Avanti–Narmadā–Puṣkara Tīrtha-Kathana (धौम्यकथितं तीर्थवर्णनम्)
यत्रानुवंशं भगवाञ्जामदग्न्यस्तथा जगौ । विश्वामित्रस्य तां दृष्टवा विभूतिमतिमानुषीम्,'उसी यज्ञमें विश्वामित्रका अलौकिक वैभव देखकर जमदग्निनन्दन परशुरामने उनके वंशके अनुरूप यशका वर्णन किया था
yatrānvaṁśaṁ bhagavāñ jāmadagnyas tathā jagau | viśvāmitrasya tāṁ dṛṣṭvā vibhūtim atimānuṣīm ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Doon, isinalaysay ng kagalang-galang na Jāmadagnya (Paraśurāma) ang salinlahi ayon sa nararapat; at nang masaksihan niya sa handog na iyon ang pambihira at higit-sa-taong ningning ni Viśvāmitra, inilarawan niya ang dangal at katanyagang angkop sa kanyang angkan—ipinapakita na ang kapangyarihang bunga ng tapas at ang karangalang pinaghirapan sa disiplina ay nararapat kilalanin.”
वैशम्पायन उवाच
The verse underscores that true renown is not merely inherited but must be acknowledged in proportion to demonstrated excellence—here, extraordinary spiritual power (vibhūti) gained through discipline and effort is recognized and narrated in a way that aligns fame with merit and dharmic achievement.
Vaiśampāyana reports that at a particular sacrifice, Paraśurāma (Jāmadagnya) witnessed Viśvāmitra’s superhuman splendor and, in response, recounted the relevant genealogy and spoke of the fame appropriate to that lineage—framing Viśvāmitra’s stature within ancestral and ethical context.