Kūrmāpurāṇa-Anukramaṇikā (Index/Summary of the Kūrma Purāṇa)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । श्रृणु वत्स मरीचे त्वं पुराणं कूर्मसंज्ञकम् । लक्ष्मीकल्पानुचरितं यत्र कूर्मवपुर्हरिः ॥ १ ॥

Wika ni Brahmā: “Makinig ka, mahal kong anak na si Marīci, sa Purāṇa na tinatawag na Kūrma, na sumusunod sa salaysay ng Lakṣmī-kalpa; at doon ay inilarawan si Hari (Viṣṇu) na nag-anyong Pagong.”

Verse 2

धर्मार्थकाममोक्षाणां माहात्म्यं च पृथक्पृथक् । इंद्रद्युम्नप्रसंगेन प्राहर्षिभ्यो दयान्वितः ॥ २ ॥

Sa habag, nagsalita siya sa mga ṛṣi—sa pagbanggit ng pangyayari ni Indradyumna—tungkol sa magkakahiwalay na kadakilaan ng dharma, artha, kāma, at mokṣa, isa-isa.

Verse 3

तत्सप्तदशसाहस्रं सुचतुः संहितं शुभम् । यत्र ब्राह्माः पुरा प्रोक्ता धर्मा नानाविधा मुने ॥ ३ ॥

Ang akdang iyon ay binubuo ng labimpitong libong taludtod—isang mainam at mapalad na kalipunan na nahahati sa apat na bahagi—kung saan, O pantas na muni, ang mga rishi na isinilang mula kay Brahmā noong unang panahon ay nagturo ng sari-saring dharma.

Verse 4

नाननाकथाप्रसंगेन नृणां सद्गतिदायकाः । तत्र पूर्वविभागे तु पुराणोपक्रमः पुरा ॥ ४ ॥

Sa pamamagitan ng pag-uugnay ng maraming salaysay, ang mga aral na ito ay nagiging tagapagkaloob ng marangal na hantungan para sa mga tao. Sa akdang iyon, sa naunang bahagi, inilahad ang sinaunang balangkas na pambungad ng Purāṇa.

Verse 5

लक्ष्मींद्रद्युम्नसंवादः कूर्म्मर्षिगणसंकथा । वर्णाश्रमाचारकथा जगदुत्पत्तिकीर्तनम् ॥ ५ ॥

Nilalaman nito ang: ang pag-uusap nina Lakṣmī at Haring Indradyumna; ang salaysay tungkol sa mga rishi na kaugnay ng pagkakatawang Kūrma; ang pagtuturo sa wastong asal ng mga varṇa at āśrama; at ang pagbigkas ng pinagmulan ng sansinukob.

Verse 6

कालसंख्या समासेन लयांते स्तवनं विभोः । ततः संक्षेपतः सर्गः शांकरं चरितं तथा ॥ ६ ॥

Sa maikling paglalahad, inilarawan ang pagbibilang ng panahon; saka binanggit ang pagkalusaw sa wakas, kalakip ang isang himno ng papuri sa Panginoong sumasaklaw sa lahat. Pagkaraan nito, binuod ang paglikha, at gayundin isinalaysay ang banal na kasaysayan ni Śaṅkara (Śiva).

Verse 7

सहस्रनाम पार्वत्या योगस्य च निरूपणम् । भृगुवंशसमाख्यानं ततः स्वायम्भुवस्य च ॥ ७ ॥

Kabilang dito ang: ang sanlibong pangalan ni Pārvatī, ang pagpapaliwanag tungkol sa Yoga, ang salaysay ng angkan ni Bhṛgu, at pagkatapos ay ang kuwento ni Svāyambhuva (Manu).

Verse 8

देवादीनां समुत्पत्तिर्दक्षयज्ञाहतिस्ततः । दक्षसृष्टिकथा पश्चात्कश्यपान्वयकीर्तनम् ॥ ८ ॥

Pagkaraan nito, isasalaysay ang pinagmulan ng mga deva at iba pang nilalang; kasunod ang pagwasak sa yajña ni Dakṣa; pagkatapos ang salaysay ng paglikha ni Dakṣa; at sa huli ang pagbigkas ng angkan ni Kaśyapa.

Verse 9

आत्रेयवंशकथनं कृष्णस्यं चरितं शुभम् । मार्तंडकृष्णसंवादो व्यासपाण्डवसंकथा ॥ ९ ॥

Nararoon din dito ang salaysay ng angkan ni Ātreya; ang mapalad na mga gawa at lila ni Kṛṣṇa; ang pag-uusap nina Mārtaṇḍa at Kṛṣṇa; at ang kasaysayang ukol kay Vyāsa at sa mga Pāṇḍava.

Verse 10

युगधर्मानुकथनं व्यासजैमिनिकीर्तनम् । वाराणस्याश्च माहात्म्यं प्रयागस्य ततः परम् ॥ १० ॥

Pagkatapos, isinasalaysay ang mga tungkulin ng Dharma sa iba’t ibang yuga, at binabanggit sina Vyāsa at Jaimini; kasunod nito, ipinahahayag ang kadakilaan ng Vārāṇasī, at pagkatapos pa, ang kadakilaan ng Prayāga.

Verse 11

त्रैलोक्यवर्णनं चैव वेदशाखानिरूपणम् । उत्तरेऽस्या विभागे तु पुरा गीतैश्वरी ततः ॥ ११ ॥

Taglay din nito ang paglalarawan ng tatlong daigdig at ang pagpapaliwanag sa mga sangay ng Veda. At sa huling bahagi, naroon ang sinaunang Gītā na tinatawag na “Aiśvarī,” ang Makapangyarihang Awit ng Panginoon.

Verse 12

व्यासगीता ततः प्रोक्ता नानाधर्मप्रबोधिनी । नानाविधानां तीर्थानां माहात्म्यं च पृथक् ततः ॥ १२ ॥

Pagkaraan nito, itinuro ang Vyāsa-gītā, na gumigising sa pag-unawa sa maraming anyo ng dharma. Pagkatapos, hiwalay na inilarawan ang kadakilaan (māhātmya) ng sari-saring tīrtha, mga banal na pook ng paglalakbay-dasalin.

Verse 13

प्रतिसर्गप्रकथनं ब्राह्मीयं संहिता स्मृता । अतः परं भागवतीसंहितार्थ निरूपणम् ॥ १३ ॥

Ang salaysay ng pangalawang paglikha (pratisarga) ay inaalala bilang Brāhmīya Saṃhitā. Mula rito, ipaliliwanag ang kahulugan ng Bhāgavatī Saṃhitā.

Verse 14

कथिता यत्र वर्णानां पृथक्वृत्तिरुदाहृता । पादऽस्याः प्रथमे प्रोक्ता ब्राह्मणानां व्यवस्थितिः ॥ १४ ॥

Dito inilalarawan ang magkakahiwalay na asal at kabuhayan ng mga varṇa. At sa unang bahagi (pāda) nito, itinatakda ang wastong disiplina at tungkuling nakaugat para sa mga Brāhmaṇa.

Verse 15

सदा चागत्मिका वत्स भोगसौख्यविवर्द्धनी । द्वितीये क्षत्त्रियाणां तु वृत्तिः सम्यक्प्रकीर्तिता ॥ १५ ॥

At, mahal na anak, ito’y laging kaugnay ng “pagtanggap/kita” at nagpapalago ng ligaya at ginhawa. Sa ikalawang bahagi, ang wastong kabuhayan at asal ng mga Kṣatriya ay tumpak na ipinahayag.

Verse 16

यया त्वाश्रितया पापं विधूयेह व्रजेद्दिवम् । तृतीये वैश्यजातीनां वृत्तिरुक्ता चतुर्विधा ॥ १६ ॥

Sa pagkanlong dito, nahuhugasan ang kasalanan dito mismo at nakararating sa langit. Sa ikatlong bahagi, inilahad ang apat na uri ng kabuhayan ng mga Vaiśya.

Verse 17

यया चरितया सम्यग्लभे गतिमुत्तमाम् । चतुर्थेऽस्यास्तथा पादे शूद्रवृत्तिरुदाहृता ॥ १७ ॥

Sa wastong pamumuhay ayon sa itinakdang disiplina, natatamo ang pinakamataas na hantungan. Gayundin, sa ikaapat na bahagi, inilalarawan ang tungkulin at kabuhayan ng mga Śūdra.

Verse 18

यया संतुष्यति श्रीशो नृणां श्रेयोविवर्द्धनः । पंचमेऽस्यास्ततः पादे वृत्तिः संकरजोदिता ॥ १८ ॥

Ang disiplina na yaon, na siyang ikinalulugod ni Śrīśa (si Viṣṇu, Panginoon ni Lakṣmī) at nagpapalago ng pinakamataas na kapakanan ng tao, ay ipinaliwanag ni Saṅkaraja sa ikalimang bahagi (pāda) na kasunod nito.

Verse 19

यया चरितयाप्नोति भाविनीं गतिमुत्तमाम् । इत्येषा पंचपद्युक्ता द्वितीया संहिता मुने ॥ १९ ॥

Sa pagsasagawa at pamumuhay ayon dito, nakakamit ng tao ang pinakamataas na hantungan sa hinaharap. Kaya, O pantas, ito ang ikalawang Saṃhitā na binubuo ng limang taludtod.

Verse 20

तृतीयात्रोदिता सौरी नॄणां कार्यविधायिनी । षोढा षट्कर्मसिर्द्धि बोधयन्ती च कामिनाम् ॥ २० ॥

Ang ikatlong aral na ipinahayag dito ay ang Saurī (agham ng Araw): itinatakda nito ang wastong paraan para sa mga gawain ng tao, at—sa anim na anyo—itinuturo sa mga naghahangad ng bunga ang ganap na pagsasakatuparan ng anim na gawaing ritwal (ṣaṭkarman).

Verse 21

चतुर्थीवैष्णवो नाम मोक्षदा परिकीर्तिता । चतुष्पदी द्विजातीनां साक्षाद्ब्रह्मस्वरूरिणी ॥ २१ ॥

Ang ikaapat na araw ay tinatawag na Vaiṣṇavī, ipinupuri bilang tagapagkaloob ng mokṣa (kalayaan). Para sa mga dvija (dalawang ulit na isinilang), ito’y isang ganap na banal na panata na may apat na bahagi—na tuwirang sumasakatawan sa likas na anyo ng Brahman.

Verse 22

ताः क्रमात्षट्चतुर्द्वीषुसाहस्राः परिकीर्तिताः ॥ २२ ॥

Ang mga ito, ayon sa pagkakasunod, ay ipinahayag na anim na libo, apat na libo, at dalawang libo.

Verse 23

एतत्कूर्मपुराणं तु चतुर्वर्गफलप्रदम् । पठतां श्रृण्वतां नॄणां सर्वोत्कृष्टगतिप्रदम् ॥ २३ ॥

Ang Kūrma Purāṇa na ito ay nagkakaloob ng bunga ng apat na layunin ng buhay; sa nagbabasa o nakikinig, ibinibigay nito ang pinakamataas at pinakadakilang hantungan.

Verse 24

लिखित्वैतत्तु यो भक्त्या हेमकूर्मसमन्वितम् । ब्राह्मणायायने दद्यात्स याति परमां गतिम् ॥ २४ ॥

Ngunit sinumang may debosyon na magpapasulat nito, kalakip ang sagisag na gintong pagong, at iaalay sa isang brāhmaṇa sa panahon ng ayana, ay makakamit ang sukdulang kalagayan.

Verse 25

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने चतुर्थपादे कूर्मपुराणानुक्रमणीकथनं नाम षडुत्तरशततमोऽध्यायः ॥ १०६ ॥

Sa gayon nagtatapos ang ika-106 na kabanata ng unang (Pūrva) bahagi ng Śrī Bṛhannāradīya Purāṇa, sa Dakilang Salaysay, sa Ikaapat na Bahagi, na pinamagatang “Paglalahad ng talaan/buod ng Kūrma Purāṇa.”