Mohinī’s Speech
Mohinyāḥ Bhāṣaṇam
पुत्रवाक्यात्परित्यज्य क्रोधं सापत्न्यजं तथा । दृष्ट्वा रुक्मांगदं प्राप्तं शयने मोह्य सुंदरी ॥ ४२ ॥
putravākyātparityajya krodhaṃ sāpatnyajaṃ tathā | dṛṣṭvā rukmāṃgadaṃ prāptaṃ śayane mohya suṃdarī || 42 ||
Sa pagsunod sa salita ng kanyang anak, itinakwil niya ang galit na bunga ng paninibugho at tunggalian. Nang makita ng magandang babae si Rukmāṅgada na nagbalik, siya’y nanghina at nawalan ng ulirat sa higaan, nabalot ng pagkalito.
Narada (narrating the episode within the Uttara-Bhaga)
Vrata: none
Primary Rasa: karuna
Secondary Rasa: shanta
It highlights inner purification as part of dharma: anger arising from jealousy is renounced through good counsel, showing that self-control and reconciliation support righteous living.
Though narrative in tone, it supports bhakti indirectly by emphasizing mastery over passions (krodha, īrṣyā). Such restraint is a prerequisite for steady devotion and vow-keeping praised throughout the Purana.
No specific Vedanga (like Vyākaraṇa, Jyotiṣa, or Kalpa) is taught directly in this verse; the practical takeaway is ethical discipline (dama/kṣamā) that undergirds ritual purity and vrata observance.