Sa diyalogo kung saan tinuturuan ni Vasu si Mohinī/Suprabhā/Nandinī, nagsisimula ang kabanata sa banal na stuti: ang mga deva at nilalang sa langit ay paulit-ulit na sumisigaw ng “jaya” kay Kṛṣṇa kasama sina Rāma at Subhadrā, kinikilalang Siya ang Panginoon ng kosmos, ang mga avatāra (Matsya, Kūrma, Varāha), at ang may hawak ng cakra, śaṅkha, at gadā. Pagkaraan, itinatatag ang lohika ng dharma ng pagkakapantay ng bunga: ang simpleng darśana sa tatlong banal na nakaluklok sa plataporma ay katumbas ng dakilang dāna (mga baka, mga dalaga, lupang may ginto), pag-aanyaya at pag-aalaga sa panauhin, pagpapalaya ng toro, at malalawak na pag-ikot sa mga tīrtha. Binibigyang-diin ang natirang tubig ng abhiṣeka: ang pagwisik nito sa mga pinahihirapan (kawalan ng anak, sakit, mga salot na tulad ng graha, pagkakasapian ng rākṣasa) ay nagpapadalisay at nagbibigay ng ninanais; ang pagtanaw kay Kṛṣṇa matapos maligo, lalo na sa paggalaw na nakaharap sa timog, ay sumisira ng mabibigat na kasalanan at nagbibigay ng bunga na katulad ng kosmikong pradakṣiṇā at mga bantog na paliguan. Ibinibigay din ang vrata-kalpa: pagligo sa Jyeṣṭha-śukla Ekādaśī, Sūrya-japa, abhiṣeka sa templo (ghee, gatas, tubig na may pulot/tubig-sandal), pañcopacāra, pagsindi ng mga ilawan (kabilang ang labindalawa), naivedya, mantra-japa, pagpapatirapa, guru-pūjā, paghahanda ng maṇḍapa/maṇḍala, at jāgaraṇa na may Vāsudeva-kathā at kīrtana; saka sa Dvādaśī, paggalang sa labindalawang brāhmaṇa sa pamamagitan ng mga baka, ginto, kagamitan, pagpapakain at mga ritwal ng pamamaalam. Ang ipinangakong phala ay pag-akyat sa maraming banal na daigdig sa takdang mga kalpa, pagbabalik bilang haring dhārmika, at sa huli ay pag-abot sa Vaiṣṇava-yoga at kaivalya.
No shlokas available for this adhyaya yet.
The chapter applies a Purāṇic merit-economy where direct encounter with the manifest Supreme in a consecrated kṣetra condenses the fruits of dispersed Vedic acts (yajña/dāna/tapas). Darśana functions as a concentrated yajña-phala because the deity is presented as the locus of all tīrthas and the inner meaning (sāra) of śāstra.
It is portrayed as a superior tīrtha-substance: sprinkling (abhiṣeka) with it purifies and removes afflictions, granting desired aims. The text explicitly ranks it above other earthly waters, making it a portable extension of the kṣetra’s sanctity and a practical means of śuddhi and iṣṭa-siddhi.
Ekādaśī: ritual bath, ācamana, invocation of tīrthas, Sūrya-upāsanā with japa (108 recitations), then temple worship and abhiṣeka of Puruṣottama (ghee, milk, scented waters), offerings (incense, lamps—incl. twelve), naivedya, mantra-japa, prostration, guru-pūjā, maṇḍapa/maṇḍala, and all-night jāgaraṇa with Vāsudeva-kathā and songs. Dvādaśī: invite twelve Veda-versed brāhmaṇas, repeat worship, give dāna (cows, gold, vessels, sandals/umbrella), feed them, honor and escort them, then partake of the meal with restraint.