निष्पेषणे तयोर्भीमम् अभूद्गगनगोचरम् निहत्याथ गदां दण्डस् ततो ग्रसनमूर्धनि //
niṣpeṣaṇe tayorbhīmam abhūdgaganagocaram nihatyātha gadāṃ daṇḍas tato grasanamūrdhani //
Habang ang dalawa’y nagdidiinan at nagsusugatan sa isa’t isa, sumiklab ang isang nakapanghihilakbot na dagundong na wari’y gumagala sa kalangitan. Pagkaraan, si Daṇḍa ay nagpabagsak sa gada (pamalo), at saka inihampas ang suntok sa ulo ni Grasanamūrdhan.
This verse does not discuss pralaya or cosmology; it is a martial description emphasizing the intensity of a duel whose impact is portrayed as echoing up to the sky.
Indirectly, it reflects the kṣatriya ethic found across Purāṇic royal narratives: valor in combat, overcoming an opponent’s weapon, and decisive action in battle—qualities expected of rulers and protectors in dharma-based kingship.
No Vāstu, temple-building, or ritual procedure is stated in this verse; its focus is purely on battlefield action and heroic imagery.