Adhyaya 61 — The Second Manvantara Begins: The Brahmin’s Swift Journey and Varuthini’s Temptation on Himavat
सायं प्रातरहुतं हव्यं लोकान् यच्छति शाश्वतान् ।
त्रैलोक्यमेतदखिलं मूढे इव्ये प्रतिष्ठितम् ॥
sāyaṃ prātar hutaṃ havyaṃ lokān yacchati śāśvatān | trailokyam etad akhilaṃ mūḍhe iva iha pratiṣṭhitam ||
“Ang mga handog na iniaalay sa umaga at sa dapithapon ay nagkakaloob ng mga daigdig na nagtatagal (mga pagkamit na makalangit). Tunay, ang buong tatlong daigdig ay nakatatag sa gayon—ngunit ikaw ay wari’y nalilinlang dito.”
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "vira", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
Daily sacrificial duty (nitya-karma) is portrayed as world-sustaining and merit-giving; neglecting dharma for pleasure is called delusion.
Touches the purāṇic idea that yajña sustains cosmic order (a cosmological ethic), but remains within ākhyāna/dharma instruction rather than formal sarga/pratisarga.
Morning/evening offerings symbolize disciplined cyclic alignment; the ‘three worlds’ can be read as body–mind–spirit stabilized by regular inner ‘oblations’ (self-control and devotion).