Yama-vilāpana
The Lamentation Concerning Yama
पुराणेऽपि जगन्नाथ न श्रुतं पटमार्जनम् । सोऽहं न जांना मि कदाचिदाश दृष्ट्वा क्षिरीशं हरिसेवने स्थितम् । प्रवादमानं पटहं सुघोरं प्रलोपमानं ममविश्ममार्गम् ॥ १६ ॥
purāṇe'pi jagannātha na śrutaṃ paṭamārjanam | so'haṃ na jāṃnā mi kadācidāśa dṛṣṭvā kṣirīśaṃ harisevane sthitam | pravādamānaṃ paṭahaṃ sughoraṃ pralopamānaṃ mamaviśmamārgam || 16 ||
O Jagannātha, kahit sa mga Purāṇa ay hindi ko pa narinig ang tungkol sa “paglilinis ng tela.” Ni hindi ko ito naisip kailanman—hanggang sa makita ko si Kṣirīśa na nakatindig sa paglilingkod kay Hari, humahampas ng tambol na ubod-lakas at nakapanghihilakbot, na wari’y nililinis ang aking mahirap na landas.
Narada (narrating/remarking within a dialogue context)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: adbhuta
The verse uses vivid imagery—service to Hari accompanied by a resounding drum—to convey that sincere devotion can ‘wash away’ inner obstacles, clearing a difficult spiritual path.
Bhakti is presented as active Hari-seva: not merely belief, but steady engagement that powerfully transforms the devotee’s inner condition, removing impediments and confusion.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa or Jyotiṣa) is taught directly; the practical takeaway is ritual-devotional discipline (seva) as a method of purification rather than a technical science.