द्रौपद्याः शोकवचनम्
Draupadī’s Lament and Indictment of Misfortune
(दाक्षिणात्य अधिक पाठके ९२ श्लोक मिलाकर कुल १४३ श्लोक हैं।) हि आय न () ऑन अप सप्तदशो< ध्याय: ट्रौोपदीका भीमसेनके समीप जाना वैशम्पायन उवाच सा हता सूतपुत्रेण राजपत्नी यशस्विनी । वधं कृष्णा परीप्सन्ती सेनावाहस्य भामिनी
vaiśampāyana uvāca | sā hatā sūtaputreṇa rājapatnī yaśasvinī | vadhaṃ kṛṣṇā parīpsantī senāvāhasya bhāminī ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: O Hari, mula nang sipain siya ng pinunong si Kīcaka—anak ng isang tagapagmaneho ng karwahe—si Kṛṣṇā (Draupadī), ang marangal na reyna, ay nag-alab sa poot at kahihiyan at nagsimulang hangarin ang kanyang kamatayan. Sa daigdig ng katarungan ng Mahābhārata, hindi ito basta paghihiganti: ito’y panawagang ang paglapastangan sa isang babaeng dapat ingatan at ang pang-aabuso ng kapangyarihan ng isang malakas sa palasyo ay tumbasan ng makatarungang ganti, upang maibalik ang kaayusan at dangal sa sambahayan ng hari.
वैशम्पायन उवाच
Power used to violate the vulnerable—especially within a king’s domain—creates adharma that must be corrected. Draupadī’s resolve signals that dignity and justice are not optional; restoring moral order may require decisive punishment of the offender.
After being assaulted by Kīcaka, Draupadī (living incognito in Virāṭa’s palace) turns her mind toward arranging his death. This sets up her appeal to Bhīma and the ensuing plan that culminates in Kīcaka’s slaying.