The Narration of the Navamī Vow Observed Across the Twelve Months

Verse 1

सनातन उवाच । अथ वक्ष्यामि विप्रेंद्र नवम्यास्ते व्रतानि वै । यानि कृत्वा नरा लोके लभंते वांछितं फलम् ॥ १ ॥

Sinabi ni Sanātana: Ngayon, O pinakamainam sa mga brāhmaṇa, ilalarawan ko ang mga panatang isinasagawa sa araw ng Navamī. Sa pagsasagawa ng mga ito, ang mga tao sa mundong ito ay nakakamit ang bungang minimithi.

Verse 2

चैत्रस्य शुक्लपक्षे तु श्रीरामनवमीव्रतम् । तत्रोपवासं विधिवच्छक्तो भक्तः समाचरेत् ॥ २ ॥

Sa maliwanag na kalahati ng buwan ng Caitra ay ang panatang Śrī Rāma-navamī. Sa pagkakataong iyon, ang debotong may kakayahan ay dapat magsagawa ng pag-aayuno ayon sa itinakdang ritwal.

Verse 3

अशक्तश्चैकभक्तं वै मध्याह्नोत्सवतः परम् । विप्रान्संभोज्य मिष्टान्नै रामप्रीति सुमाचरेत् ॥ ३ ॥

Ngunit ang hindi makakaganap ng ganap na pagtalima ay, matapos ang pagdiriwang sa tanghali, magpanata ng iisang pagkain lamang; at matapos pakainin nang may paggalang ang mga brāhmaṇa ng matatamis na pagkain, isagawa ito nang wasto para sa ikalulugod ni Śrī Rāma.

Verse 4

गोभूतिलहरिरण्याद्येर्वस्त्रालंकरणेस्तथा । एव यः कुरुते भक्त्या श्रीरामनवमीव्रतम् ॥ ४ ॥

Kaya sinuman na may debosyon na tumutupad ng panatang Śrī Rāmanavamī—na nag-aalay ng baka, lupa, linga, ginto, gayundin ng kasuotan at mga palamuti—ay tunay na nakatupad sa vrata ayon sa itinakda.

Verse 5

विधूय चेहपापानि व्रजेद्विष्णोः परं पदम् । उक्तं मातृव्रतं चात्र भैरवेण समन्विताः ॥ ५ ॥

Sa pagwawaksi ng mga kasalanang naipon dito mismo (sa buhay na ito), mararating ng tao ang kataas-taasang tahanan ni Viṣṇu. Dito rin inilarawan ang Mātṛ-vrata, ang panata para sa Ina-Diyosa, kasama ang kaugnayan nito kay Bhairava.

Verse 6

स्रग्गंधवस्रनमनैवेद्यैश्चतुःष्टिस्तु योगिनीः । अत्रैव भद्रकालो तु योगिनीनां महाबला ॥ ६ ॥

Sa pamamagitan ng mga kuwintas ng bulaklak, pabango, kasuotan, pagyukod, at naivedya (handog na pagkain), sambahin ang animnapu’t apat na Yoginī. Dito rin igalang si Bhadrakālī, ang napakamakapangyarihan sa mga Yoginī.

Verse 7

ब्राह्मणश्रेष्टः सर्वासामाधिपत्येऽभिषेचिता । तस्मात्तां पूजयेच्चात्र सोपवासो जितेंद्रियः ॥ ७ ॥

Ang pinakadakilang brāhmaṇa ay nag-abhiṣeka sa kanya bilang may kapangyarihang panginoon sa lahat. Kaya rito, sambahin siya habang nag-aayuno (upavāsa) at pinipigil ang mga pandama.

Verse 8

राधे नवम्यां दलयोश्चंडिकां यस्तु पूजयेत् । विधिना स विमानेन देवतैः सह मोदते ॥ ८ ॥

O Rādhe, sinumang sumamba kay Caṇḍikā sa ikasiyam na araw ng tithi, ayon sa wastong ritwal at may mga talulot ng lotus, ay magagalak kasama ng mga diyos sa isang makalangit na vimāna.

Verse 9

ज्येष्ठशुक्लनवम्यां तु सोपवासो नरोत्तमः । उमां संपूज्य विधिवत्कुमारीर्भोजयेद्द्विजान् ॥ ९ ॥

Sa Navamī ng maliwanag na kalahati ng buwang Jyeṣṭha, ang pinakamainam na tao ay dapat mag-ayuno; matapos sambahin si Umā ayon sa tuntunin, pakainin ang mga dalagang kumārī at ang mga dwija (brāhmaṇa).

Verse 10

स्वभक्त्या दक्षिणां दत्वा शाल्यन्नं पयसाऽश्नुयात् । उमाव्रतमिदं विप्र यः कुर्याद्विधिवन्नरः ॥ १० ॥

Sa sariling debosyon, matapos ibigay ang itinakdang dakṣiṇā, saka kumain ng kanin na may gatas. O brāhmaṇa, ito ang Umā-vrata; ang taong tumutupad nito ayon sa vidhi ay ganap na nakatupad sa panata.

Verse 11

स भुक्त्वेह वरान्भोगानंते स्वर्गगतिं लभेत् । आषाढे मासि विप्रेंद्र यः कुर्यात्पक्षयोर्द्विज ॥ ११ ॥

O pinakamainam sa mga brāhmaṇa, ang dwija na magsasagawa nito sa buwang Āṣāḍha, sa kapwa kalahati ng buwan, ay magtatamasa ng mainam na ligaya rito at sa huli’y makakamit ang landas patungong langit.

Verse 12

नक्तं चैंद्रीं समभ्यर्च्येदैरावतगतां सिताम् । स भवेद्वैवलोके तु भोगभारग्देवयानगः ॥ १२ ॥

Kung sa gabi ay sambahin ang Indrā (ang diyosang kaugnay ni Indra), na iniisip na maputi at maningning, nakasakay kay Airāvata, sa daigdig ni Vaivasvata siya’y magiging tagapagdala ng mga kagalakan at makalalakbay sa sasakyang makalangit ng mga diyos.

Verse 13

श्रावणे मासि विप्रेन्द्र यः कुर्यान्नक्तभोजनम् । पक्षयोरुपवासं वा कौमारीं चंडिकां यजेत् ॥ १३ ॥

O pinakamainam sa mga Brahmana! Sa buwan ng Śrāvaṇa, sinumang magsagawa ng panatang kumain lamang sa gabi, o mag-ayuno sa dalawang pakṣa, ay nararapat sumamba kay Caṇḍikā sa anyong Kaumārī.

Verse 14

एवं पापहरां गंधैः पुष्पैर्धूपैश्च दीपकैः । नैवेद्यैर्विविधैश्चैव कुमारीभोजनैस्तथा ॥ १४ ॥

Sa gayon, ang pagsamba ay gawin sa paraang pumapawi ng kasalanan: sa pamamagitan ng mga pabango, bulaklak, insenso at mga ilawan; at sa iba’t ibang handog na pagkain (naivedya), gayundin sa pagpapakain sa mga dalagang kumārī.

Verse 15

एवं यः कुरुते भक्त्या कौमारीव्रतमुत्तमम् । स विमानेन गच्छेद्वै देवीलोकं सनातनम् ॥ १५ ॥

Kaya nito, sinumang magsagawa nang may bhakti ng dakilang panatang Kaumārī ay tunay na tutungo, sakay ng vimāna, sa walang hanggang daigdig ng Diyosa.

Verse 16

भाद्रे तु नवमी शुक्ला नंदाह्वा परिकीर्तिता । तस्यां यः पूजयेद्दुर्गां विधिवच्चोपचारकैः ॥ १६ ॥

Sa buwan ng Bhādrapada, ang ikasiyam na araw ng maliwanag na kalahati (śukla) ay tinatawag na “Nandā”. Sinumang sumamba kay Diyosang Durgā sa araw na iyon ayon sa wastong ritwal at sa mga itinakdang upacāra ay magkakamit ng pagpapala.

Verse 17

सोऽश्वमेधफलं लब्ध्वा विष्णुलोके महीयते । आश्विने शुक्लनवमी महापूर्वा प्रकीर्तिता ॥ १७ ॥

Matamo ang gantimpalang kapantay ng sakripisyong Aśvamedha, ang tao’y pararangalan sa daigdig ni Viṣṇu. Kaya ang ikasiyam na araw ng maliwanag na kalahati sa buwan ng Āśvina ay ipinahahayag na lubhang banal na “Mahāpūrvā.”

Verse 18

अपराह्णे शमीपूजा कार्याऽस्यां प्राग्दिशि द्विज । ततो निशायां प्राग्यामे खङ्गं धनुरिषून्गदाम् ॥ १८ ॥

O ikaw na dalawang-ulit na isinilang, sa hapon ay gawin dito ang pagsamba sa punong śamī na nakaharap sa silangan. Pagkaraan, sa unang pagbabantay ng gabi, sambahin ang espada, ang busog, ang mga palaso, at ang gada (pamalo).

Verse 19

शूलं शक्तिं च परशुं धुरिकां चर्म खेटकम् । छत्रं ध्वजं गजं चाश्व गोवृषं पुस्तकं तुलाम् ॥ १९ ॥

(Sambahin din) ang trident, ang sibat (śakti), ang palakol (paraśu), at ang pamatok; ang kalasag na balat; ang payong at ang watawat; ang elepante at ang kabayo; ang baka at ang toro; ang aklat; at ang timbangan (tulā).

Verse 20

दंडं पाशं चक्रशंखौ गंधाद्यैरुपचारकैः । संपूज्य महिषं तत्र भद्रकाल्यै समालभेत् ॥ २० ॥

Pagkaraang sambahin nang wasto ang tungkod (daṇḍa), ang panali (pāśa), ang cakra at ang śaṅkha sa pamamagitan ng mga handog gaya ng pabango at iba pa, doon ay mag-alay ng isang kalabaw bilang bali para kay Bhadrakālī.

Verse 21

एवं बलिं विधायाथ भुक्त्वा पवान्नमेव च । द्विजेभ्यो दक्षिणां दत्वा व्रतं तत्र समापयेत् ॥ २१ ॥

Sa gayon, matapos ialay ang bali at saka kumain lamang ng pagkaing pinabanal (pavānna), magbigay ng dakṣiṇā sa mga dalawang-ulit na isinilang (mga brāhmaṇa), at sa gayong paraan ay tapusin ang panata (vrata) doon.

Verse 22

एवं यः पूजयेद्दुर्गां नॄणां दुर्गतिनाशिनीम् । इह भुक्त्वा वरान्भोगानंते स्वर्गतिमाप्नुयात् ॥ २२ ॥

Sa gayon, sinumang sumamba kay Diyosa Durgā—ang tagapagwasak ng kapahamakan ng mga tao—ay magtatamasa ng mga dakilang biyaya at ligaya sa mundong ito, at sa huli’y makakamtan ang landas patungo sa langit.

Verse 23

कार्तिके शुक्लनवमी याऽक्षया सा प्रकीर्तता । तस्यामश्वत्थमूले वै तर्प्पणं सम्यगाचरेत् ॥ २३ ॥

Sa buwan ng Kārtika, ang Navamī (ika-siyam na araw) ng maliwanag na kalahati ay ipinahahayag na “Akṣayā” (di-nauubos). Sa araw na iyon, nararapat isagawa nang wasto ang tarpaṇa (handog na tubig) sa paanan ng punong aśvattha (banal na igos).

Verse 24

देवानां च ऋषीणां च पितॄणां चापि नारद । स्वशाखोक्तैस्तथा मंत्रैः सूर्यायार्घ्यं ततोऽर्पयेत् ॥ २४ ॥

At, O Nārada, alang-alang sa mga deva, sa mga ṛṣi, at sa mga pitṛ (mga ninuno), saka ialay ang arghya (pagbubuhos ng banal na tubig) sa Araw, gamit ang mga mantra ayon sa sariling śākhā ng Veda.

Verse 25

ततो द्विजान्भोजयित्वा मिष्टान्नेन मुनीश्वर । स्वयं भुक्त्वा च विहरेद्द्विजेभ्यो दत्तदक्षिणः ॥ २५ ॥

Pagkaraan, O panginoon sa mga muni, matapos pakainin ang mga dvija (mga Brahmin) ng matatamis at piling pagkain, at maibigay ang dakṣiṇā (nararapat na handog-galang), saka kumain ang sarili at pagkatapos ay mamalagi sa payapa at kaaya-ayang pamumuhay.

Verse 26

एवं यः कुरुते भक्त्या जपदानं द्विजार्चनम् । होमं च सर्वमक्षय्यं भवेदिति विधेर्वयः ॥ २६ ॥

Kaya nga, sinumang gumagawa nang may bhakti—japa (pagbigkas ng mantra), dāna (pagkakaloob), dvija-arcana (pagpupugay sa dvija), at homa (handog sa apoy)—ang lahat ng iyon ay nagiging akṣayya (di-nauubos); gayon ang itinatakda ng vidhi (banal na tuntunin).

Verse 27

मार्गे तु शुक्लनवमी नंदिनी परिकीर्तिता । तस्यामुपोषितो यस्तु जगदंबां प्रपूजयेत् ॥ २७ ॥

Sa buwan ng Mārgaśīrṣa, ang Navamī ng maliwanag na kalahati ay tinatawag na “Nandinī”. Sinumang mag-upoṣa (pag-aayuno) sa araw na iyon at marapat na sumamba kay Jagadambā, ang Ina ng Sansinukob, ay nagkakamit ng kabutihang-loob at bisa ng merito.

Verse 28

गंधाद्यैः सोऽश्वमेधस्य फलभाङ्नात्र संशयः । पौषे शुक्लनवम्यां तु महामायां प्रपूजयेत् ॥ २८ ॥

Sa pag-aalay ng mga pabango at iba pang handog, siya’y nagiging tagatanggap ng bunga ng sakripisyong Aśvamedha—walang alinlangan. Sa Navamī, ang ikasiyam na araw ng maliwanag na kalahati ng buwan sa Pauṣa, nararapat sambahin si Mahāmāyā nang lubos na paggalang.

Verse 29

एकभक्तपरो विप्र वाजपेयफलाप्तये । माघमासे तु वा शुक्ला नवमी लोकपूजिता ॥ २९ ॥

O brāhmaṇa, ang nagtatangan ng panatang ekabhakta—isang kainan lamang sa isang araw—ay nakakamit ang bunga ng sakripisyong Vājapeya. Sa buwan ng Māgha, ang Śukla Navamī ay lubhang iginagalang ng buong daigdig.

Verse 30

महानंदेति सा प्रोक्ता सदानंदकरी नृणाम् । तस्यां स्नानं तथा दानं जपो होम उपोषणम् ॥ ३० ॥

Siya’y tinatawag na “Mahānandā,” na laging nagkakaloob ng kagalakan sa mga tao. Doon ay dapat isagawa ang banal na pagligo, pagbibigay-dāna, pagbigkas ng japa, paghahandog ng apoy (homa), at pag-aayuno (upavāsa).

Verse 31

सर्वमक्षयतां याति नात्र कार्या विचारणा । फाल्गुनामलपक्षस्य नवमी या द्विजोत्तम ॥ ३१ ॥

Sa Navamī ng maliwanag na kalahati ng buwan sa Phālguna, O pinakadakila sa mga dvija, ang lahat ay nagiging di-nauubos—hindi na kailangan ang pag-aalinlangan.

Verse 32

आनंदा सा महापुण्या सर्वपापहरा स्मृता । सोपवासोऽर्चयेत्तत्र यस्त्वानंदां द्विजोत्तम ॥ ३२ ॥

Ang tithi/pagsasagawa na tinatawag na “Ānandā” ay inaalala bilang lubhang mapagpala at tagapag-alis ng lahat ng kasalanan. O pinakadakila sa mga dvija, sinumang sumamba kay Ānandā roon habang nag-aayuno (upavāsa) ay tatamo ng dalisay na bunga.

Verse 33

स लभेद्वांछितान्कामान्सत्यं सत्यं मयोदितम् ॥ ३३ ॥

Tunay ngang matatamo niya ang mga minimithing layon; ito ang katotohanan—katotohanan—na ipinahayag ko.

Verse 34

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने चतुर्थपादे द्वादशमासस्थितनवमीव्रतकथनं नामाष्टादशाधिकशततमोऽध्यायः ॥ ११८ ॥

Sa gayon nagtatapos, sa Śrī Bṛhannāradīya Purāṇa, sa Pūrva-bhāga (naunang bahagi), sa Bṛhad-upākhyāna (dakilang salaysay), sa Caturtha-pāda (ikaapat na bahagi), ang ika-118 kabanata na pinamagatang “Ang pagsasalaysay ng panatang Navamī na isinasagawa sa loob ng labindalawang buwan.”