The Glory of Puruṣottama (Puruṣottama-māhātmya): Indradyumna’s Praise and the Origins of Sacred Images

Tinanong ni Mohinī si Vasu kung paano noon nilikha ni Haring Indradyumna ang mga banal na larawan at sa anong paraan nalugod si Mādhava. Isinalaysay ni Vasu ang pagkabalisa ng hari matapos ang pagtatayo: naghahanap siya ng imaheng karapat-dapat sambahin, hindi makatulog at hindi na malasap ang aliw ng kaharian. Sinasabi ng teksto na ang larawan ni Viṣṇu ay maaaring bato, kahoy, o metal, ngunit wasto lamang kapag taglay ang itinakdang mga lakṣaṇa; kaya nagpasya ang hari na magtatag ng gayong imahe. Pagkaraan ng pagsamba ayon sa Pañcarātra, naghandog si Indradyumna ng mahabang stotra: pagpupugay kay Vāsudeva bilang tagapagpalaya; kay Saṅkarṣaṇa/Pradyumna/Aniruddha; kay Nārāyaṇa; at sa mga avatāra gaya nina Narasiṃha at Varāha. Pinagtitibay niya ang kaisahan ni Hari na lampas sa lahat ng pagkakaiba, at inilalarawan ang anyong apat ang bisig para sa pagninilay. Tumitindi ang himno tungo sa śaraṇāgati: inilalarawan ang paulit-ulit na kapanganakan, gapos ng karma, impiyerno at langit, at ang pagyanig ng pag-iral, at nagtatapos sa pagsusumamo ng pagliligtas at di-matitinag na bhakti sa bawat buhay, kasama ang pagsisisi at pagganap sa mga pantulong na bahagi ng pagsamba.