यद्भवद्भिः पुरा पृष्टः सृष्ट्यादिकमहं द्विजाः तद् एवैकार्णवे तस्मिन् मनुः पप्रच्छ केशवम् //
yadbhavadbhiḥ purā pṛṣṭaḥ sṛṣṭyādikamahaṃ dvijāḥ tad evaikārṇave tasmin manuḥ papraccha keśavam //
O mga pantas na dalawang-ulit na isinilang, ang paksa tungkol sa paglikha at mga kaugnay na bagay na minsan ninyong itinanong sa akin—sa gayon ding paksa, noong panahong iisa ang kosmikong karagatan, si Manu ay nagtanong kay Keśava (Viṣṇu).
It frames the teaching as arising in the ekārṇava—an all-engulfing ocean condition associated with pralaya—where Manu asks Viṣṇu about creation and allied cosmological topics.
Indirectly: it establishes Manu (the archetypal lawgiver and ruler) as receiving foundational cosmological knowledge from Viṣṇu, which underpins later dharma-guidance for governance and right living.
None explicitly in this verse; it is a narrative bridge introducing a cosmological inquiry rather than Vāstu or ritual procedure.