Adhyaya 93 — The Goddess’s Boons to Suratha and the Merchant (Conclusion of the Devi Mahatmyam)
एवं समाराधयतोस् त्रिभिर्वर्षैर्यतात्मनोः ।
परितुष्टा जगद्धात्री प्रत्यक्षं प्राह चण्डिका ॥
evaṃ samārādhayatos tribhir varṣair yatātmanoḥ /
parituṣṭā jagaddhātrī pratyakṣaṃ prāha caṇḍikā
Kaya nito, habang ang dalawang debotong may pagpipigil sa sarili ay sumasamba sa loob ng tatlong taon, si Caṇḍikā, Tagapagtaguyod ng daigdig, ay nalugod at nagsalita sa kanila sa anyong nakikita.
{ "primaryRasa": "bhakti", "secondaryRasa": "adbhuta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
Steady practice over time culminates in grace; the divine response is depicted as relational—Devī is ‘parituṣṭā’ by sustained sincerity, not momentary impulse.
Not pancalakṣaṇa; it is the climax of an upāsanā narrative used to validate Devī-worship as efficacious.
Caṇḍikā appearing ‘pratyakṣa’ indicates the fierce, transformative power of consciousness becoming directly evident when concentration and sacrifice mature.