The Account of Kāṣṭhīlā (Kāṣṭhīlā-ākhyāna) within the Mohinī Narrative
वसिष्ठ उवाच । तत्पितुर्वचनं श्रुत्वा पुत्रो धर्मांगदस्तदा । आहूय जननीं शीघ्रं नाम्ना संध्यावलीं शुभाम् ॥ १ ॥
vasiṣṭha uvāca | tatpiturvacanaṃ śrutvā putro dharmāṃgadastadā | āhūya jananīṃ śīghraṃ nāmnā saṃdhyāvalīṃ śubhām || 1 ||
Sinabi ni Vasiṣṭha: Nang marinig ang salita ng kanyang ama, ang anak na si Dharmāṅgada ay agad na ipinatawag ang kanyang mapalad na ina, na ang pangalan ay Saṁdhyāvalī.
Vasiṣṭha
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: vira
It highlights dharma in action: attentive obedience to a father’s instruction and respectful engagement with one’s mother, setting a moral tone for the episode that follows.
While not explicitly teaching bhakti here, it models the devotional virtue of humility and promptness in righteous duty—qualities that support disciplined worship and vrata observance in the Purana’s broader framework.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa, Jyotiṣa, or Kalpa) is taught in this line; it functions as narrative setup emphasizing conduct (ācāra) and duty (dharma).