वर्जयित्वा पुमान्मांसम् अब्दान्ते गोप्रदो भवेत् तद्वद्धेममृगं दद्यात् सोऽश्वमेधफलं लभेत् अहिंसाव्रतमित्युक्तं कल्पान्ते भूपतिर्भवेत् //
varjayitvā pumānmāṃsam abdānte goprado bhavet tadvaddhemamṛgaṃ dadyāt so'śvamedhaphalaṃ labhet ahiṃsāvratamityuktaṃ kalpānte bhūpatirbhavet //
Matapos umiwas sa karne, sa pagtatapos ng taon ang isang lalaki ay dapat maging tagapagkaloob ng mga baka. Gayundin, dapat siyang maghandog ng isang gintong usa; sa pamamagitan nito ay nakakamit niya ang bunga ng sakripisyong Aśvamedha. Ito ay ipinahahayag bilang ahiṃsā-vrata, ang panata ng di-karahasan; sa wakas ng kalpa siya’y nagiging panginoon ng lupa.
It does not describe Pralaya directly; it uses long-cycle time (“kalpānte,” end of an aeon) to state the karmic culmination of an ahiṃsā-vrata—attaining sovereignty as a final merit-result.
It frames a householder-style discipline: abstaining from meat (ethical restraint) and completing it with prescribed charity (go-dāna and a symbolic gift). The teaching links personal conduct and generosity to royal merit and future rulership.
Ritually, it presents a non-violent vrata and donations as a merit-equivalent to the Aśvamedha, highlighting a Purāṇic pattern of substituting inner ethics and dāna for large-scale sacrificial rites; no Vāstu or temple-architecture rule is stated.