The Description of the Index/Summary of the Garuḍa (Purāṇa)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । मरीचे श्रृणु वक्ष्याभि पुराणं गारुडं शुभम् । गरुडायाब्रवीत्पृष्टो भगवान्गरुडासनः ॥ १ ॥

Wika ni Brahmā: “O Marīci, makinig ka. Isasalaysay ko ang mapalad na Garuḍa Purāṇa—kung paanong ang Mapalad na Panginoon, na nakaluklok sa Garuḍa, ay nagsalita kay Garuḍa nang siya’y tanungin.”

Verse 2

एकोनविंशसाहस्रं तार्क्ष्यकल्पकथान्वितम् । पुराणोपक्रमप्रश्नः सर्गः संक्षेपतस्ततः ॥ २ ॥

Binubuo ito ng labinsiyam na libong taludtod, kalakip ang mga salaysay na kaugnay ng Tārkṣya-kalpa. Pagkaraan nito, sa maikling paraan ay sinusundan ang bahagi ng sarga (paglikha), kasama ang pagtatanong tungkol sa pambungad ng Purāṇa.

Verse 3

सूर्यादिपूजनविधिर्दीक्षाविधिरतः परम् । श्राद्धपूजा ततः पश्चान्नवव्यूहार्चनं द्विज ॥ ३ ॥

Kasunod nito ang paraan ng pagsamba sa Araw at sa iba pang mga diyos; pagkatapos ay ang ritwal ng pagtanggap ng inisiasyon (dīkṣā). Sumusunod ang pagsambang kaugnay ng śrāddha, at pagkaraan—o dalawang-beses-na-ipinanganak—ang paraan ng pagsamba sa siyam na Vyūha.

Verse 4

पूजाविधानं च तथा वैष्णवं पंजरं ततः । योगाध्यायस्ततो विष्णोर्नामसाहस्रकीर्तनम् ॥ ४ ॥

Pagkatapos ay inilalarawan ang mga tuntunin ng pagsamba; kasunod nito ang pananggaing himno ng mga Vaiṣṇava na tinatawag na “Pañjara.” Sumusunod ang kabanata tungkol sa yoga, at pagkatapos ay ang pag-awit/pagbigkas ng sanlibong pangalan ni Viṣṇu.

Verse 5

ध्यानं विष्णोस्ततः सूर्यपूजा मृत्युंजयार्चनम् । मालामंत्रः शिवार्चाथ गणपूजा ततः परम् ॥ ५ ॥

Una ang pagninilay kay Viṣṇu; kasunod ang pagsamba sa Araw; at pagkatapos ang pag-aalay kay Mṛtyuñjaya, ang Panginoong Nagwawagi sa Kamatayan. Sumusunod ang pagsasanay ng mantra gamit ang mālā (rosaryo), saka ang pagsamba kay Śiva, at pagkatapos ay ang pagsamba kay Gaṇa (Gaṇeśa).

Verse 6

गोपालपूजा त्रैलोक्यमोहनश्रीधरार्चनम् । विष्ण्वर्चा पंचतत्त्वार्चा चक्रार्चा देवपूजनम् ॥ ६ ॥

Dito itinuturo ang pagsamba kay Gopāla; ang pag-aalay ng arcanā kay Śrīdhara na umaakit sa tatlong daigdig; ang pagsamba kay Viṣṇu; ang pagsamba ayon sa limang prinsipyo (pañca-tattva); ang pagsamba sa Cakra; at ang pagsamba sa mga diyos.

Verse 7

न्यासादिसंध्योपास्तिश्च दुर्गार्चाथ सुरार्चनम् । पूजा माहेश्वरी चातः पवित्रारोपणार्चनम् ॥ ७ ॥

Isinasagawa rin: ang pagsambang kaugnay ng nyāsa at ng mga debosyon sa Sandhyā; ang pagsamba kay Durgā at ang pag-aalay sa mga Deva; saka ang pūjā na Māheśvarī na may ugnay kay Śiva; at pagkatapos, ang ritwal na paglalagay ng mga pavitra (banal na sinulid/garland) para sa pagsamba.

Verse 8

मूर्तिध्यांनवास्तुमानं प्रासादानां च लक्षणम् । प्रतिष्ठा सर्वदेवानां पृथक्पूजा विधानतः ॥ ८ ॥

Itinatakda nito ang pagninilay sa mga banal na mūrti, ang mga sukat ng pook-templo ayon sa Vāstu, at ang mga tanda ng mga prāsāda (templo); ipinaliliwanag din ang pratiṣṭhā o paglalagak/pagkonsagra sa lahat ng diyos at ang mga tuntunin ng hiwa-hiwalay na paraan ng pagsamba ayon sa kautusan.

Verse 9

योगोऽषटांगो दानधर्माः प्रयश्चित्तविधिक्रिया । द्वीपेशनरकाख्यानं सूर्यव्यूहश्च ज्योतिषम् ॥ ९ ॥

Itinuturo nito ang yogang may anim na sangkap (ṣaḍ-aṅga), ang mga dharma ng pagbibigay-dāna, at ang mga ritwal ng prāyaścitta para sa pagtubos; ang mga salaysay tungkol sa mga dvīpa at sa kanilang mga pinuno, at ang paglalarawan ng mga naraka; at pati ang kosmikong ayos ng Araw (sūrya-vyūha) kasama ang agham ng jyotiṣa (astrologo).

Verse 10

सामुद्रिकं स्वरज्ञानं नवरत्नपरीक्षणम् । माहात्म्यमथ तीर्थानां गयामाहात्म्यमुत्तमम् ॥ १० ॥

Ipinapahayag din nito ang sāmudrika (pagkilala sa anyo at palatandaan ng katawan), ang kaalaman sa svara (mga nota at intonasyon), at ang pagsusuri sa nava-ratna (siyam na hiyas). Pagkaraan, inilalarawan ang kabanalan at kadakilaan (māhātmya) ng mga tīrtha, at—pinakamataas—ang dakilang māhātmya ng Gayā.

Verse 11

ततो मन्वंतराख्यानं पृथक्पृथग्विभागशः । पित्राख्यानं वर्णधर्मा द्रव्यशुद्धिः समर्पणम् ॥ ११ ॥

Pagkaraan nito ay isinasalaysay ang mga Manvantara, na inayos nang hiwa-hiwalay sa malinaw na mga bahagi; kasunod ang salaysay tungkol sa mga Pitṛ (mga ninuno), ang mga tungkulin ng mga varṇa, ang paglilinis ng mga sangkap ng ritwal, at ang wastong pag-aalay (samarpaṇa).

Verse 12

श्राद्धं विनायकस्यार्चा ग्रहयज्ञस्तथआ श्रमाः । जननाख्यं प्रेतशौचं नीतिशास्त्रं व्रतोक्तयः ॥ १२ ॥

Inilalarawan din ng bahaging ito: ang mga ritwal ng śrāddha; ang pagsamba kay Vināyaka (Gaṇeśa); mga handog at yajña para sa mga graha (mga planeta); mga itinakdang disiplina at pag-aayuno/pagtitika; ang ritwal na ‘janana’ ukol sa kapanganakan; mga tuntunin ng paglilinis para sa yumao (preta-śauca); ang nīti-śāstra tungkol sa asal at pamamahala; at ang mga tagubilin hinggil sa mga panata (vrata).

Verse 13

सूर्यवंशः सोमवंशोऽवतारकथनं हरेः । रामायणं हरेर्वंशो भारताख्यानकं ततः ॥ १३ ॥

Isinasalaysay ang dinastiyang Solar (Sūryavaṃśa) at dinastiyang Lunar (Somavaṃśa), kasama ang pagbanggit sa mga pagkakatawang-tao ni Hari. Pagkaraan ay dumarating ang Rāmāyaṇa, ang angkan ni Hari, at pagkatapos nito ang salaysay ng Bhārata (Mahābhārata).

Verse 14

आयुर्वेदनिदानं प्राक् चिकिकत्सा द्रव्यजा गुणाः । रोगघ्नं कवचं विष्णोर्गारुडं त्रैपुरो मनुः ॥ १४ ॥

Una ay ang paliwanag sa pagsusuri ng Āyurveda; kasunod ang paggamot at ang mga katangiang nagmumula sa mga sangkap na panggamot. (Pagkaraan) dumarating ang kavaca ni Viṣṇu na pumupuksa sa karamdaman, ang aral na Gāruḍa, at ang Traipura Manu (mantra/disiplina).

Verse 15

प्रश्नचूडामणिश्चांतो हयायुर्वेदकीर्तनम् । ओषघीनाम कथनं ततो व्याकरणोहनम् ॥ १५ ॥

Nagtatapos ito sa ‘Praśna-cūḍāmaṇi’; kasunod ang pagsasalaysay tungkol sa Hayāyurveda; inilalarawan ang mga halamang-gamot, at pagkatapos ay dumarating ang malawak na pagtalakay sa balarila (Vyākaraṇa).

Verse 16

छंदः शास्त्रं सदाचारस्ततः स्नानविधिः स्मृतः । तर्पणं वैश्वदेवं च संध्या पार्वणकर्म च ॥ १६ ॥

Sumunod na inaalala: ang agham ng sukat at tugma ng Veda (chandas), ang tuntunin ng mabuting asal (sadācāra); saka ang itinakdang paraan ng banal na pagligo; gayundin ang tarpaṇa (pag-aalay ng tubig), ang handog na Vaiśvadeva, ang pagsamba sa Sandhyā, at ang mga gawang isinasagawa sa mga araw ng Parvan, ang sagradong pagsasanib ng buwan.

Verse 17

नित्यश्राद्धं सर्पिडाख्यं धर्मसारोऽघनिष्कृतिः । प्रतिसंक्रम उक्ताः स्म युगधर्माः कृतेः फलम् ॥ १७ ॥

Ang araw-araw na śrāddha, ang ritwal na tinatawag na Sarpiḍā, ang ubod ng dharma at ang pag-alis ng kasalanan sa pamamagitan ng pagsisisi; at gayundin ang mga gawang dapat tuparin sa bawat saṅkrānti (paglipat ng Araw)—ang mga yuga-dharma na ito, kasama ang mga bunga na ukol sa Kṛta Yuga, ay naipahayag na.

Verse 18

योगशास्त्रं विष्णुभक्तिर्नमस्कृतिफलं हरेः । माहात्म्यं वैष्णवं चाथ नारसिंहस्तवोत्तमम् ॥ १८ ॥

Itinuturo nito ang agham ng Yoga, ang bhakti kay Viṣṇu, at ang bunga ng pagyukod at pagpupugay kay Hari; ipinahahayag din nito ang kadakilaan ng Vaiṣṇava, at higit pa, taglay ang napakahusay na himno ng pagpupuri kay Narasiṃha.

Verse 19

ज्ञानामृतं गुहुष्टकं स्तोत्रं विष्ण्वर्चनाह्वयम् । वेदांतसांख्यसिद्धांतो ब्रह्मज्ञानं तथात्मकम् ॥ १९ ॥

“Nektar ng Kaalaman,” ang “Guhuṣṭaka,” at ang himnong tinatawag na “Pagsamba kay Viṣṇu” ay itinuturo; gayundin ang mga napatunayang pasya ng Vedānta at Sāṅkhya, at ang Brahma-jñāna—ang kaalaman sa Brahman na may gayong likas na diwa.

Verse 20

गीतासारः फलोत्कीर्तिः पूर्वखंडोऽयमीरितः । अथास्यैवोत्तरे खंडे प्रेतकल्पः पुरोदितः ॥ २० ॥

Kaya nga, ang naunang bahagi ay inilarawan bilang naglalaman ng diwa ng Gītā at ng pagpapahayag ng mga bunga nito; at pagkatapos, sa huling bahagi ng mismong akdang ito, ang Pretakalpa—ang mga tuntunin hinggil sa mga yumao—ay naitakda na rin noon pa (gaya ng nasabi).

Verse 21

यत्र तार्क्ष्येण संपृष्टो भगवानाह वाडवाः । धर्मप्रकटनं पूर्वं योगिनां गतिकारणम् ॥ २१ ॥

Sa salaysay na iyon, nang tanungin ang Mapalad na Panginoon ni Tārkṣya (Garuḍa), sinabi Niya sa mga Vāḍava: una ang paghahayag ng Dharma; ito ang nagiging sanhi ng mataas na landas (pagkakamit) ng mga yogin.

Verse 22

दानादिकं फलं चापि प्रोक्तमन्त्रोर्द्धदैहिकम् । यमलोकस्थमार्गस्य वर्णन च ततः परम् ॥ २२ ॥

Isinalaysay din ang bunga ng pag-aalay (dāna) at iba pang kabutihang-gawa, pati ang mga ritwal at mantra na ukol sa kalagayan matapos ang kamatayan. Pagkaraan nito, inilalarawan ang landas na patungo sa kaharian ni Yama.

Verse 23

षोडशश्राद्धफलको वृत्तांतश्चात्र वर्णितः । निष्कृतिर्यममार्गस्य धर्मराजस्य वैभवम् ॥ २३ ॥

Dito ay inilarawan ang salaysay tungkol sa bunga ng labing-anim na Śrāddha, pati ang pagtubos/pagpapawi (niṣkṛti) hinggil sa landas ni Yama, at ang karangalan at kadakilaan ni Dharmarāja.

Verse 24

प्रेतपीडांविनिर्द्देशः प्रेतचिह्ननिरूपणम् । प्रेतानां चरिताख्यानं कारणं प्रेततां प्रति ॥ २४ ॥

Itinatakda nito ang mga pagdurusang dumarating sa isang preta, inilalarawan ang mga palatandaang makikilala ang preta, isinasalaysay ang gawi at mga karanasan ng mga preta, at ipinapaliwanag ang mga sanhi kung bakit nahuhulog ang nilalang sa kalagayang pagiging preta.

Verse 25

प्रेतकृत्यविचारश्च सर्पिडीकरणोक्तयः । प्रेतत्वमोक्षणाख्यानं दानानि च विमुक्तये ॥ २५ ॥

Sinusuri rin nito ang mga ritwal para sa yumao, ang mga turo hinggil sa piṇḍīkaraṇa (pag-aalay ng mga bilog na kanin), ang salaysay ng paglaya mula sa pagiging preta, at ang mga dāna (pag-aalay) na nagdudulot ng kaligtasan.

Verse 26

आवश्यकोत्तमं दानं प्रेतसौख्यकरोहनम् । शारीरकविनिर्देशो यमलोकस्य वर्णनम् ॥ २६ ॥

Inilalarawan nito ang pinakamahalaga at pinakadakilang anyo ng dāna (kawanggawa) na nagbibigay-ginhawa sa kaluluwang yumao; at itinatakda rin ang aral tungkol sa ātman na nasa katawan, at isinasalaysay ang kaharian ni Yama.

Verse 27

प्रेतत्वोद्धारकथनं कर्मकृर्त्तृविनिर्णयः । मृत्योः पूर्वक्रियाख्यानं पश्चात्कर्मनिरूपणम् ॥ २७ ॥

Inilalahad nito ang mga paraan upang mailigtas mula sa kalagayang preta, itinatakda kung sino ang karapat-dapat magsagawa ng mga ritwal, ipinaliliwanag ang mga gawain bago mamatay, at itinatakda ang mga seremonyang isasagawa pagkamatay.

Verse 28

मध्यषोडशकश्राद्धं स्वर्गप्राप्तिक्रियोहनम् । सूतकस्याथ संख्यांनं नारायणबलिक्रिया ॥ २८ ॥

Itinuturo rin nito ang “gitnang labing-anim” na mga śrāddha, ang mga pamamaraang ritwal na humahantong sa pagkamit ng langit, ang pagbibilang ng mga araw ng sūtaka (panahong maruming-ritwal), at ang pagsasagawa ng ritong Nārāyaṇa-bali.

Verse 29

वृषोत्सर्गस्य माहात्म्यं निषिद्धपरिवर्जनम् । अपमृत्युक्रियोक्तिश्च विपाकः कर्मणां नृणाम् ॥ २९ ॥

Itinuturo rin nito ang kadakilaan ng ritong vṛṣotsarga (pagpapalaya ng toro), ang pag-iwas sa mga ipinagbabawal na gawain, ang mga ritwal na itinakda laban sa di-napapanahong kamatayan (apamṛtyu), at ang paghinog ng bunga ng karma ng tao.

Verse 30

कृत्याकृत्यविचारश्च विष्णुध्यानविमुक्तये । स्वर्गतौ विहिताख्यानं स्वर्गसौख्यनिरूपणम् ॥ ३० ॥

Itinatakda nito ang pag-unawa sa dapat at di-dapat gawin, upang makamit ang kalayaan sa pamamagitan ng pagninilay kay Viṣṇu; at isinasalaysay rin ang mga itinakda tungkol sa landas patungong langit at ipinaliliwanag ang kalikasan ng kaligayahang makalangit.

Verse 31

भूर्लोकवर्णनं चैव सप्ताधोलोकवर्णनम् । पंचोर्द्ध्वलोककथनं ब्रह्मांडस्थितिकीर्तनम् ॥ ३१ ॥

Nilalaman nito ang paglalarawan ng Bhūrloka, ang salaysay ng pitong daigdig sa ilalim, ang pagbanggit ng limang mas mataas na daigdig, at ang pagpapaliwanag kung paano itinatag at inayos ang Brahmāṇḍa, ang “itlog ng sansinukob.”

Verse 32

ब्रह्मांडानेकचरितं ब्रह्मजीवनिरूपणम् । आत्यंतिकं लयाख्यानं फलस्तुति निरूपणम् ॥ ३२ ॥

Inilalarawan nito ang maraming pangyayari sa Brahmāṇḍa (sansinukob), inilalahad ang buhay at gawain ni Brahmā, isinasalaysay ang pangwakas at ganap na pagkalusaw, at ipinaliliwanag ang papuri sa mga bungang espirituwal ng pakikinig at pagbigkas ng Purāṇa na ito.

Verse 33

इत्येतद्गारुडं नाम पुराणं भुक्तिमुक्तिदम् । कीर्तितं पापशमनं पठतां श्रृण्वतां नृणाम् ॥ ३३ ॥

Kaya nga, ang Purāṇa na tinatawag na “Gāruḍa” ay naipahayag—nagkakaloob ng kapakinabangan sa daigdig at ng paglaya; at ipinahayag na tagapawi ng kasalanan para sa mga taong bumabasa o nakikinig nito.

Verse 34

लिखित्वैतत्पुराणं तु विषुवे यः प्रयच्छति । सौवर्णहंसयुग्माढ्यं विप्राय स दिवं व्रजेत् ॥ ३४ ॥

Sinumang magsulat-muli ng Purāṇa na ito at sa araw ng equinox ay ihandog ito sa isang brāhmaṇa, na may palamuting isang pares ng gintong sisne, siya ay makararating sa makalangit na dako.

Verse 35

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने चतुर्थपादे गारुडानुक्रमणीवर्णनं नामाष्टोत्तरशततमोऽध्यायः ॥ १०८ ॥

Sa gayon nagtatapos ang ika-108 kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Talaan/Buod ng Gāruḍa (Purāṇa),” sa Pūrva-bhāga (Naunang Bahagi) ng kagalang-galang na Bṛhan-Nāradīya Purāṇa, sa loob ng Dakilang Salaysay, sa Ikaapat na Pada.