Shloka 31
Mātali’s Arrival and Arjuna’s Ascent toward Amarāvatī (मातलिसंयुक्तरथागमनम् तथा इन्द्रलोकगमनारम्भः)
एताश्षान्याश्व ननृतुस्तत्र तत्र सहस्रश: । चित्तप्रसादने युक्ता: सिद्धानां पच्मलोचना:,घृताची, मेनका, रम्भा, पूर्वचित्ति, स्वयंप्रभा, उर्वशी, मिश्रकेशी, दण्डगौरी, वरूथिनी, गोपाली, सहजन्या, कुम्भयोनि, प्रजागरा, चित्रसेना, चित्रलेखा, सहा और मधुरस्वरा--ये तथा और भी सहसीरों अप्सराएँ वहाँ इन्द्रसभामें भिन्न-भिन्न स्थानोंपर नृत्य करने लगीं। वे कमललोचना अप्सराएँ सिद्ध पुरुषोंके भी चित्तको प्रसन्न करनेमें संलग्न थीं। उनके कटि- प्रदेश और नितम्ब विशाल थे। नृत्य करते समय उनके उन्नत स्तन कम्पमान हो रहे थे। उनके कटाक्ष, हाव-भाव तथा माधुर्य आदि मन, बुद्धि एवं चित्तकी सम्पूर्ण वृत्तियोंका अपहरण कर लेते थे
vaiśampāyana uvāca | etāś cānyāś ca nanṛtus tatra tatra sahasraśaḥ | cittaprasādane yuktāḥ siddhānāṃ padmalocanāḥ |
Sinabi ni Vaiśampāyana: Doon, sa iba’t ibang dako, ang mga Apsarā na ito at ang di-mabilang pang iba ay sumayaw nang libu-libo. May matang gaya ng lotus at nakatuon sa pagpapasaya sa isipan ng mga Siddha, ang kanilang pagtatanghal ay naghatid ng ligaya at pagkabighani sa mga nilalang na makalangit na nagkatipon.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse primarily offers descriptive narrative rather than a direct moral injunction; implicitly, it highlights the power of sensory beauty to captivate even accomplished beings (Siddhas), reminding readers that mental composure can be tested by refined pleasures.
In Indra’s celestial assembly, numerous apsarases—named and unnamed—dance in different places, intentionally delighting the gathered Siddhas and other divine spectators through their artistry and charm.