Agastya–Lopāmudrā: Marriage, Austerity, and Conditions for Conjugal Union (लोमशकथितम्)
न तत् पूर्वे जनाश्नक्रुर्न करिष्यन्ति चापरे । गयो यदकरोद् यज्ञे राजर्षिरमितद्युति:
na tat pūrve janāś cakrur na kariṣyanti cāpare | gayo yad akarod yajñe rājarṣir amitadyutiḥ ||
Wika ni Śamaṭha: “Ang nagawa ni Haring Gaya—ang rājarṣi na may di-masukat na ningning—sa kaniyang sakripisyo ay bagay na hindi nagawa ng mga tao noon, ni magagawa pa ng mga tao sa hinaharap. Ang kaniyang gawa ay nananatiling walang kapantay na halimbawa, na nagpapakita ng bihirang rurok ng pagbibigay na walang pagkamakasarili, ginagabayan ng dharma at tapat sa kabanalan ng ritwal.”
शमठ उवाच
The verse elevates an ideal of dharma: certain acts of righteous sacrifice and selfless giving are so rare and pure that they become benchmarks for ethical conduct. It implies that true greatness lies not in power but in unsurpassed adherence to dharma in ritual and generosity.
Śamaṭha is praising King Gaya, describing his performance in a sacrifice as unparalleled—something neither earlier generations achieved nor later generations will replicate—thereby highlighting Gaya’s extraordinary merit and exemplary conduct.