The Greatness of Gokarṇa (Gokarṇa-māhātmya)

Sa diyalogo nina Vasu at Mohinī, hiniling ni Mohinī ang kadakilaan ng Gokarṇa matapos marinig ang tungkol sa Puṇḍarīkapura. Inilarawan ni Vasu ang Gokarṇa sa kanlurang dagat: ang pagtanaw pa lamang ay nagbibigay ng moksha, at ito’y malawak na banal na lupain na hitik sa mga tīrtha, kṣetra, at sagradong kakahuyan kung saan nananahan ang mga deva, asura, at tao. Nagkaroon ng krisis nang lumobo ang dagat habang naghuhukay ang mga anak ni Sagara, kaya napilitang lumikas ang mga rishi ng Gokarṇa at maghanap ng pagpapanumbalik. Lumapit sila kay Paraśurāma sa Bundok Mahendra, nakita ang payapang āśrama, tinanggap nang may paggalang, at nakiusap na itaboy pabalik ang dagat upang maibalik ang kanilang kṣetra. Tumungo si Paraśurāma sa pampang at tinawag si Varuṇa; nang magtagal si Varuṇa dahil sa pagmamataas, ginamit niya ang sandatang Bhārgava upang patuyuin ang tubig. Natakot si Varuṇa at sumuko; umurong ang tubig at nahayag ang Gokarṇa. Sinamba ni Paraśurāma si Śaṅkara bilang “Gokarṇa.” Sa phalaśruti: ang pag-alaala, pagdalaw, paninirahan, at mga ritwal doon ay nagdudulot ng napakalaking gantimpala; ang mamatay doon ay makakamit ang langit; at winawasak ng presensya ni Śiva ang mga kasalanan.