Tinanong ni Mohinī si Vasu tungkol sa nakatagong kabanalan ng Vṛndāvana. Ipinasa ni Vasu ang lihim na pamana: tinanggap ni Nārada mula kay Vṛndā-devī ang kumpidensiyal na aral tungkol kay Gopīkeśa (si Kṛṣṇa bilang Panginoon ng mga Gopī). Inilalarawan ng kabanata ang Vṛndāraṇya sa sagradong heograpiya ng Mathurā (Puṣpasaras, Kausuma-saras, pampang ng Yamunā, Gopīkeśara, Govardhana malapit sa Sakhisthala) at ang pagdating ni Nārada sa āśrama ni Vṛndā. Sa paggabay ni Mādhavī, naligo si Nārada sa mga tiyak na panig ng lawa at nakaranas ng pagbabagong pangitain—naging Nāradī, pumasok sa palasyong hiyas, at nasilayan/nakatagpo si Gopīkeśvara—pagkaraan ay nagbalik at nabawi ang anyong lalaki. Ipinaliwanag ni Vṛndā ang panloob na hiwaga na kaugnay ng Kubjā/saṅketa at ibinigay ang bihirang pagsasanay ng mantra (Dagdha-Ṣaṭkarṇaga) bilang lihim ng guru–śiṣya, na nagtatapos sa malinaw na pahayag ng di-dalawang Katotohanan: iisang Realidad. Sa huling bahagi, itinala ang mga tīrtha ng Vṛndāvana at ang kanilang bunga (Brahma-kuṇḍa, Govinda-kuṇḍa, tawiran ng Tattva-prakāśa, Ariṣṭakuṇḍa, Śrī-kuṇḍa, Rudra/Kāma-kuṇḍa, atbp.), pinupuri ang Vṛndāvana bilang kanlungan sa Kali-yuga, at nagsasara sa salaysay ng pagpapabanal kay Govardhana at sa kataas-taasang dangal ng Vṛndāvana bilang pinakamataas na paglalakbay-dambana at larangan ng bhakti-dharma.
No shlokas available for this adhyaya yet.
It dramatizes Vṛndāvana’s ‘hidden’ līlā-access: entry into Gopīkeśa’s intimate sphere is mediated by Vṛndā-devī and tīrtha-ritual (directional bathing), implying that rasa-realization is granted by kṣetra-śakti and grace rather than by ordinary austerity alone.
It prescribes a pilgrimage logic: visit named sites, bathe at specific kuṇḍas/sarovaras and Yamunā fords, perform remembrance and praise, and add tarpaṇa offerings after bathing—these actions are presented as directly purifying and mokṣa-oriented when centered on Govinda/Gopīnātha.
After presenting confidential mantra-upadeśa, it states that only the One Reality exists and that speaker and listener are essentially one—yet this non-duality is framed inside Vṛndāvana bhakti-rasa, indicating a synthesis where intimacy of devotion and ultimate unity are not opposed.