Shloka 45
Bhīmasena’s Discourse on Kāla, Resolve, and the Feasibility of Ajñātavāsa (भीमसेनस्य कालोपदेशः)
चरन्तो मृगयां नित्यं शुद्धैर्बाणै्मगार्थिन: । पितृदैवतविप्रेभ्यो निर्वपन्तो यथाविधि,वे प्रतेदिन हिंसक पशुओंको मारनेके लिये शुद्ध (शास्त्रानुकूल) बाणोंद्वारा शिकार खेलते थे एवं शास्त्रकी विधिके अनुसार नित्य पितरों तथा देवताओंको अपना-अपना भाग देते थे अर्थात् नित्य श्राद्ध और नित्य होम करते थे
caranto mṛgayāṃ nityaṃ śuddhair bāṇair mṛgārthinaḥ | pitṛ-daivata-viprebhyo nirvapanto yathā-vidhi ||
Wika ni Vaiśampāyana: Laging abala sa pangangaso, araw-araw nilang hinahabol ang mabibiktima gamit ang mga palasong dalisay—yaong pinahihintulutan ng mga śāstra. At ayon sa itinakdang mga ritwal, palagi nilang inihahandog ang nararapat na bahagi sa mga Ninuno, sa mga diyos, at sa mga Brahmana—kaya kahit namumuhay sila sa paraang may karahasang kaugnay sa mga hayop, pinananatili pa rin nila ang araw-araw na śrāddha at araw-araw na homa.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse juxtaposes necessary or customary violence (hunting) with strict adherence to dharma through daily ritual obligations—offerings to ancestors, gods, and Brahmins—implying that conduct is judged not only by livelihood but also by conformity to śāstric restraint and continual religious duty.
The narrator describes people who regularly roam in the forest hunting game with ‘pure’ (properly sanctioned) arrows, while simultaneously maintaining prescribed daily rites by distributing offerings to the pitṛs, the gods, and Brahmins—i.e., performing daily śrāddha and homa.