क्षामयित्वा तु कौरव्यं रणादुत्तरमागतम् । प्रशशंस ततो मत्स्य: शृण्वतः सव्यसाचिन:
kṣāmayitvā tu kauravyaṃ raṇād uttaram āgatam | praśaśaṃsa tato matsyaḥ śṛṇvataḥ savyasācinaḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Matapos humingi ng tawad kay prinsipe ng Kuru (Yudhiṣṭhira), pinuri ni Haring Virāṭa ng Matsya si Uttara na nagbalik mula sa larangan ng digmaan—at ginawa niya ito habang nakikinig si Arjuna, ang Savyasācī, ang mamamanang bihasa sa dalawang kamay. Ipinakikita ng tagpong ito ang tungkulin ng hari na ibalik ang pagkakasundo sa pamamagitan ng paghingi ng paumanhin at palakasin ang loob ng mandirigma sa harap ng madla, kahit ang tunay na naghatid ng tagumpay ay nananatiling hindi nagpapakilala.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights royal and ethical conduct: wrongdoing is addressed through seeking forgiveness to restore social harmony, and courage is encouraged through public commendation. It also reflects restraint and discretion, since Arjuna—who truly ensured victory—remains uncredited due to the necessity of maintaining the Pāṇḍavas’ concealment.
After apologizing to Yudhiṣṭhira, King Virāṭa praises his son Uttara for returning from the battle. Arjuna (Savyasācin) hears this praise, though he is the real warrior behind the success, consistent with the incognito setting of the Virāṭa episode.