Pinuri ng mga pantas si Sūta sa pagsasalaysay ng mga gawa ni Kṛṣṇa at tinanong kung ano ang ginawa ni Mohinī (anak ni Brahmā) matapos umakyat si Vasu sa Brahmaloka. Isinalaysay ni Sūta ang tīrtha-yātrā ni Mohinī na isinagawa nang eksakto ayon sa vidhi ni Vasu: pagligo sa Gaṅgā at iba pang ilog, pagsamba sa mga diyos na nagsisimula kay Viṣṇu, dāna sa mga brāhmaṇa, at mahahalagang ritwal gaya ng piṇḍa-offering sa Gayā at pagsamba sa Kāśī, Puruṣottama, Dvārakā, Kurukṣetra, Gaṅgādvāra, Badaryāśrama (Nara–Nārāyaṇa), Ayodhyā, Amarakantaka, Oṃkāra, Tryambakeśvara, Puṣkara, at Mathurā, kasama ang panloob na parikramā at pag-aalay ng baka. Pagkaraan, tumuon ang kabanata sa Vrata-kalpa: wastong paglalakbay at oras sa Ekādaśī, pag-iwas sa “Mohinī-vedha,” at pangakong Vaikuṇṭha sa pamamagitan ng pagsamba kay Viṣṇu sa Dvādaśī. Iniuugnay ang pangalang “Mohinī” sa kautusan ni Brahmā at sa motibong tunggalian kay Lakṣmī, habang pinagtitibay na di-masisira ang Viṣṇu-bhakti (halimbawa si Rukmāṅgada). Nagtatapos ito sa phala-śruti na nagtatanyag sa awtoridad ng Nāradiya Purāṇa, sa pagiging bukás sa iba’t ibang tradisyon, sa biyaya para sa lahat ng varṇa, at sa di-duwal na Brahman na ipinapahayag sa iba’t ibang wika-doktrina (Śiva/Pradhāna/Puruṣa/Karma).
No shlokas available for this adhyaya yet.
It models śāstric correctness (vidhi) in pilgrimage: tīrtha merit is not merely geographic but ritual-ethical—bathing, deity worship, śrāddha where appropriate, and dāna performed under proper guidance, integrating bhakti with orthodox procedure.
Mohinī-vedha is presented as a timing/overlap obstruction that spoils the Ekādaśī discipline when the observance is undertaken late or with improper temporal alignment; the chapter therefore stresses reaching the bathing/ritual point by prescribed times and fasting in a manner free from this vedha.
By asserting a single non-dual Reality (Brahman) that is designated differently by various schools—Śaivas call it Śiva, Sāṅkhyas Pradhāna, yogins Puruṣa, Mīmāṃsakas Karma—while still presenting bhakti to Hari as the transformative, liberating practice for human beings.