Pulastya’s Tīrtha Enumeration: Sarasvatī, Naimiṣa, Gayā, and Associated Phalaśruti
Chapter 82
ऋषीणां परम॑ गुहय॒मिदं भरतसत्तम । तीर्थाभिगमन पुण्यं यज्जैरपि विशिष्यते,भरतश्रेष्ठ! यह ऋषियोंका परम गोपनीय रहस्य है। तीर्थयात्रा बड़ा पवित्र सत्कर्म है। वह यज्ञोंसे भी बढ़कर है
ṛṣīṇāṁ paramaṁ guhyam idaṁ bharatasattama | tīrthābhigamana-puṇyaṁ yajñair api viśiṣyate ||
O pinakamainam sa angkan ng Bharata, ito ang pinakalihim na aral ng mga rishi: ang kabutihang nakukuha sa paglalakbay-pananampalataya sa mga tīrtha—mga banal na tawiran—ay isang dakilang gawaing nagpapadalisay, na sinasabing humihigit pa maging sa mga handog na sakripisyo.
घुलस्त्य उवाच
The verse teaches that pilgrimage to tīrthas, undertaken with sincerity, is an exceptionally purifying source of merit—so valued that it is described as surpassing even sacrificial rituals. It highlights a dharmic emphasis on transformative practice and reverent seeking, not only formal rite.
A speaker addresses a Bharata hero with an authoritative, ‘sages’ secret’ instruction, praising tīrtha-abhigamana (visiting sacred places) as a superior religious act compared to yajñas, thereby encouraging pilgrimage as a key dharmic practice within the Vana Parva context.