Adhyaya 35
Counsel to Sunīthā in the Vena Narrative: Boon for a Righteous Son and the Seed–Fruit Law of Karma
Sa Kabanata 35 ng salaysay tungkol kay Vena, inihahabi ang angkan, mithiin, at batas ng karma sa isang payong ibinibigay sa isang ginang na sa bandang huli ay kinikilalang si Sunīthā. Si Rambhā ay nagsasalaysay ng sinaunang lahi—mula kay Brahmā, Prajāpati, at Atri—at ipinakikilala ang pagtatagpo ni Aṅga sa kaningningan ni Indra, na nagpasiklab ng hangaring magkaroon ng anak na tulad ni Indra. Mula rito, lumilipat ang diwa sa debosyon: ang pagsamba kay Hṛṣīkeśa sa pamamagitan ng tapas at mga pagtalima, hanggang sa paghingi ng biyaya at ang pagkakaloob ni Viṣṇu ng isang anak na wawasak sa kasalanan at magtataguyod ng dharma. Pinapayuhan ang kausap na tanggapin ang karapat-dapat na asawa; maging ang dating sumpa ay sinasabing mawawalan ng bisa kapag isinilang ang anak na tagapagpalaganap ng dharma. Ipinapahayag din ang aral ng Purāṇa: ang bunga ay ayon sa binhing inihasik—ang lahat ay kahawig ng pinagmulan nito. Sa huli, tinatanggap ni Sunīthā ang katotohanan ng payo at ang batas ng sanhi at bunga.
Shlokas
Verse 1
रंभोवाच । ब्रह्मा अव्यक्तसंभूतस्तस्माज्जज्ञे प्रजापतिः । अत्रिर्नाम स धर्मात्मा तस्य पुत्रो महामनाः
Sinabi ni Rambhā: “Si Brahmā ay sumibol mula sa Di-nahahayag; mula sa kanya isinilang si Prajāpati. Ang matuwid na may banal na diwa ay tinawag na Atri, at ang kanyang anak ay dakilang-isip.”
Verse 2
अंगो नाम अयं भद्रे नंदनं वनमागतः । इंद्रस्य संपदं दृष्ट्वा लीलातेजसमुत्तमाम्
O mabait na ginang, ang taong ito na nagngangalang Aṅga ay dumating sa kakahuyan ng Nandana; at nang makita niya ang kasaganaan ni Indra—ang sukdulang ningning na tila larong walang pagsisikap—siya’y namangha.
Verse 3
कृता स्पृहा अनेनापि इंद्रस्य सदृशे पदे । ईदृशो हि यदा पुत्रो मम स्याद्धर्मसंयुतः
Dahil sa kanya, sumibol sa akin ang pananabik kahit sa katayuang tulad ni Indra; sapagkat kung magkakaroon ako ng gayong anak—na may kaisa ng Dharma—doon matutupad ang aking mithiin.
Verse 4
सुश्रेयो मे भवेज्जन्म यशः कीर्ति समन्वितम् । आराधितो हृषीकेशस्तपोभिर्नियमैस्तथा
Nawa’y maging lubhang mapalad ang aking kapanganakan, na may dangal at katanyagan; at nawa’y sambahin si Hṛṣīkeśa sa pamamagitan ng mga pag-aayuno, pagsisisi, at mahigpit na mga panata.
Verse 5
सुप्रसन्ने हृषीकेशे वरं याचितवानयम् । इंद्रस्य सदृशं पुत्रं विष्णुतेजः पराक्रमम्
Nang lubos na malugod si Hṛṣīkeśa (Viṣṇu), humingi ang taong ito ng isang biyaya: isang anak na tulad ni Indra—taglay ang ningning ni Viṣṇu at kabayanihang lakas.
Verse 6
वैष्णवं सर्वपापघ्नं देहि मे मधुसूदन । दत्तवान्स तदा पुत्रमीदृशं सर्वधारकम्
“O Madhusūdana, ipagkaloob Mo sa akin ang isang anak na Vaishnava, tagapuksa ng lahat ng kasalanan.” At noon ay ipinagkaloob Niya ang isang anak na gayon nga—sandigan ng lahat.
Verse 7
तदाप्रभृति विप्रेंद्रः पुण्यां कन्यां प्रपश्यति । यथा त्वं चारुसर्वांगी तथायं परिपश्यति
Mula noon, ang pinakadakila sa mga brāhmaṇa ay patuloy na tumitingin sa banal na dalaga; kung paanong ikaw ay kaibig-ibig sa bawat sangkap, gayon din niya siya tinititigan.
Verse 8
एनं गच्छ वरारोहे अस्मात्पुत्रो भविष्यति । पुण्यात्मा पुण्यधर्मज्ञो विष्णुतेजः पराक्रमः
Lumapit ka sa kanya, O babaeng may marikit na balakang; mula sa kanya ay isisilang sa iyo ang isang anak—banal ang loob, bihasa sa dharmang may kabanalan, taglay ang ningning ni Viṣṇu, at makapangyarihan sa tapang.
Verse 9
एतत्ते सर्वमाख्यातं तथाहं पृच्छिता त्वया । अयं भर्ता भवत्यर्हो भवेदेव न संशयः
Kaya’t sinabi ko na sa iyo ang lahat, ayon sa iyong pagtatanong. Ang lalaking ito ay tunay na karapat-dapat maging iyong asawa; walang pag-aalinlangan dito.
Verse 10
सुशंखस्यापि यः शापो वृथा सोऽपि भविष्यति । अस्माज्जाते महाभागे पुत्रे धर्मप्रचारिणि
Maging ang sumpang binitiwan ni Suśaṅkha ay magiging walang saysay, kapag mula sa atin ay isinilang ang marangal na anak na magpapalaganap ng dharma.
Verse 11
भविष्यसि सुखी भद्रे सत्यं सत्यं वदाम्यहम् । सुक्षेत्रे कृषिकारस्तु बीजं वपति तत्परः
Ikaw ay magiging maligaya, O mapalad—katotohanan, katotohanan, ito ang sinasabi ko. Tunay, ang magsasaka, na masigasig sa gawain, ay naghahasik ng binhi sa bukiring inihanda nang mabuti.
Verse 12
स तथा भुंजते देवि यथा बीजं तथा फलम् । अन्यथा नैव जायेत तत्सर्वं सदृशं भवेत्
O Diyosa, gayon din tinatamasa ng mga nilalang ang bunga ayon sa binhing (sanhi) kanilang inihasik—ganyan ang bunga. Kung hindi, hindi ito lilitaw; ang lahat ay nagiging kawangis ng sariling sanhi.
Verse 13
अयमेष महाभागस्तपस्वी पुण्यवीर्यवान् । अस्य वीर्यात्समुत्पन्नो अस्यैवगुणसंपदा
Ang taong ito mismo ay lubhang mapalad na asetiko, na may banal na kapangyarihan. Mula sa kanyang lakas ay sumibol ang isa na taglay ang gayunding kayamanan ng mga kabutihang-asal gaya niya.
Verse 14
युक्तः पुत्रो महातेजाःसर्वदेहभृतां वरः । भविष्यति महाभाग्यो युक्तात्मा योगतत्ववित्
Isang disiplinadong anak, may dakilang ningning—pinakamainam sa lahat ng may katawan—ang isisilang. Siya’y magiging lubhang mapalad, may pagpipigil-sa-sarili, at nakaaalam ng tunay na mga simulain ng Yoga.
Verse 15
एवं हि वाक्यं तु निशम्य बाला रंभाप्रियोक्तं शिवदायकं तत् । विचिंत्य बुद्ध्येह सुनीथया तदा तत्त्वार्थमेतत्परिसत्यमेव हि
Nang marinig ang mga salitang iyon—binigkas ng minamahal ni Rambhā at nagkakaloob ng pagpapala—ang dalagang si Sunīthā ay nagmuni-muni at nagpasiya: “Ang diwa nito ay tunay na ganap na totoo.”
Verse 35
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडेवेनोपाख्याने पंचत्रिंशोऽध्यायः
Sa gayon nagwawakas ang ikatatlumpu’t limang kabanata ng Bhūmi-khaṇḍa sa Śrī Padma Purāṇa, sa bahaging tinatawag na Vena-upākhyāna.