युधिष्ठिरस्य अर्जुनप्रेषण-युक्तिवर्णनम् | Yudhiṣṭhira’s Rationale for Sending Arjuna and Request to Dhaumya
तत्राभिषेकं कुर्वाणो वाजपेयमवाप्नुयात् । देवकूटं समासाद्य ब्रह्मर्षिगणसेवितम्
tatrābhiṣekaṃ kurvāṇo vājapeyam avāpnuyāt | devakūṭaṃ samāsādya brahmarṣigaṇasevitam ||
Doon, ang sinumang magsagawa ng ritwal ng paghirang at pagbasbas (abhiseka) ay makakamit ang kapakinabangang gantimpala na tulad ng handog na Vājapeya. At pagdating sa Devakūṭa—pook na dinadalaw at iginagalang ng mga pangkat ng Brahmarṣi—ang wastong pagsasagawa ng ritwal sa banal na lugar ay nagbubunga ng nagpapabanal na bunga ng dharma, sapagkat ang disiplinadong pagtalima at pakikisalamuha sa mga banal ay nagpapataas ng katayuang espirituwal.
घुलस्त्य उवाच
The verse teaches that sincere performance of prescribed rites in a sanctified place—especially one associated with great sages—yields extraordinary religious merit, comparable to major Vedic sacrifices, underscoring the ethical value of disciplined observance and reverence for holy sites and saintly presence.
The speaker is describing the spiritual efficacy of a particular sacred location: upon reaching Devakūṭa, a place honored by Brahmarṣis, performing an abhiṣeka there is said to grant the fruit of the eminent Vājapeya sacrifice.