Adhyaya 27
The Royal Consecration (Cosmic Appointments and Directional Guardians)
Inilalarawan sa kabanatang ito ang banal na lohika ng kapangyarihan: si Pṛthu, anak ni Vena, ay itinatalaga sa pamamagitan ng maharlikang abhiṣeka bilang pangkalahatang tagapamahala, at si Brahmā ay ipinakikitang inaayos ang sangnilikha sa pamamagitan ng pormal na mga paghirang sa iba’t ibang nasasakupan. Ipinagkakaloob ang mga paghaharing may saklaw kay Soma, Varuṇa, Kubera, Dakṣa, Prahlāda, at Yama; pinagtitibay si Śiva bilang panginoon ng sari-saring gaṇa at mga espiritu. Itinatanghal si Himavān bilang pinakadakila sa mga bundok, at itinatatag si Sāgara bilang walang kapantay na tīrtha na naglalaman ng bisa ng lahat ng pook-paglalakbay. Itinalaga rin si Citraratha sa mga Gandharva; sina Vāsuki at Takṣaka sa mga nāga; si Airāvata at Uccaiḥśravas sa mga elepante at kabayo; si Garuḍa sa mga ibon; ang leon sa mga mababangis; ang toro sa mga baka; at ang plakṣa sa mga puno. Pagkaraan, itinalaga ni Brahmā ang mga tagapagbantay ng mga direksiyon, na may mga pinunong nakapangalan sa bawat panig. Nagtatapos ang kabanata sa phalaśruti: ang pakikinig nang may bhakti ay nagdudulot ng gantimpalang tulad ng Aśvamedha at ng mga pagpapalang makalupa.
Shlokas
Verse 1
सूत उवाच । स प्रभुः सर्वलोकेशो ह्यभिषिच्य ततो नृपम् । पृथुं वेनस्य तनयं सर्वराज्ये महाप्रभुम्
Sinabi ni Sūta: Pagkaraan, ang Panginoon, ang naghahari sa lahat ng daigdig, ay pinahiran at itinalaga si Haring Pṛthu—anak ni Vena—bilang dakilang pinuno ng buong kaharian.
Verse 2
महाबाहुं महाकायं यथेंद्रं च सुरेश्वरम् । क्रमेणापि ततो ब्रह्मा राज्यानि च विचार्य वै
Pagkaraan, si Brahmā, na masusing isinasaayos ang mga kaharian ayon sa wastong pagkakasunod, ay minasdan ang makapangyarihang bisig at dambuhalang katawan—na tulad ni Indra, ang Panginoon ng mga deva.
Verse 3
यद्यस्यापि भवेद्योग्यं दातुं तदुपचक्रमे । वृक्षाणां ब्राह्मणानां च ग्रहर्क्षाणां तथैव च
Anumang bagay na karapat-dapat at kaya ng tao na ipagkaloob, doon siya magsimula sa gawa ng pagbibigay—lalo na para sa kapakanan ng mga punò, ng mga Brāhmaṇa, at gayundin ng mga planeta at mga bahay-buwan.
Verse 4
सोमं राज्ये सोभ्यषिंचत्तपसां च महामतिः । धर्माणां धर्मयज्ञानां पुण्यानां पुण्यतेजसाम्
Ang dakilang may-budhi ay pinahiran si Soma sa paghahari—si Soma na nagniningning sa lakas ng tapas, ng dharma at mga yajña ng dharma, at ng mga banal na kabutihang nagliliyab sa kabanalan.
Verse 5
अपां मध्ये तथा देवं तीर्थानां हि तथैव च । वरुणं सोभिषिच्यैव रत्नानां च द्विजोत्तम
At sa gitna ng mga tubig ay itinalaga rin niya ang diyos na namamahala sa mga tīrtha, ang mga banal na tawiran; at pinahiran din niya si Varuṇa—O pinakamainam sa mga dalawang-ulit-ipinanganak—bilang panginoon sa gitna ng mga hiyas.
Verse 6
अन्येषां सर्वयक्षाणां राज्ये वैश्रवणं पुनः । विष्णुमेव महाप्राज्ञमादित्यानां पितामहः
At sa lahat ng iba pang Yakṣa, si Vaiśravaṇa (Kubera) ang muling naghahari; at sa mga Āditya, si Viṣṇu lamang—ang dakilang marunong—ang ipinahahayag na ninuno at pinakamatanda.
Verse 7
राज्ये संस्थापयामास जनता हितहेतवे । सर्वेषामेव पुण्यानां दक्षमेव प्रजापतिम्
Para sa kapakanan ng mga tao, itinalaga nila si Dakṣa Prajāpati sa paghahari—si Dakṣa, ang tunay na may kakayahan sa lahat ng mga banal at mabubuti.
Verse 8
समर्थं सर्वधर्मज्ञं प्रजापतिगणेश्वरम् । प्रह्रादं सर्वधर्मज्ञं स हि राज्ये न्यरूपयत्
Itinalaga niya si Prahlāda—makapangyarihan, ganap na nakaaalam ng dharma, at panginoon sa mga pangkat ng mga Prajāpati—yaong tunay na nakakabatid ng lahat ng tungkulin, sa pagkahari.
Verse 9
दैत्यानां दानवानां च विष्णुतेजः समन्वितम् । यमं वैवस्वतं धर्मं पैत्र्ये राज्येभिषिच्य च
Pinagkalooban ng ningning ni Viṣṇu, kanyang pinahiran si Yama Vaivasvata—si Dharma mismo—bilang tagapamahala ng lupang ninuno, upang mamuno rin sa mga Daitya at Dānava.
Verse 10
यक्षराक्षसभूतानां पिशाचोरगसर्पिणाम् । योगिनीनां च सर्वासां वैतालानां महात्मनाम्
Sa mga Yakṣa, Rākṣasa, at Bhūta; sa mga Piśāca, Uraga, at mga ahas; sa lahat ng Yoginī; at sa mga mararangal na Vaitāla.
Verse 11
कंकालानां हि सर्वेषां कूष्मांडानां तथैव च । पार्थिवानां च सर्वेषां गिरिशं शूलपाणिनम्
Tunay, para sa lahat ng Kankāla at sa lahat ng Kūṣmāṇḍa, at para rin sa lahat ng nilalang sa lupa, ang Panginoon ay si Girīśa—si Śiva, ang may hawak ng trident sa kamay.
Verse 12
पर्वतानां हि सर्वेषां हिमवंतं महागिरिम् । नदीनां च तडागानां वापिकानां तथैव च
Tunay, sa lahat ng mga bundok, ang dakilang bundok na Himavān ang pinakadakila; gayundin sa mga ilog, mga lawa, at mga balon.
Verse 13
कुंडानां कूपराज्ये हि दिव्येषु च सुरेश्वरः । सागरं स्थापितं पुण्यं सर्वतीर्थमनुत्तमम्
Tunay, sa banal na kaharian ng mga balon at mga lawa, at sa mga makalangit na pook, itinatag ng Panginoon ng mga diyos ang banal na “Sāgara”—ang walang kapantay na pook-paglalakbay na taglay ang lahat ng tīrtha.
Verse 14
गंधर्वाणां तु सर्वेषां राज्ये पुण्ये तथैव च । चित्ररथं ततो ब्रह्मा अभिषिच्य सुरेश्वरः
Pagkaraan, si Brahmā, ang Panginoon ng mga diyos, ay seremonyal na nagbuhos ng pagpapahid at itinalaga si Citraratha sa matuwid at mapalad na paghahari sa lahat ng Gandharva.
Verse 15
नागानां पुण्यवीर्याणां वासुकिं च चतुर्मुखः । सर्पाणां तु तथा राज्ये अभिषिच्य स तक्षकम्
Pagkaraan, ang Apat-na-mukha (Brahmā) ay nagbuhos ng banal na paghirang kay Vāsuki—sa mga nāga na may banal na lakas—at gayundin ay itinalaga si Takṣaka sa pagkahari sa mga ahas.
Verse 16
वारणानां ततो राज्ये ऐरावणमसिंचत । अश्वानां चैव सर्वेषामुच्चैःश्रवसमेव च
Pagkaraan, sa paghahari sa mga elepante, itinalaga niyang banal si Airāvata; at sa lahat ng mga kabayo naman, si Uccaiḥśravas lamang ang kanyang pinabanal.
Verse 17
पक्षिणां चैव सर्वेषां वैनतेयमथापि सः । मृगाणां च ततो राज्ये ब्रह्मा सिंहमथादिशत्
At sa lahat ng mga ibon, itinalaga niya si Vainateya (Garuḍa) bilang hari; at sa kaharian ng mga mababangis na hayop, itinalaga ni Brahmā ang leon.
Verse 18
गोवृषं तु गवां मध्ये अभिषिच्य प्रजापतिः । वनस्पतीनां सर्वेषां प्लक्षमेव पितामहः
Si Prajāpati, matapos pahiran at italaga ang toro sa gitna ng mga baka, ay ginawa itong pangunahin; at si Pitāmaha (Brahmā) naman ay itinanghal ang punong plakṣa bilang pinuno ng lahat ng punò.
Verse 19
एवं राज्यानि सर्वाणि संस्थाप्य च पितामहः । दिशापालांस्ततो ब्रह्मा स्थापयामास सत्तमः
Sa ganitong paraan, matapos itatag ni Pitāmaha ang lahat ng mga kaharian, si Brahmā—pinakamainam sa mga banal—ay nagtalaga ng mga tagapagbantay ng mga direksiyon.
Verse 20
वैराजस्य तथा पुत्रं पूर्वस्यां दिशि सत्तमः । सुधन्वानं दिशःपालं राजानं सोभ्यषिंचत
At pagkatapos, sa silangang direksiyon, ang pinakamarangal na iyon ay pinahiran at itinalaga si Sudhanvan—anak ni Vairāja—bilang hari at tagapagbantay ng dako.
Verse 21
दक्षिणस्यां महात्मानं कर्दमस्य प्रजापतेः । पुत्रं शंखपदं नाम राजानं सोभ्यषिंचत
Sa katimugang dako, itinalaga niyang hari ang dakilang-loob na si Śaṅkhapada, anak ng Prajāpati Kardama, at siya’y pinahiran sa pagkahari.
Verse 22
पश्चिमायां तथा ब्रह्मा वरुणस्य प्रजापतेः । पुत्रं च पुष्करं नाम सोऽभ्यषिंचत्प्रजापतिः
Gayundin sa kanlurang dako, si Brahmā—ang Panginoong Prajāpati—ay pinahiran si Puṣkara, anak ni Varuṇa, at itinalaga siyang Prajāpati.
Verse 23
उत्तरस्यां दिशि ब्रह्म नलकूबरमेव च । एवं चैवाभ्यषिंचच्च दिक्पालान्समहौजसः
Sa hilagang panig, O Brahmā, itinalaga rin niya si Nalakūbara. Sa ganitong paraan, ang makapangyarihang iyon ay marapat na pinahiran ang mga tagapagbantay ng mga dako.
Verse 24
यैरियं पृथिवी सर्वा सप्तद्वीपा सपत्तना । यथाप्रदेशमद्यापि धर्मेण प्रतिपाल्यते
Sa pamamagitan nila, ang buong daigdig na ito—kasama ang pitong dvīpa at ang kanilang mga lungsod—ay hanggang ngayon ay pinangangalagaan at pinamamahalaan, bawat pook, ayon sa dharma.
Verse 25
पृथुश्चैवं महाभागः सोभिषिक्तो नराधिपः । राजसूयादिभिः सर्वैरभिषिक्तो महामखैः
Sa gayon, si Pṛthu, ang lubhang mapalad na panginoon ng mga tao, ay itinanghal at pinahiran—pinabanal sa lahat ng dakilang yajña, simula sa Rājasūya.
Verse 26
विधिना वेददृष्टेन राजराज्ये महीपतिः । चाक्षुषे नाम्नि संपुण्ये अतीते च महौजसि
Ayon sa mga kautusang pinagtibay ng Veda, namuno ang panginoon ng lupa sa kanyang kaharian; at sa lubhang mapagpala at banal na panahong tinawag na Cākṣuṣa—na ngayo’y lumipas—siya’y nagningning sa dakilang karilagan.
Verse 27
इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे । राज्याभिषेकोनाम सप्तविंशोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ikadalawampu’t pitong kabanata, na tinatawag na “Ang Maharlikang Pagpapahid,” sa Bhūmi-khaṇḍa ng banal na Padma Purāṇa, sa kalipunan ng limampu’t limang libong taludtod.
Verse 28
विस्तरं चापि व्याख्यास्ये पृथोश्चैव महात्मनः । यदि मामेव विप्रेन्द्र शुश्रूषसि अतंद्रितः
Ipapaliwanag ko rin nang masinsinan ang salaysay tungkol sa dakilang-loob na si Pṛthu—kung ikaw, O pinakamainam sa mga brāhmaṇa, ay makikinig sa akin lamang at maglilingkod nang masikap at di-napapagod.
Verse 29
एतदेवमधिष्ठानं महत्पुण्यं प्रकीर्तितम् । सर्वेष्वेव पुराणेषु एतद्धि निश्चितं सदा
Sa ganitong paraan, ang banal na luklukan (adhiṣṭhāna) na ito ay ipinahayag na may dakilang kabutihang-loob at gantimpalang-pagpapala; tunay ngang ito ang laging tiyak at pinagtitibay sa lahat ng mga Purāṇa.
Verse 30
पुण्यं यशस्यमायुष्यं स्वर्गवासकरं शुभम् । धन्यं पवित्रमायुष्यं पुत्रदं वृद्धिदायकम्
Ito’y mapagpala at puno ng kabutihan, nagbibigay ng dangal at nagpapahaba ng buhay; mapalad at sanhi ng paninirahan sa langit. Pinagpala at nagpapadalisay, nagkakaloob ng mahabang buhay, nagbibigay ng mga anak na lalaki, at nagpapalago ng pag-unlad at kasaganaan.
Verse 31
यः शृणोति नरो भक्त्या भावध्यानसमन्वितः । अश्वमेधफलं तस्य जायते नात्र संशयः
Sinumang tao na nakikinig nang may debosyon, na may pusong pagninilay at taimtim na pagdhyāna, nagkakamit ng bunga ng Aśvamedha na yajña—walang alinlangan dito.