Vedapāda-stava (Hymn in Vedic Quarters): Śiva’s Tāṇḍava at Puṇḍarīkapura

Sa diyalogong Vasu–Mohinī, hiniling ni Mohinī ang kadakilaan ni Tryambaka malapit sa Godāvarī at Pañcavaṭī at ang pinagmulan ng Puṇḍarīkapura kung saan sumayaw si Mahādeva. Isinalaysay ni Vasu na dumating si Jaimini, alagad ni Vyāsa, kasama ang mga disipulo; nakita niya ang tanawin ng tīrtha na tila isang lungsod, naligo, nagsagawa ng tarpaṇa at pang-araw-araw na ritwal, humubog ng Śiva-liṅga mula sa lupa, at sumamba sa pamamagitan ng mga upacāra. Nalugod si Śiva at nagpakita kasama si Umā, Gaṇeśa, at Skanda; ayon sa nais ni Jaimini, kinuha ni Śiva ang kahanga-hangang anyong sumasayaw, tinawag ang mga Pramatha, at nagsagawa ng masidhing Tāṇḍava na inilalarawan sa mga tanda (abo, gasuklay na buwan, Gaṅgā, ikatlong mata, mga ahas, mga balat, pagyanig ng sansinukob). Pinuri ni Jaimini si Śiva sa mahabang stotra na may himig ng Veda, binanggit ang kosmikong paghahari at ang limang anyong Pañcabrahma (Īśāna, Tatpuruṣa, Aghora/Ghora, Vāmadeva, Sadyojāta), humingi ng kanlungan laban sa saṃsāra at mga biyaya—mahabang buhay, kalusugan, pagkatuto, kasaganaan, at patuloy na paglilingkod sa bawat kapanganakan. Sinasabi ng phalaśruti na ang pagbigkas ay nagbibigay ng tagumpay, talino, yaman, mga anak na lalaki, at Śiva-loka/sāyujya; ang Tāṇḍava-tīrtha ay higit sa karaniwang gantimpala, ang pagligo roon ay nagpapalaya, nagpapalakas sa pitṛ-śrāddha, at ginagawang di-nasisira ang dāna.