Shloka 33
Lokapāla-samāgamaḥ—Arjuna Receives Astras from the World-Guardians
Book 3, Chapter 42
स्वयैव प्रभया तत्र द्योतन्ते पुण्यलब्धया । तारारूपाणि यानीह दृश्यन्ते द्युतिमन्ति वै,वहाँ स्वर्गके निवासी अपने पुण्यकर्मोसे प्राप्त हुई अपनी ही प्रभासे प्रकाशित होते हैं। यहाँ प्रकाशमान तारोंके रूपमें जो दूर होनेके कारण दीपककी भाँति छोटे और बड़े प्रकाशपुंज दिखायी देते हैं, उन सभी प्रकाशमान स्वरूपोंको पाण्डुनन्दन अर्जुनने देखा। जो अपने-अपने अधिष्ठानोंमें अपनी ही ज्योतिसे देदीप्यमान हो रहे थे। उन लोकोंमें वे सिद्ध राजर्षि वीर निवास करते थे, जो युद्धमें प्राण देकर वहाँ पहुँचे थे
svayaiva prabhayā tatra dyotante puṇya-labdhayā | tārā-rūpāṇi yānīha dṛśyante dyutimanti vai ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Doon, ang mga naninirahan sa langit ay nagniningning sa sariling liwanag—liwanag na natamo sa bisa ng kanilang kabutihang-loob at matuwid na gawa. Ang mga anyong dito’y wari’y mga bituin—maliliit at malalaking tuldok ng liwanag sa kalayuan—ay sila rin pala, bawat isa’y maningning sa sariling kinalalagyan, na inihayag kay Arjuna, anak ni Pāṇḍu. Ipinahihiwatig nito na ang karangalan ng mas mataas na daigdig ay bunga ng natamong merito, hindi bigay na walang dahilan.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse presents an ethical causality: heavenly brilliance is the result of puṇya—merit earned through righteous action. Radiance is portrayed as self-manifesting and deserved, reinforcing the Mahābhārata’s emphasis that one’s deeds shape one’s destiny and status in higher realms.
Vaiśampāyana describes a vision of the heavenly realm in which its residents appear as star-like points of light. From a distance they look like luminous clusters, but they are beings shining by their own merit-born radiance, which Arjuna is able to behold.