The Description of the Glory of the Purāṇa (Purāṇa-Māhātmya)

Verse 1

सूत उवाच । इत्येवमुक्त्वा मुनिना हि पृष्टास्ते वै कुमाराः किल नारदेन । संपूजिताः शास्त्रविदां वरिष्ठाः कृताह्निका जग्मुरुमेशलोकम् ॥ १ ॥

Sinabi ni Sūta: Pagkasabi ng muni nang gayon, ang mga Kumāra—na tinanong ng pantas na si Nārada—ay pinarangalan nang nararapat. Sila, na pinakadakila sa mga nakaaalam ng śāstra, matapos ganapin ang mga arawang ritwal, ay nagtungo sa daigdig ni Umeśa (Śiva).

Verse 2

तत्रेशमग्र्यर्कनिभैर्मुनींद्रैः श्रीवामदेवादिभिरर्चितांघ्रिम् । सुरासुरेन्द्रैरभिवंद्यमुग्रं नत्वाज्ञया तस्य निषेदुरुर्व्याम् ॥ २ ॥

Doon, ang Panginoon na kakila-kilabot sa kadakilaan—na ang Kanyang mga paa ay sinasamba ng mga pinakadakilang muni na nagniningning na parang sumisikat na araw, sa pangunguna ni Śrī Vāmadeva at iba pa—ay binabati at dinarangal maging ng mga pinuno ng deva at asura. Pagyukod nila sa Kanya, sila’y umupo sa lupa ayon sa Kanyang utos.

Verse 3

श्रुत्वाथ तत्राखिलशास्त्रसारं शिवागमं ते पशुपाशमोक्षणम् । जग्मुस्ततो ज्ञानघनस्वरूपा नत्वा पुरारिं स्वपितुर्निकाशम् ॥ ३ ॥

Nang marinig nila roon ang Śiva-Āgama—ang pinakadiwa ng lahat ng śāstra na nagpapalaya sa jīva mula sa mga gapos—ang mga may likas na anyong siksik na kaalaman ay lumisan; at matapos yumukod kay Śiva, ang kaaway ng Tripura, sila’y nagtungo sa harap ng sarili nilang ama.

Verse 4

तत्पादपद्मे प्रणतिं विधाय पित्रापि सत्कृत्य सभाजितास्ते । लब्ध्वाशिषोऽद्यापि चरन्ति शश्वल्लोकेषु तीर्थानि च तीर्थभूताः ॥ ४ ॥

Pagkatapos maghandog ng pagpupugay sa lotus na paa niya, sila’y pinarangalan at magalang na tinanggap maging ng sarili nilang ama. Nang matamo ang mga pagpapala, hanggang ngayon ay patuloy silang naglalakbay sa mga daigdig, dumadalaw sa mga tīrtha, at sila mismo’y nagiging mga buhay na tīrtha.

Verse 5

जग्मुस्ततो वै बदरीवनान्ते सुरेन्द्रवर्गैरुपसेव्यमानम् । दध्युश्चिरं विष्णुपदाब्जमव्ययं ध्यायन्ति यद्यतयो वीतरागाः ॥ ५ ॥

Pagkatapos, sila’y nagtungo sa kaibuturan ng gubat ng Badarī, sa di-nasisirang lotus ng mga paa ni Viṣṇu—na iginagalang at pinaglilingkuran ng mga pangkat ni Indra at ng mga deva—at matagal nila itong pinagnilayan, gaya ng mga yati na walang pagnanasa na nagmumuni rito.

Verse 6

नारदोऽपि ततो विप्रा कुमारेभ्यः समीहितम् । लब्ध्वा ज्ञानं सविज्ञानं भृशं प्रीतमना ह्यभूत् ॥ ६ ॥

Pagkatapos, si Nārada rin, O mga brāhmaṇa, ay tumanggap mula sa mga Kumāra ng ninanais na kaalaman—jñāna na may kasamang vijñāna, ang ganap na pagkatanto—at siya’y naging labis na masaya sa puso.

Verse 7

स तस्मात्स्वर्णदीतीरादागत्य पितुरन्तिके । प्रणम्य सत्कृतः पित्रा ब्रह्मणा निषसाद च ॥ ७ ॥

Pagkatapos, mula sa pampang ng ilog Svarṇadī ay nagtungo siya sa piling ng kanyang ama; yumukod siya, at matapos parangalan nang nararapat ng kanyang amang si Brahmā, siya’y naupo.

Verse 8

कुमारेभ्यः श्रुतं यच्च ज्ञानं विज्ञानसंयुतम् । वर्णयामास तत्त्वेन सोऽपि श्रुत्वा मुमोद च ॥ ८ ॥

Anumang kaalamang narinig niya mula sa mga Kumāra—kaalamang kaisa ng ganap na pagkaunawa—ay kanyang ipinaliwanag nang tapat ayon sa tunay na kalikasan; at ang isa, nang marinig iyon, ay nagalak din.

Verse 9

अथ प्रणम्य शिरसा लब्धाशीर्मुनिसत्तमः । आजगाम च कैलासं मुनिसिद्धनिषेवितम् ॥ ९ ॥

Pagkaraan, ang pinakadakilang muni ay yumukod na may paggalang, tinanggap ang pagpapala, at nagtungo sa Bundok Kailāsa, na dinadalaw ng mga pantas at ng mga Siddha na ganap.

Verse 10

नानाश्चर्यमयं शश्वत्सर्वर्त्तुकुसुमद्रुमैः । मंदारैः पारिजातैश्च चंपकाशोकवंजुलैः ॥ १० ॥

Yaon ay laging hitik sa sari-saring kababalaghan, at palaging pinalalamutian ng mga punong namumulaklak sa bawat panahon—mandāra at pārijāta, gayundin ang campaka, aśoka, at vañjula.

Verse 11

अन्यैश्च विविधैर्वृक्षैर्नानापक्षिगणावृतैः । वातोद्धूतशिखैः पांथानाह्वयद्भिरिवावृतम् ॥ ११ ॥

Nabalot din ito ng marami pang uri ng mga punò, napaliligiran ng mga kawan ng sari-saring ibon; ang mga tuktok na inuuga ng hangin ay wari’y tumatawag sa mga naglalakbay sa daan.

Verse 12

नानामृगगणाकीर्णं सिद्धकिन्नरसंकुलम् । सरोभिः स्वच्छसलिलैर्लसत्कांचनपंकजैः ॥ १२ ॥

Hitik ito sa mga kawan ng iba’t ibang hayop, siksik sa mga Siddha at Kinnara, at pinalalamutian ng mga lawa na malinaw ang tubig, kung saan kumikislap ang mga gintong lotus.

Verse 13

शोभितं सारसैर्हंसैश्चक्राह्वाद्यैर्निनादितम् । स्वर्द्धनीपातनि र्घृष्टं क्रीडद्भिश्चाप्सरोगणैः ॥ १३ ॥

Ang pook na iyon ay pinaganda ng mga tagak at mga sisne, umaalingawngaw sa tawag ng cakravāka at iba pang ibon; at lalo pang naging maringal dahil sa masiglang pangkat ng mga Apsarā na naglalaro roon, kumikislap ang kanilang mga hiyas.

Verse 14

सलिलेऽलकनंदायाः कुचकुंकुमपिंगले । आमोदमुदितैर्नागैः सलिलैः पुष्करोद्धृतैः ॥ १४ ॥

Sa tubig ng Alakanandā—na may kayumangging dilaw na tila kulay ng kumkum sa dibdib ng mga dalaga—ang mga elepanteng nalulugod sa bango ay nag-aangat ng tubig sa kanilang nguso at naglalaro sa loob nito.

Verse 15

स्नापयद्भिः करेणूश्च कलभांश्च समाकुले । अथ श्वेताभ्रसदृशे श्रृंगे तस्य च भूभृतः ॥ १५ ॥

Doon ay siksikan ang mga babaeng elepante na nagpapaligo sa kanilang mga anak, kaya’t magulo at masigla ang tanawin. Pagkaraan, sa tuktok ng bundok na puti na parang ulap, nagpatuloy ang salaysay.

Verse 16

वटं कालाभ्रसदृशं ददर्श शतयोजनम् । तस्याधस्तात्समासीनं योगिमण्डलमध्यगम् ॥ १६ ॥

Nakita niya ang isang punong balete (vaṭa) na maitim na parang kumpol ng ulap-bagyo, na umaabot sa sandaang yojana; at sa ilalim nito’y nakita niya ang isang nakaupo, nasa pinakasentro ng bilog ng mga yogin.

Verse 17

कपर्दिनं विरूपाक्ष व्याघ्रचर्मांबरावृतम् । भूतिभूषितसर्वांगं नागभूषणभूषितम् ॥ १७ ॥

Siya si Kapardin, ang Panginoong may buhol-buhol na buhok, si Virūpākṣa na may kakaibang mga mata; nakabalot sa kasuotang balat ng tigre. Ang buong katawan niya’y pinalamutian ng banal na abo (vibhūti), at ginayakan ng mga ahas bilang mga hiyas.

Verse 18

रुद्राक्षमालया शश्वच्छोभितं चंद्रशेखरम् । तं दृष्ट्वा नारदो विप्रा भक्तिनम्रात्मकंधरः ॥ १८ ॥

O mga brāhmaṇa! Nang makita ni Nārada si Chandrashekhara (Śiva), na laging nagliliwanag na may kuwintas ng butil na rudrākṣa, siya’y yumukod nang may debosyon, ibinaba ang ulo sa paggalang.

Verse 19

ननाम् शिरसा तस्य पादयोर्जगदीशितुः । ततः प्रसन्नमनसा स्तुत्वा वाग्भिर्वृषध्वजम् ॥ १९ ॥

Ipinatong niya ang ulo sa paanan ng Panginoon ng sanlibutan; at pagkatapos, sa payapa at masayang isipan, pinuri niya si Vṛṣadhvaja (Śiva) sa pamamagitan ng mga salita.

Verse 20

निषसादाज्ञया स्थाणोः सत्कृतो योगिभिस्तदा । अथापृच्छच्च कुशलं नारदं जगतां गुरुः ॥ २० ॥

Pagkaraan, sa utos ni Sthāṇu (Śiva), umupo si Nārada; at pinarangalan siya ng mga yogi. Pagdaka, tinanong ng Guru ng mga daigdig si Nārada tungkol sa kanyang kagalingan.

Verse 21

स च प्राह प्रसादेन भवतः सर्वमस्ति मे । सर्वेषां योगिवर्याणां श्रृण्वतां तत्र वाडवाः ॥ २१ ॥

At sinabi niya: “Sa biyaya mo, para sa akin ay ganap na ang lahat.” Habang nakikinig doon ang mga pinakadakilang yogi, narinig din ito ng mga Vāḍava (mga nagtipong pantas).

Verse 22

पप्रच्छ शांभवं ज्ञानं पशुपाशविमोक्षणम् । स शिवः सादरं तस्य भक्त्या संतुष्टमानसः ॥ २२ ॥

Nagtanong siya tungkol sa kaalamang Śāmbhava—ang mapagpalayang karunungan na nagpapalaya sa kaluluwang nakagapos mula sa tali ng Paśu at Pāśa. Si Panginoong Śiva, na nalugod sa bhakti ng deboto, ay sumagot nang may paggalang at malasakit.

Verse 23

योगमष्टांगसंयुक्तं प्राह प्रणतवत्सलः । स लब्ध्वा शांभवं ज्ञानं शंकराल्लोकशंकरात् ॥ २३ ॥

Dahil sa pag-ibig sa mga yumuyukod nang may paggalang, itinuro niya ang Yogang may walong sangkap. Nang matamo niya ang kaalamang Śāmbhava mula kay Śaṅkara, ang tagapagpala ng mga daigdig, ipinahayag niya ito.

Verse 24

सुप्रसन्नमना नत्वा ययौ नारायणांतिकम् । तत्रापि नारदोऽभीक्ष्णं गतागतपरायणः ॥ २४ ॥

Taglay ang pusong lubos na nagalak, siya’y yumukod at nagtungo sa piling ni Nārāyaṇa. Doon man, si Nārada ay paulit-ulit na dumarating at umaalis, laging nakatuon sa pagdalo at paglilingkod.

Verse 25

सेवितं योगिभिः सिद्धैर्नारायणमतोषयत् । एतद्वः कीर्तितं विप्रा नारदीयं महन्मया ॥ २५ ॥

Ang banal na aral/aklat na iyon, na pinaglilingkuran ng mga yogin at mga siddha, ay nakalulugod kay Nārāyaṇa. O mga brāhmaṇa, sa gayon ay ipinahayag ko sa inyo ang dakilang Nāradīya Purāṇa.

Verse 26

उपाख्यानं वेदसमं सर्वशास्त्रनिदर्शनम् । चतुष्पादसमायुक्तं श्रृण्वतां ज्ञानवर्द्धनम् ॥ २६ ॥

Ang banal na salaysay na ito ay kapantay ng mga Veda, isang salamin ng diwa ng lahat ng śāstra; ganap sa apat na bahagi, pinauunlad nito ang kaalaman ng mga nakikinig.

Verse 27

य एतत्कीर्तयेद्विप्रा नारदीयं शिवालये । समाजे द्विजमुख्यानां तथा केशवमंदिरे ॥ २७ ॥

O mga brāhmaṇa, sinumang bumibigkas ng Nāradīya na ito—sa templo ni Śiva, sa kapulungan ng mga pangunahing dvija, at gayundin sa templo ni Keśava—(ay makakamit ang ipinangakong gantimpala).

Verse 28

मथुरायां प्रयागे च पुरुषोत्तमसन्निधौ । सेतौ काञ्च्यां कुशस्थल्यां गंगाद्वारे कुशस्थले ॥ २८ ॥

Sa Mathurā, sa Prayāga, sa mismong harapan ni Puruṣottama; sa Setu, sa Kāñcī, sa Kuśasthalī, sa Gaṅgādvāra, at sa Kuśasthala—ipinahayag ang dakilang bisa ng banal na pagdalo roon.

Verse 29

पुष्करेषु नदीतीरे यत्र कुत्रापि भक्तिमान् । स लभेत्सर्वयज्ञानां तीर्थानां च फलं महत् ॥ २९ ॥

Ang taong may bhakti, saan man siya naroroon sa pampang ng ilog sa Puṣkara, ay nagkakamit ng dakilang gantimpala—ang bunga ng lahat ng yajña at ng lahat ng tīrtha.

Verse 30

दानानां चापि सर्वेषां तपसां वाप्यशेषतः । उपवासपरो वापि हविष्याशी जितेंद्रियः ॥ ३० ॥

Kahit gawin ng isang tao ang lahat ng uri ng dāna at ang lahat ng tapas nang walang kulang—maging masigasig sa pag-aayuno, mamuhay sa pagkaing haviṣya, at magpigil ng mga pandama—(ito’y inilalarawan bilang banal na disiplina).

Verse 31

श्रोता चैव तथा वक्ता नारायणपरायणः । शिवभक्तिरतो वापि श्रृण्वन् सिद्धिमवाप्नुयात् ॥ ३१ ॥

Maging tagapakinig man o tagapagbigkas, ang taong nakatuon kay Nārāyaṇa—o kahit yaong masigasig sa bhakti kay Śiva—sa pakikinig (ng aral na Purāṇa) ay makakamit ang siddhi, ang ganap na kaganapan.

Verse 32

अस्निन्नशेषपुण्यानां सिद्धीनां च समुद्भवः । कथितः सर्वपापघ्नः पठतां श्रृण्वतां सदा ॥ ३२ ॥

Ipinahayag na para sa mga laging nagbabasa at laging nakikinig, ito ang pinagmumulan ng lahat ng kabutihan at lahat ng siddhi, at ang tagapuksa ng lahat ng kasalanan.

Verse 33

कलिदोषहरं पुंसां सर्वसंपत्तिवर्द्धनम् । सर्वेषामीप्सितं चेदं सर्वज्ञानप्रकाशकम् ॥ ३३ ॥

Para sa mga tao, ang aral na ito’y nag-aalis ng mga dungis ng Panahong Kali, nagpapalago ng lahat ng kasaganaan, tumutupad sa ninanais ng lahat, at nagpapaliwanag ng buong kaalaman.

Verse 34

शैवानां वैष्णवानां च शाक्तानां सूयसेविनाम् । तथैव गाणपत्यानां वर्णाश्रमवतां द्विजाः ॥ ३४ ॥

Sa mga Śaiva at mga Vaiṣṇava, sa mga Śākta at mga sumasamba kay Sūrya, at gayundin sa mga deboto ni Gaṇapati—may mga “dalawang-beses na isinilang” na matatag sa mga tuntunin ng varṇa at āśrama.

Verse 35

तपसां च व्रतानां च फलानां संप्रकाशकम् । मंत्राणां चैव यंत्राणां वेदांगानां विभागशः ॥ ३५ ॥

Ipinapalinaw nito ang mga bunga ng tapasya at ng mga banal na panata, at inilalahad nang maayos ang mga mantra at yantra, pati ang mga pagkakahati ng Vedāṅga.

Verse 36

तथागमानां सांख्यानां वेदानां चैव संग्रहम् । य एतत्पठते भक्त्या श्रृणुयाद्वा समाहितः ॥ ३६ ॥

Gayundin, taglay nito ang buod ng mga Āgama, ng mga aral ng Sāṃkhya, at ng mga Veda. Sinumang bumibigkas nito nang may bhakti, o nakikinig nang may natipong isipan, ay nagkakamit ng bisa ng gayong pag-aaral.

Verse 37

स लभेद्वांछितान्कामान्देवादिष्वपि दुर्लभान् । श्रुत्वेदं नारदीयं तु पुराणं वेदसंमितम् ॥ ३७ ॥

Sa pakikinig sa Nārada Purāṇa na ito—na iginagalang na kasingtimbang ng Veda—makakamit ng tao ang ninanais na mga hangarin, maging yaong mahirap makuha kahit sa mga diyos.

Verse 38

वाचकं पूजयेद्भक्त्या धनरत्नांशुकादिभिः । भूमिदानैर्गवां दानै रत्नदानैश्च संततम् ॥ ३८ ॥

Sa debosyon, igalang at sambahin ang tagapagbigkas/tagapagpaliwanag sa pamamagitan ng yaman, hiyas, kasuotan, at iba pa; at patuloy ring maghandog ng kaloob na lupa, kaloob na mga baka, at kaloob na mahahalagang batong-hiyas.

Verse 39

हस्त्यश्वरथदानैश्च प्रीणयेत्सततं गुरुम् । यस्तु व्याकुरुते विप्राः पुराणं धर्मसंग्रहम् ॥ ३९ ॥

Laging pasayahin ang guru sa mga kaloob gaya ng elepante, kabayo, at karwahe. Ngunit, O mga brāhmaṇa, ang nagpapaliwanag ng Purāṇa na ito—ang kalipunan ng Dharma—ay lalo pang karapat-dapat sa gayong paggalang.

Verse 40

चतुर्वर्गप्रदं नॄणां कोऽन्यस्तत्सदृशो गुरुः । कायेन मनसा वाचा धनाद्यैरपि संततम् ॥ ४० ॥

Sino pa ang gurong maihahambing sa nagbibigay sa tao ng apat na layunin ng buhay? Kaya’t patuloy na maglingkod sa kanya sa pamamagitan ng katawan, isip, at pananalita—at maging sa yaman at iba pang kakayahan.

Verse 41

प्रियं समाचरेत्तस्य गुरोर्द्धर्मोपदेशिनः । श्रुत्वा पुराणं विधिवद्धोमं कृत्वा सुरार्चनम् ॥ ४१ ॥

Gawin ang mga bagay na kalugud-lugod sa gurong nagtuturo ng Dharma. Pagkarinig sa Purāṇa, isagawa ang homa (handog sa apoy) ayon sa tuntunin at sambahin ang mga diyos.

Verse 42

ब्राह्मणान्भोजयेत्पश्चाच्छतं मिष्टान्नपायसैः । दक्षिणां प्रददेच्छक्त्या भक्त्या प्रीयेत माधवः ॥ ४२ ॥

Pagkaraan, pakainin ang isang daang brāhmaṇa ng matatamis at kaning niluto sa gatas (pāyasa); at ayon sa kakayahan, magbigay ng dakṣiṇā (handog na parangal). Sa gayong debosyon, nalulugod si Mādhava (Viṣṇu).

Verse 43

यथा श्रेष्ठा नदी गंगा पुष्करं च सरो यथा । काशी पुरी नगो मेरुर्देवो नारायणो हरिः ॥ ४३ ॥

Kung paanong ang Gaṅgā ang pinakadakila sa mga ilog at ang Puṣkara ang pinakadakila sa mga lawa; kung paanong ang Kāśī ang pinakadakila sa mga lungsod at ang Meru ang pinakadakila sa mga bundok—gayon din, sa mga diyos, si Nārāyaṇa (Hari) ang kataas-taasan.

Verse 44

कृतं युगं सामवेदो धेनुर्विप्रोऽन्नमंबु च । मार्गो मृगेंद्रः पुरुषोऽश्वत्थः प्रह्लाद आननम् ॥ ४४ ॥

Ang Kṛta Yuga; ang Sāma Veda; ang baka; ang brāhmaṇa; pagkain at tubig; ang landas; ang panginoon ng mga hayop (leon); ang Puruṣa; ang punong aśvattha (banal na igos); si Prahlāda; at ang mukha—ito ang mga itinakdang pagtutumbas.

Verse 45

उच्चैः श्रवा वसंतश्च जपः शेषोऽर्यमा धनुः । पावको विष्णुरिंद्रश्च कपिलो वाक्पतिः कविः ॥ ४५ ॥

Siya ang Uccaiḥśravā; Siya ang Vasantā (tagsibol); Siya ang Japa (banal na pag-uulit ng mantra); Siya ang Śeṣa; Siya ang Aryamā; Siya ang Busog; Siya ang Pāvaka (apoy); Siya ang Viṣṇu; Siya ang Indra; Siya ang Kapila; Siya ang Vākpati (Panginoon ng Pananalita); at Siya ang Kavi (ang ganap na nakaaalam na Makata-Tagakita).

Verse 46

अर्जुनो हनुमान्दर्भश्चित्तं चित्ररथोंऽबुजम् । उर्वशी कांचनं यद्वच्छ्रेष्टाश्चैते स्वजातिषु ॥ ४६ ॥

Kung paanong sina Arjuna, Hanumān, ang damong darbha, ang isipan, si Citraratha, ang lotus, si Urvaśī, at ang ginto—bawat isa’y itinuturing na pinakamainam sa sariling uri—gayon din, ang mga ito’y kinikilalang pinakamahusay sa kani-kanilang kalagayan.

Verse 47

तथैव नारदीयं तु पुराणेषु प्रकीर्तितम् । शांतिरस्तु शिवं चास्तु सर्वेषां वो द्विजोत्तमाः ॥ ४७ ॥

Gayon din, ang Nārada Purāṇa ay ipinahayag na bantog sa mga Purāṇa. Nawa’y magkaroon ng kapayapaan; nawa’y magkaroon ng pagpapala at kabutihang-palad sa inyong lahat, O mga dvija-uttama (pinakamainam sa mga dalawang-ulit na isinilang).

Verse 48

गमिष्यामि गुरोः पांर्श्वं व्यासस्यामिततेजसः । इत्युक्त्वाभ्यर्चितः सूतः शौनकाद्यैर्महात्मभिः ॥ ४८ ॥

“Pupunta ako sa tabi ng aking guro, si Vyāsa na may di-masukat na ningning.” Pagkasabi nito, ang Sūta—na pinarangalan at sinamba ng mga dakilang kaluluwa na pinangungunahan ni Śaunaka—ay naghanda nang lumisan.

Verse 49

आज्ञप्तश्च पुनः सर्वैर्दर्शनार्थं गुरोर्ययौ । तेऽपि सर्वे द्विजश्रेष्ठाः शौनकाद्याः समाहिताः । श्रुतं सम्यगनुष्ठाय तत्र तस्थुश्च सत्रिणः ॥ ४९ ॥

Pagkaraan, nang muli siyang utusan ng lahat upang makita ang kanyang guro, siya’y nagtungo. At ang mga pinakadakila sa mga “dalawang-ulit na isinilang”—sina Śaunaka at iba pa—na may natipong isipan, matapos isagawa nang wasto ang kanilang narinig, ay nanatili roon bilang mga tagapagganap ng satra, ang mahabang handog-sakripisyo.

Verse 50

कलिकल्मषविषनाशनं हरिं यो जपपूजनविधिभेषजोपसेवी । स तु निर्विषमनसा समेत्य यागं लभते सतमभीप्सितं हि लोकम् ॥ ५० ॥

Sinumang naglilingkod kay Hari—ang pumupuksa sa lason ng mga kasalanan ng Kali-yuga—sa pamamagitan ng lunas na gamot ng itinakdang japa at pagsamba, siya, na may isip na wala nang lason (dungis), matapos ganap na maisakatuparan ang yajña, ay nakakamit ang tunay na minimithing daigdig o kalagayan.

Verse 51

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे बृहदुपाख्याने चतुर्थपादे पुराणमहिमावर्णनं नाम पंचविंशोत्तरशततमोऽध्यायः ॥ १२५ ॥

Sa ganito nagtatapos ang ika-125 kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kaluwalhatian ng Purāṇa,” sa Śrī Bṛhannāradīya Purāṇa, sa loob ng Dakilang Salaysay (Bṛhad-upākhyāna), sa Ikaapat na Pada.