Lokapāla-samāgamaḥ—Arjuna Receives Astras from the World-Guardians
Book 3, Chapter 42
साधूनां पुण्यशीलानां मुनीनां पुण्यकर्मणाम् । त्वं सदा संश्रय: शैल स्वर्गमार्गाभिकाड्क्षिणाम्,“गिरिराज! तुम साधु-महात्माओं, पुण्यात्मा मुनियों तथा स्वर्गमार्गकी अभिलाषा रखनेवाले पुण्यकर्मा मनुष्योंके सदा शुभ आश्रय हो
sādhūnāṃ puṇyaśīlānāṃ munīnāṃ puṇyakarmaṇām | tvaṃ sadā saṃśrayaḥ śaila svargamārgābhikāṅkṣiṇām ||
Wika ni Vaiśampāyana: “O bundok, ikaw ay laging mapagpalang kanlungan ng mga matuwid at banal—ng mga pantas na may dalisay na asal at ng mga gumagawa ng mararangal na gawa—lalo na ng mga taong nananabik lumakad sa landas na patungo sa langit.”
वैशम्पायन उवाच
The verse praises sacred refuge: those who cultivate puṇya through conduct (śīla) and action (karma)—especially sages and heaven-seekers—naturally seek and are supported by holy places. It links ethical living and spiritual aspiration with reliance on sanctified environments that aid austerity and righteous practice.
Vaiśampāyana describes (or reports) an address to a mountain, honoring it as a constant shelter for virtuous people and ascetics. The statement frames the mountain as a spiritually supportive setting for those pursuing merit and the heavenly path.