Sa diyalogong Vasu–Mohinī sa Puruṣottama-māhātmya, itinatakda ng kabanatang ito ang pagpasok sa Lawa ng Indradyumna (isang tīrtha na sinasabing nagmula sa mga sangkap ng Aśvamedha): magsimula sa kalinisan, ācamana, pag-alaala kay Hari, pagkatayong may paggalang, at tuwirang pagbigkas ng tīrtha-mantra. Pagkatapos maligo, dapat maghandog ng tubig sa tamang sukat para sa devas/ṛṣis/pitṛs, magpigil ng pananalita, mag-alay ng piṇḍa sa mga ninuno, at sumamba kay Puruṣottama—na may pangakong gantimpalang kasinghalaga ng Aśvamedha, pag-angat ng mga ninuno, ligaya sa langit, at sa huli ay kalayaan (moksha). Itinatampok din ang kapistahan sa maliwanag na kalahati ng Jyeṣṭha (mula Daśamī hanggang humigit-kumulang isang linggo) kung kailan ang mga ilog at karagatan ay nagpapakita sa Puruṣottama at ang lahat ng gawa ay nagiging di-nasisira dahil sa darśana ng Diyos. Binibigyang-diin ang Daśaharā, pag-aayuno sa Ekādaśī, darśana sa Pañcadaśī, at mga natatanging darśana (Vaiśākha Tṛtīyā pagpapahid ng sandal; Phālguna pag-ugoy). Sumusunod ang talaan ng mga tīrtha/ilog/bundok sa buong India, na nagtatapos sa pahayag na walang ilog na hihigit sa Kṛṣṇa-darśana. Sa wakas, inilalarawan ang maringal na mandapa ng abhiṣeka at liturhiya: musika, pag-awit ng Veda, pagdalo ng devas, mga ṛṣi at mga sukat ng kosmikong panahon; si Kṛṣṇa ay pinaliliguan ng tubig ng Gaṅgā at mga bulaklak mula sa langit, at tinatapos sa kolofon ng kabanata.
No shlokas available for this adhyaya yet.
The chapter sacralizes the site by linking it to yajña ontology: the tīrtha is said to arise from the ‘limbs’ of Aśvamedha, transferring the prestige of Vedic sacrifice into a place-based Vaiṣṇava practice where snāna, mantra, and worship yield sacrifice-equivalent merit.
The text states that in the immediate presence of deity-darśana, acts like bathing and charity become akṣaya (inexhaustible). The theological mechanism is proximity to the manifest Lord, not merely the water-body itself.
After listing many rivers and tīrthas, it explicitly declares that none equal the blessed sight of Śrī Kṛṣṇa, establishing darśana as the apex of pilgrimage efficacy.
Pre-bath: purity, ācamana, mental meditation on Hari, reverential posture, and tīrtha-mantra. Post-bath: tarpaṇa (to gods, sages, ancestors), ācamana, restraint in speech, piṇḍa offerings, and worship of Puruṣottama.