Adhyaya 15 — Karmic Retribution: Rebirths After Naraka and the King’s Compassion in Hell
दुकूले शार्ङ्गकः पापो हृते चैवांशुके शुकः ।
तथैवाजाविकं हृत्वा वस्त्रं क्षौमं च जायते ॥
dukūle śārṅgakaḥ pāpo hṛte caivāṃśuke śukaḥ | tathaivājāvikaṃ hṛtvā vastraṃ kṣaumaṃ ca jāyate
Kapag ninakaw ang pinong tela (dukūla), ang makasalanan ay isisilang bilang śārṅgaka (isang uri ng ibon). Kapag ninakaw ang magaan na kasuotan (aṃśuka), isisilang bilang loro. Gayundin, sa pagnanakaw ng telang lana (ājāvika), isisilang na may kaugnayan sa kṣauma (telang linen).
{ "primaryRasa": "dharma", "secondaryRasa": "bhayanaka", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
The passage discourages acquisitiveness for luxury goods and personal adornment. It portrays theft as a cause of losing human status and entering instinctive, imitative, or dependent modes of life.
Karma-vipāka/ācāra instruction; not a pañcalakṣaṇa section.
Bird-forms often symbolize restlessness and sensory pursuit. The textile mapping suggests karmic ‘entanglement’ in material textures—consciousness caught in surfaces (appearance) rather than substance (dharma).