अथाग्रजानन्तरज: पापभावानुरागवान् | ज्येष्ठं दुःशासनस्तत्र भ्राता भ्रातरमब्रवीत्,तदनन्तर सदा पापभावनामें अनुरक्त रहनेवाला दुर्योधनसे छोटा भाई दुःशासन अपने बड़े भाईसे बोला--
athāgrajānantara-jaḥ pāpabhāvānurāgavān | jyeṣṭhaṃ duḥśāsanas tatra bhrātā bhrātaram abravīt ||
Pagkaraan, si Duḥśāsana—ang nakababatang kapatid na isinilang matapos ang panganay, at laging nakakapit sa masamang hilig—ay nagsalita roon sa kanyang nakatatandang kapatid. Ipinakikita ng salaysay na ang nakagawiang pagkasira ng asal at ang pagkiling sa loob ng angkan ang nagtutulak sa mapaminsalang payo at lalo pang nagpapalalim sa adharma.
वैशम्पायन उवाच
The verse frames Duḥśāsana as driven by pāpa-bhāva (a corrupt moral disposition) and attachment, implying that counsel arising from such inner tendencies leads one’s community—especially family—toward adharma.
Vaiśampāyana narrates that Duḥśāsana, Duryodhana’s younger brother, speaks to his elder brother, setting up the content of his advice or provocation in the surrounding passage.