Shloka 9
अध्याय ९० — लोमशोपदेशः तथा तीर्थयात्रानिश्चयः
Lomaśa’s Counsel and the Resolve for Pilgrimage
कामकृद् यो द्विजातीनां श्रुतस्तात यथा पुरा । अत्यन्तमाश्रम: पुण्य: शरभंगस्य विश्रुत:,तात! प्राचीनकालमें राजा भरत ब्राह्मणोंकी मनोवाञ्छाको पूर्ण करनेवाला राजा सुना गया है। उत्तराखण्डमें ही महर्षि शरभड़का अत्यन्त पुण्यदायक आश्रम विख्यात है
kāmakṛd yo dvijātīnāṁ śrutas tāta yathā purā | atyantam āśramaḥ puṇyaḥ śarabhāṅgasya viśrutaḥ ||
Wika ni Dhaumya: “Anak ko, noong unang panahon ay nabalitaan ang isang haring nagngangalang Bharata, tanyag sa pagtupad sa mga hangarin ng mga ‘dalawang-ulit na isinilang’ (mga Brahmana). At sa hilagang lupain ay naroon din ang lubhang banal na ashram ng bantog na pantas na si Śarabhāṅga, kilala dahil sa kabanalan nito.”
धौम्य उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma in two complementary forms: the king’s duty to honor and support the learned (dvijas), and the sanctifying power of a righteous hermitage. Social order is upheld when rulers serve virtue and when sages maintain holy centers of austerity.
Dhaumya points out exemplary models and sacred destinations: he recalls the ancient fame of King Bharata as a benefactor of Brahmins and mentions the celebrated, highly meritorious hermitage of the sage Śarabhāṅga in the northern region, indicating a revered place associated with ascetic holiness.