Lokapāla-samāgamaḥ—Arjuna Receives Astras from the World-Guardians
Book 3, Chapter 42
तस्मिन् रथे स्थितं सूतं तप्तहेमविभूषितम् । दृष्टवा पार्थों महाबाहुर्देवमेवान्वतर्कयत्,महाबाहु कुन्तीकुमारने उस रथपर बैठे हुए सारथिकी ओर देखा, जो तपाये हुए सुवर्णके आभूषणोंसे विभूषित था। उसे देखकर उन्होंने कोई देवता ही समझा
tasmin rathe sthitaṁ sūtaṁ tapta-hemavibhūṣitam | dṛṣṭvā pārtho mahābāhur devam evānv atarkayat ||
Nang makita ang karwaheng-mamanehong nakaupo sa karwaheng iyon, na pinalamutian ng kumikislap na ginto, inakala ni Pārtha (Arjuna), ang makapangyarihang bisig, na siya’y walang iba kundi isang diyos. Ipinakikita ng tagpong ito kung paanong ang liwanag na maka-diyos at marangal na tindig ay nakapagpapasidhi ng paggalang, at ipinahihiwatig din ang paulit-ulit na diwa ng epiko: ang banal ay maaaring mag-anyong tao upang gabayan ang mga pangyayari tungo sa dharma.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights how extraordinary splendor and conduct can evoke recognition of the divine, suggesting that dharma is often advanced through seemingly human agents whose presence and qualities reveal a higher order.
Arjuna notices a charioteer seated on a chariot, richly adorned with burnished-gold ornaments; struck by the figure’s radiance, he reasons that the charioteer must be a divine being.