Adhyaya 27 — Madālasa’s Instruction to King Alarka: Royal Ethics, Self-Conquest, and Statecraft
उत्पथग्राहिणो मूढान् स्वधर्माच्चलतो नरान् ।
यः करोति निजे धर्मे स राजा स्वर्गमृच्छति ॥
utpathagrāhiṇo mūḍhān svadharmāc calato narān / yaḥ karoti nije dharme sa rājā svargam ṛcchati
Ang nagbabalik sa wastong tungkulin ng mga nalilinlang na tao na tumatahak sa maling landas at lumilihis sa sariling dharma—ang gayong hari ay nakakamit ang langit.
{ "primaryRasa": "dharma", "secondaryRasa": "vira", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
Royal authority is justified as dharma-restoration: punishment/discipline is not for domination but for returning society to rightful conduct.
Falls under dharma teaching embedded in narrative; not a direct pancalakṣaṇa item, but typical purāṇic instruction accompanying dynastic/ethical sections.
The ‘king’ can symbolize the regulating faculty of consciousness that re-centers scattered tendencies (wrong paths) back into their proper function (svadharma).