Shloka 3
आरण्यके श्रुते5धीते ब्राह्मणान् पायसादिभि: । भोजयेद् वस्त्रगोस्वर्णदानै रत्नै: प्रपृूजितान्,वह जिस-जिस मनोवाञ्छित वस्तुके लिये प्रार्थना करता है, उसे निश्चय ही पा लेता है। स्त्री हो या पुरुष; शुद्ध एवं एकाग्रचित्त होकर इस वनपर्वका श्रवण अथवा पाठ करनेपर वस्त्र, गौ, सुवर्ण तथा रत्नोंके दानसे ब्राह्मणोंका सम्मान करके उन्हें खीर आदिका भोजन करावे
āraṇyake śrute ’dhīte brāhmaṇān pāyasādibhiḥ | bhojayet vastra-go-svarṇa-dānai ratnaiḥ prapūjitān ||
Wika ni Vaiśampāyana: “Kapag ang bahaging Āraṇyaka ay napakinggan o napag-aralan nang wasto, dapat pakainin ang mga brāhmaṇa ng kaning-gatas (pāyasa) at iba pang handog, at parangalan sila sa pamamagitan ng mga kaloob na kasuotan, mga baka, ginto, at mga hiyas. Sa malinis at nakatuong pakikinig o pagbigkas—na sinusundan ng paggalang na pagbibigay at mabuting pagtanggap sa panauhin—anumang idinadalangin ay tiyak na matatamo, babae man o lalaki.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Sacred study or listening should culminate in ethical action—honoring learned brāhmaṇas through hospitality and generous gifts. The verse frames this as a dharmic completion of recitation, promising fulfillment of rightful wishes through purity, focus, and giving.
Vaiśampāyana states a phalaśruti-style instruction: after hearing or studying the Āraṇyaka-related teaching, one should feed and honor brāhmaṇas with pāyasa and gifts such as garments, cows, gold, and jewels, indicating the recommended observance and its promised benefit.