नर्मदातीर्थमाहात्म्ये तीर्थसंग्रहः (The Greatness of the Sacred Fords of the Narmadā)

Matapos marinig ang kadakilaan ng Setu, humiling si Mohinī ng maikli ngunit ganap na salaysay tungkol sa mga banal na pook-paglalakbay sa kahabaan ng Narmadā (Revā). Sumagot si Vasu na may “pangkat” ng humigit-kumulang apatnaraang tīrtha sa magkabilang pampang, may hiwalay na bilang ayon sa pampang, at binigyang-diin ang tagpuan ng Revā at ng karagatan. Pagkaraan, lumipat ang kabanata sa isang maayos na talaan ng phala (bunga ng kabutihan): ang sagradong saklaw ng Omkāra sa loob ng dalawang krośa na naglalaman ng “tatlo’t kalahating crore” na merit; ang malalaking saṅgama at kakahuyan tulad ng Kapilā-saṅgama at Aśoka-vana na may napakalaking katumbas na tīrtha; at sunod-sunod na mga pook na may antas ng pagpaparami ng gantimpala (isandaang ulit, isanlibong ulit, sampung libong ulit, atbp.). Nakatala rin ang mga tagpuan ng ilog na may takdang bilang na kanonikal, lalo na ang 108, at ang mga dambanang Śaiva na liṅga at mga “Svarṇa-tīrtha.” Nagtatapos ang diskurso sa pag-uuri ng mga tīrtha ayon sa tradisyon (Śaiva, Vaiṣṇava, Śākta, Mātṛkā, kaugnay ni Brahmā, Kṣetrapāla) at sa aral ng bisa: ang merit ng Narmadā ay nakakamit sa pagtanaw pa lamang; at ang māhātmya na ito—kapag pinakinggan, binigkas, o isinulat—ay naglilinis ng kasalanan, nag-iingat sa sambahayan laban sa kapahamakan, at nagkakaloob ng kasaganaan.