Adhyaya 71 — Madhu-Kaitabha
अनर्घयोग्यता कष्टं स मामाह महामनाः ।
वैकल्यं विप्रमुद्दिश्य तथाहायं निशाचरः ॥
anarghayogyatā kaṣṭaṃ sa mām āha mahāmanāḥ / vaikalyaṃ vipram uddiśya tathāha ayaṃ niśācaraḥ
“Isang masakit na kawalang-karapat-dapat para sa gayong marangal na tao!”—gayon nagsalita sa akin ang dakilang-loob na lalaki, itinuturo ang kakulangan ng brāhmaṇa; at gayon din ang nagsalita ang gumagala sa gabi (rākṣasa).
The king internalizes the critique: dharma is not only outward correction but also recognition of one’s lapse and its impact on the vulnerable (here, the brāhmaṇa).
Ethical instruction embedded in manvantara narrative; not a genealogical vaṃśa list but a dharma-illustration within that epochal setting.
‘Deficiency’ (vaikalya) can be read as a symbol of incomplete discernment; the episode pushes the ruler toward wholeness through counsel from a seer.