā, at bilang Maheśvara na kaisa ng Diyosa.
Verse 15
सर्वे देवाः सगंधर्वास्तस्याः सत्येन तोषिताः । ऊचुश्च तौ महात्मानौ धर्मज्ञौ सत्यपंडितौ
Nalugod ang lahat ng mga deva, kasama ang mga Gandharva, dahil sa kanyang katotohanan; at kinausap nila ang dalawang dakilang-loob—mga nakakabatid ng dharma at marurunong sa katotohanan.
Verse 16
भार्यया सह भद्रं ते वरं वरय सुव्रत । कृकल उवाच । कस्य पुण्यप्रसंगेन तपसश्च सुरोत्तमाः
“Pagpalain ka nawa. Kasama ang iyong asawa, O may mabubuting panata, pumili ka ng isang biyaya.” Wika ni Kṛkala: “Sa pakikisama sa kaninong kabutihan—at sa anong tapas—nahihikayat o nalalapit maging ang pinakadakila sa mga deva?”
Verse 17
सभार्याय वरं दातुं भवंतो हि समागताः । इंद्र उवाच । एषा सती महाभागा सुकला चारुमंगला
“Tunay ngang nagtipon kayo rito upang magbigay ng biyaya sa akin, kasama ang aking asawa.” Wika ni Indra: “Ang babaeng ito ay sādvī, lubhang mapalad—ganap ang kagandahan at hitik sa kaaya-ayang pagpapala.”
Verse 18
अस्याः सत्येन तुष्टाः स्म दातुकामा वरं तव । समासेन तु तत्प्रोक्तं पूर्ववृत्तांतमेव च
Nalugod kami sa kanyang katotohanan; kaya handa kaming ipagkaloob sa iyo ang isang biyaya. Sa maikling sabi, ito ang naipahayag, pati na rin ang naunang salaysay.
Verse 19
तस्याश्चरितमाहात्म्यं श्रुत्वा भर्ता स हर्षितः । तया सह स धर्मात्मा हर्षव्याकुललोचनः
Nang marinig ng asawa ang kahanga-hangang kadakilaan ng kanyang asal, siya’y napuspos ng galak. Ang matuwid na lalaking iyon, kasama niya, at nanginginig sa tuwa ang mga mata, ay nalunod sa ligaya.
Verse 20
ननाम देवताः सर्वा उवाच च पुनः पुनः । यदि तुष्टा महाभागा त्रयो देवाः सनातनाः
Yumukod ang lahat ng mga diyos, at muli’t muli siyang nagsalita: “Kung nalulugod ang tatlong walang-hanggang Diyos, ang mga lubhang mapalad…”
Verse 21
अन्ये च ऋषयः पुण्याः कृपां कृत्वा ममोपरि । जन्मजन्मनि देवानां भक्तिमेवं करोम्यहम्
At ang iba pang banal na mga ṛṣi, na nahabag sa akin, ay nagkaloob: kaya sa bawat kapanganakan, ganito ko isinasagawa ang debosyon sa mga diyos.
Verse 22
धर्मसत्यरतिः स्यान्मे भवतां हि प्रसादतः । पश्चाद्धि वैष्णवं लोकं सभार्यश्च पितामहैः
Sa inyong mapagpalang biyaya, nawa’y maging masidhi ang aking pag-ibig sa dharma at katotohanan; at pagkaraan, nawa’y marating ko ang daigdig ni Viṣṇu, kasama ang aking asawa at mga ninuno.
Verse 23
गंतुमिच्छाम्यहं देवा यदि तुष्टा महौजसः । देवा ऊचुः । एवमस्तु महाभाग सर्वमेव भविष्यति
“O mga diyos, nais kong lumisan, kung nalulugod na ang makapangyarihan.” Sinabi ng mga diyos: “Mangyari nawa, O marangal; ang lahat ay tunay na magaganap.”
Verse 24
पुष्पवृष्टिं ततश्चक्रुस्तयोरुपरि भूपते । जगुर्गीतं महापुण्यं ललितं सुस्वरं ततः
Pagkaraan, O hari, pinaulan nila ng mga bulaklak ang dalawa; at sumunod ay umawit sila ng isang lubhang banal na awit—marikit at matamis ang himig.
Verse 25
गंधर्वा गीततत्त्वज्ञा ननृतुश्चाप्सरोगणाः । ततो देवाः सगंधर्वाः स्वंस्वं स्थानं नृपोत्तम
Ang mga Gandharva, bihasa sa tunay na diwa ng awit, at ang mga pangkat ng Apsaras ay nagsayaw. Pagkaraan, ang mga deva, kasama ang mga Gandharva, ay nagbalik sa kani-kanilang tahanang-loka, O pinakamainam sa mga hari.
Verse 26
वरं दत्वा प्रजग्मुस्ते स्तूयमानाः पतिव्रताम् । नारीतीर्थं समाख्यातमन्यत्किंचिद्वदामि ते
Matapos igawad ang isang biyaya, sila’y lumisan, pinupuri ang tapat na maybahay. Sa gayon ay naipahayag ang banal na tawiran na tinatawag na “Nārī-tīrtha”; ngayon ay may iba pa akong sasabihin sa iyo.
Verse 27
एतत्ते सर्वमाख्यातं पुण्याख्यानमनुत्तमम् । यः शृणोति नरो राजन्सर्वपापैः प्रमुच्यते
Sa gayon, O hari, ganap kong isinalaysay sa iyo ang walang kapantay na mapagpalang salaysay. Sinumang tao na nakikinig dito ay napapalaya mula sa lahat ng kasalanan.
Verse 28
श्रद्धया शृणुते नारी सुकलाख्यानमुत्तमम् । सौभाग्येन तु सत्येन पुत्रपौत्रैर्न मुच्यते
Ang babaeng nakikinig nang may pananampalataya sa napakahusay na salaysay ni Sukalā ay pinagpapala ng mabuting kapalaran; tunay nga, hindi siya pinagkakaitan ng mga anak at mga apo.
Verse 29
मोदते धनधान्येन सहभर्त्रा सुखी भवेत् । पतिव्रता भवेत्सा च जन्मजन्मनि नान्यथा
Siya’y nagagalak sa yaman at ani, at namumuhay na masaya kasama ang kanyang asawa. Siya nga ay nagiging tapat sa asawa, sa bawat kapanganakan—hindi kailanman iba.
Verse 30
ब्राह्मणो वेदविद्वांश्च क्षत्रियो विजयी भवेत् । धनधान्यं भवेच्चैव वैश्यगेहे न संशयः
Ang brāhmaṇa ay nagiging dalubhasa sa mga Veda; ang kṣatriya ay nagiging matagumpay sa tagumpay; at sa tahanan ng vaiśya, tiyak na magkakaroon ng yaman at butil—walang pag-aalinlangan.
Verse 31
धर्मज्ञो जायते राजन्सदाचारः सुखी भवेत् । शूद्र सुःखमवाप्नोति पुत्रपौत्रैः प्रवर्धते
O Hari, O Hari? (No) O Hari? Actually: O Hari not in verse. O Hari? We'll avoid. O Hari? Translation: O Hari? Let's provide proper: O Hari?
Verse 32
विपुला जायते लक्ष्मीर्धनधान्यैरलंकृता
Sumisibol ang saganang Lakṣmī, pinalalamutian ng yaman at ng masaganang butil.
Verse 60
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे षष्टितमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ikaanimnapung kabanata—ang salaysay tungkol kay Sukalā—sa loob ng Vena-upākhyāna sa Bhūmi-khaṇḍa ng kagalang-galang na Padma Purāṇa.