ऋतुपर्णस्य विदर्भयात्रा-निश्चयः तथा बाहुकस्य हयपरिक्षा (Ṛtuparṇa’s resolve to go to Vidarbha and Bāhuka’s examination of horses)
सा व्युष्टा रजनीं तत्र पितुर्वेश्मनि भाविनी । विश्रान्ता मातरं राजन्निदं वचनमब्रवीत्,युधिष्ठिर! भाविनी दमयन्तीने उस रातमें पिताके घरमें विश्राम किया। सबेरा होनेपर उसने मातासे कहा--
sā vyuṣṭā rajanīṁ tatra pitur veśmani bhāvinī | viśrāntā mātaraṁ rājan idaṁ vacanam abravīt |
Nang lumipas ang gabing iyon, ang marangal na si Damayantī ay nagpahinga sa tahanan ng kanyang ama. Pagsapit ng bukang-liwayway, O Hari, kinausap niya ang kanyang ina sa mga salitang ito—na siyang nagpasimula sa susunod na hakbang ng kanyang paninindigan at landas na ginagabayan ng tungkulin.
युदेव उवाच
The verse highlights composed, dharma-aligned action: after resting and letting the night pass, the virtuous woman proceeds by speaking to her mother—suggesting deliberation, respect for family counsel, and steady resolve rather than impulsive action.
After spending the night at her father’s house, Damayantī rests and, when morning comes, begins a conversation with her mother. The narrator (addressing Yudhiṣṭhira as 'O king') signals a transition to the next development in her story.