Hiniling ni Mohinī kay Vasu na ipaliwanag ang banal na pinagmulan at kadakilaan ng Avanti (Avantikā/Ujjayinī) at ang kaluwalhatian ni Mahākāla na iginagalang ng mga deva. Tumugon si Vasu sa pamamagitan ng talaan ng mga tīrtha na nakasentro sa Mahākālavana, na inilalarawan bilang kṣetra na walang kapantay at luklukan ng tapas kung saan nananahan si Mahākāla. Ibinibilang ng kabanata ang maraming pinangalanang tīrtha, kuṇḍa, sarovara, at liṅga, at itinatakda ang pagligo at pagsamba, kalakip ang mga bunga: paglilinis ng mabibigat na kasalanan (Kapāla-mocana), tagumpay sa alitan (Kalakaleśa), kasaganaan, kalusugan, pagkalaya sa takot, tagumpay sa mga gawain, pagkamit ng langit, at sa huli pag-abot sa mga daigdig ni Śiva o ni Viṣṇu. Itinatampok din ang wastong asal sa paglalakbay-dambana—pagsamba kina Vighneśa, Bhairava, at Umā upang makapasok sa panloob na santuwaryo—at pinagtitibay na di-mabilang ang mga liṅga sa gubat ni Mahākāla; ang pagsamba sa alinmang liṅga na masalubong ay nagiging dahilan upang maging mahal kay Śiva. Nagtatapos ito sa pahayag na ang pakikinig lamang sa kadakilaan ng Avanti ay sumisira sa mga kasalanan.
No shlokas available for this adhyaya yet.
Kapāla-mocana is presented as an expiatory tīrtha where devotional bathing purifies even brahma-hatyā. In Purāṇic-dharma logic, such a claim elevates Avanti’s kṣetra-status by locating extraordinary prāyaścitta efficacy within its sacred hydrology.
The repeated pattern is snāna (ritual bathing) at a named tīrtha followed by pūjā (worship) of the presiding deity or liṅga with prescribed reverence and faith; results range from worldly success and health to svarga and final approach to Śiva/Viṣṇu abodes.
While Mahākāla and numerous liṅgas dominate, the chapter also highlights Mādhava/Keśava-related worship (e.g., Deva Mādhava, Keśavārka) and frames these as compatible within the same pilgrimage circuit, reflecting a pan-sectarian tīrtha ecology typical of Purāṇic mapping.