दमयन्तीवाक्य-प्रेषणम्
Damayantī’s Message and the Dispatch of Brahmin Envoys
स वै तत्रावसद् राजा वैदर्भीमनुचिन्तयन् । सायं सायं सदा चेम॑ शलोकमेकं॑ जगाद ह,वे दमयन्तीका निरन्तर चिन्तन करते हुए वहाँ रहने लगे। वे प्रतेदिन सायंकाल इस एक श्लोकको पढ़ा करते थे--
sa vai tatrāvasad rājā vaidarbhīm anucintayan | sāyaṃ sāyaṃ sadā cemaṃ ślokam ekaṃ jagāda ha ||
Doon nanatili ang hari, walang tigil sa paggunita sa prinsesa ng Vidarbha (si Damayantī). At tuwing dapithapon, hindi kailanman pumapalya, inuusal niya ang iisang taludtod na ito—na nagpapakita kung paanong ang pag-alala at pananabik ay nagiging araw-araw na pagsasanay, at kung paanong ang isip na nakatuon sa nararapat na minamahal ay nakapagpapatatag sa tao sa pagkatapon at dalamhati.
बृहृदश्च उवाच
The verse highlights steadfast remembrance and emotional fidelity: even in hardship, the king’s mind remains anchored in his rightful bond, and his daily recitation becomes a disciplined way to endure suffering without abandoning inner commitment.
Bṛhadaśva narrates that the king (Nala) lives in that place while constantly thinking of Damayantī, and each evening he repeatedly recites a particular single verse—signaling his ongoing grief, devotion, and mental fixation during separation.