Shloka 20
Virāṭa-parva Adhyāya 54 — Missile-Exchange and Tactical Redirection
Arjuna, Aśvatthāman, Karṇa
स पाण्डवं द्वादशभि: पृषत्कै- वैंकर्तन: शीघ्रमथो जघान । विव्याध गात्रेषु हयांश्व सर्वान् विराटपुत्रं च करे निजघ्ने
sa pāṇḍavaṃ dvādaśabhiḥ pṛṣatkaiḥ vaikarṭanaḥ śīghram atho jaghāna | vivyādha gātreṣu hayāṃś ca sarvān virāṭaputraṃ ca kare nijaghne ||
Sinabi ni Vaiśaṃpāyana: Si Vaikartana (Karna), sa mabilis na pasyang pandigma, ay tinamaan si Arjuna—anak ni Pāṇḍu—ng labindalawang palaso. Pagkaraan, binutas niya ang mga paa’t katawan ng lahat ng mga kabayo, at tinamaan din nang mabigat ang kamay ni Uttara, anak ni Virāṭa. Ipinakikita ng tagpong ito ang mabagsik na batas ng husay sa digmaan—kung saan ang bilis at galing ang nagtatakda, habang sinusubok ng mas malaking tunggalian ang pagpipigil, tungkulin, at pag-iingat sa mga kakampi.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the battlefield dimension of kṣatriya-dharma: speed, precision, and effectiveness in combat, alongside the moral weight of protecting one’s side and allies. It frames prowess as a tool within a larger ethical struggle rather than mere violence.
Karna rapidly wounds Arjuna with twelve arrows, pierces the horses drawing Arjuna’s chariot, and strikes Uttara—Virāṭa’s son—on the hand, intensifying the chariot-battle and putting Arjuna’s party under immediate pressure.